Zie ze vliegen …

Woensdag, 1 april 2020

Zoals elk jaar is deze dag een magische dag: de verjaardag van mijn – overleden – vader én de dag van de practical jokes. Altijd op deze dag denk wel even aan wat hij me ooit vertelde.

Toen hij in 1946 in Roodeschool hoofdmeester werd van de Openbare Lagere School, vroegen zijn leerlingen tijdens de eerste lesdag bij de kennismaking op welke dag hij jarig was, en hij antwoordde getrouw: 1 april. Al de kinderen lachten, vonden het een mooie grap en geloofden hem niet.

Hoewel ook op de Filippijnen op deze eerste dag van april grappen worden uitgehaald, gaat de dag er bij ons zonder voorbij. Even denk ik dat ze mij ‘op de korrel’ hebben, door me buiten te roepen, maar het is echt waar: er ligt een dode eekhoorn op het terras. Een pracht exemplaar, maar half verscheurd. Ik verwijt het Banjulla, de tijger onder de poezen.

In de loop van de middag komt ze binnen met een duifje in haar bek. Voor het eerst zie ik deze vogel van dichtbij, maar… zonde, oh zonde… dood.

Bij de notebook ligt het vol met papieren met gegevens die – meest zijdeling, sommige direct – betrekking hebben op m’n stamboom. Graaf, graf en geboortewerk, boeiend en verslavend.

M’n zussen stuur ik een ‘felicitatie met vader’ en voeg ze mijn kwartierstaat toe, die immers ook de hunne is.

In de tuin horen we pastor met z’n eindeloos elektrisch geschaaf van ipilhout, bestemd voor de keuken. Mooi glad en op maat gemaakte, donker-bruine lijsten.

Donderdag, 2 april 2020

Vanochtend wordt er pal voor de deur weer stevig gevist. Met de sahid, en veel helpers hangen aan de touwen om het binnen te halen. Als het circus voorbij is, ga ik lekker zwemmen in ‘schoongeveegd’ water. Geen visje kom ik tegen, jammer, ook is er geen kwal meer te ontdekken, gelukkig.

Als Elfie een tray eendeneieren komt verkopen krijgen we een klein eitje als bonus cadeau. Ook door de eend gelegd, zegt ze. Ik voel hoeveel lichter van gewicht het is en ga het met enkele andere eieren hard koken. Maar in het water blijft het zo ongeveer drijven. Later, als ik het nieuwsgierig open maak zit er voor de helft lucht in. Voor mij het bewijs, dat windeieren écht bestaan, hahaha.

Een stroomstoring van einde ochtend tot einde avond, blijkt zelfs tot de volgende ochtend te duren. Bijna 24 uur zonder stroom. Geen koeling, geen licht, geen ventilator, geen wifi.

Ik kan weinig uithalen, dus pak een boek en ga in de tuin zitten lezen.

Timmeren kan zonder stroom, dus vordert de herbouw van opoe’s hut gestadig.

Vrijdag, 3 april 2020

De ‘brown out’ noodzaakt pastor, die in de tuin aan ipilhouten planken staat te schaven, dat nu met de hand te doen. Uiteindelijk is hij toch aan het einde van de middag klaar. In de keuken zit nu al het houten raamwerk voor toekomstige deurtjes in de kasten.

Vanuit Rijssen stuurt vriend Menno me een mailbericht met genealogische gegevens aangaande Muda’s van een ver verleden. Plus een opsomming van websites waar het heerlijk zoeken is naar nog onbekende ‘familie’. Dankjewel Menno, die me ook – terecht – wijst op mijn dagboek in de website, waar de dagen in een kromme tijdsvolgorde staan. Als ik dat check, blijkt hij gelijk te hebben. Ik zal me beteren.

Judy weet vanmiddag een handtekening plus een stempel op mijn levensbewijs voor Aegon te versieren. Bij Sawmill, nota bene, waar barangay-bestuurders een onderkomen hebben, nu de hal is gesloten. Nu we weer stroom, en dus wifi hebben gaat ie gescand meteen de deur uit. Ik weer tevreden.

Zaterdag, 4 april 2020

We hebben prachtig weer en op het strand lopen de nodige locals, die verderop richting noord gaan zwemmen. Het is steeds weer lachen hoe onze parelhoenders ze, met een hoop gekakel, noem het maar gekrijs, op de voet volgen. Kinderen vermaken zich ermee, sommige volwassen versnellen hun pas om ze kwijt te raken. De stipkippen komen echter altijd weer terug naar huis gelopen, pikkend in aangeslibt zeewier of in het bermudagras naar insekten.

Zondag, 5 april 2020

Een echte rustdag. Geen werkers, ook geen Pinkie. We luieren de dag door en genieten van de stilte.

Wel heb ik me voorgenomen om een account aan te maken bij Moneytrans. Als dat zou lukken, kunnen we geld vanaf de rabo in NL naar de pawnshop in Quezon sturen. Dat zou ideaal zijn. Zeker in corona-tijden. Tip van Melly!

Maar… bij het invullen van ons telefoonnummer gaat het fout. Wat ik ook doe, er springt steeds een overbodige 0 tussen land- en phone-nummer. Zo krijg ik nooit een benodigde code binnen om af te ronden. Uiteindelijk stuur ik ze een e-mail met verzoek om oplossing. Bwoeaaah… Nu wachten en van me af zetten.

Tijdens Happy Hour komen de stipkippen richting terras, maar wijken af naar het gras, gaan op de vlerken en vliegen daar de boom in. Zie ze vliegen. Nog nooit vertoond. Snel, snel een foto. Dat snel is achteraf gezien niet nodig, want ze blijven rustig een kwartiertje zitten. Even denk ik dat ze er de nacht gaan doorbrengen, maar nee. Even later fladderen ze omlaag en verdwijnen om de hoek van het huis.

De show is over en voorbij.

Het weekend ook. Hoewel we bijkans een ‘long weekend’ hebben, want geen van de boys komt morgen of overmorgen. Verplichtingen elders. Heel prima. Mamayana, later weer….