Wow…

Dinsdag, 6 juli 2021.

Al vroeg, we hebben stroom én internet, plaats ik m’n dagboek op de website. Daarna ontbijt en ik breng wat etenskorrels naar PapKip, die schreeuwend laat weten honger te hebben. In de greenhouse. Zonder leguaan. Onderweg vind ik twee eitjes in het gras, waar gesnoeide takken van een boom hebben gelegen. Waarschijnlijk eitjes van een tokko. Ze zijn te klein voor een vogeltje, te groot voor een hagedis. Ik leg ze beide in een bakje op de vensterbank, waar elke middag de zon op staat. Op hoop van zegen.

Indringend telefooncontact met Yofil. Zijn vertrek naar Riyadh schiet niet op. Vanwege een hoest in zijn keel kwam hij in mei niet door de medische keuring. De tweede keuring was uitstekend, maar inmiddels stond ie weer achter in de rij. Hij loopt nu weer in, maar zijn verblijf in Manilla kost geld ( en hoewel Jayzel, in de VS, hem financieel bij staat, zij raakt door fishing ‘leeg’ en moet 10 dagen wachten / dan stort de bank terug). Het is al bij al goedkoper om hem hier te hebben. Dus aanstaande zondag vliegt (met een ‘nog tegoed-ticket’ van Claire) hij naar Puerto en komt naar hier. In de kubo, die vrij komt van de Seco’s, voor één week home-quarantaine. Per 3/4 augustus gaat ie terug naar Manilla, voor een bio-matrix (is zoiets als een levensoverzicht mbt gezondheid) en in het vertrouwen daarna snel naar Saudi Arabie te kunnen. Gebed zonder end.

Woensdag, 7 juli 2021.

Het is een ellende. Gisteren geen electriciteit, vandaag wel, maar zeer slecht internet. Steeds proberen, het lukt even, maar dan breekt het contact weer af.

Daarentegen wordt m’n dag weer goedgemaakt met de aankoop van een drietal durians, een wilde soort dus een beetje klein, maar dat belooft wel drie dagen een lekker toetje. En voordeel van deze vrucht: door menigeen wordt de durian gemeden vanwege de sterke lucht die het afgeeft. Maar niet door mij. Integendeel. Ik hou van de ‘stank’ én van het vruchtvlees rond de dikke pitten. Jammie. Judy en ik zijn de enige liefhebbers.

Donderdag, 8 juli 2021.

Judy en Jeebee naar Quezon. Via Sawmill, waar een Certificate of Acceptance gehaald wordt, een bewijs voor Yofil om naar Simunong te mogen komen. In Quezon is deze dag het postkantoor tijdens de ochtenduren open en we hebben post van ICS, twee berichten met afschrijvingen. Nog maar hooguit twee maanden en ik ben klaar met de terugbetaling van de twee visacards, waarmee onze grond en de bouw van het huis ooit zijn betaald.

Tijdens happy hour raken we in vervoering bij de aanblik van de zonsondergang. Niet alleen fraaie kleuren, zoals altijd, maar nu zit er een strak rechthoekig ‘gat’ in de wolken waar doorheen de blauwe lucht er achter te zien is. Ietsje te laat met het maken van een foto, maar toch. Delen die hap. Die zonsondergangen, altijd hetzelfde, altijd anders.

Vrijdag, 9 juli 2021.

Erik heeft vandaag geen werk elders en ik ben blij hem te zien opdagen. De antenne moet in een andere positie, dus hij hijst zichzelf weer in de boom en met lange touwen weet ie de zaak wat te draaien en te beleggen. Dat is om acht uur en om negen uur valt de stroom weg, zodat het moeilijk checken is.

Jeebee vertelt tijdens het ontbijt dat ze bijzonder slecht geslapen heeft. Dromen over cobra’s hielden haar wakker. Gevolg van haar ontmoeting gisteravond met een cobra in de donkere tuin, waar ze op een volwassen exemplaar stuitte, die gif naar haar spoog. Ze vluchtte gillend naar waar een lamp en dus licht was, en toen naar ons om verhaal te doen. Ik zag tijdens mijn verblijf hier maar een enkele keer een cobra en was steeds onder de indruk van dat mooie beest, ook al hield ik wel de nodige afstand, en meestal slipte de slang meteen weg, foetsie en bye bye. En nimmer een foto, helaas en haha.

Samen met het weglopen van hoog water uit de baai komen de regen- en onweers-wolken vanuit de bergen aandrijven. Het valt me op dat dat vaker gebeurt. Alsof de wegtrekkende zee de berglucht met de wolken aanzuigt. We hebben vanmiddag dan ook opnieuw harde regens. Als een tsunami uit de lucht. Ramen en deuren gaan potdicht. Vijf uren lang.

Ik geef PappaKip z’n avondeten en loop terug naar het terras achter het huis, als er een blaadje uit de boom valt. Op mijn nek. Daarna valt het in het gras, maar beweegt. Ik kijk beter en zie bladkleurige vleugels, vang het en neem het mee naar binnen. Bij inspectie blijkt het een jonge mantis te zijn. Nog lang niet volwassen en dus nog niet groen. Ik breng het beestje naar buiten en gooi het in de lucht, waarna het regelrecht naar een boom vliegt. Goed zo, jochie!

Zaterdag, 10 juli 2021.

Half tien valt de stroom weg en daarmee internet. Het wordt een repeterend verhaal. Dolfijnen in de baai, heel lang geleden dat we ze zagen, zorgen voor enige afleiding.

Via via krijgen we te horen dat er ca 10 km van ons vandaan er aan de snelweg (niet zo snel, wel de enige) wordt gewerkt. Er komt aan beide kanten een strook cement bij. Dus moeten de elecriciteitspalen verplaatst en moet de stroom afgesneden. Vandaar steeds langdurige ‘brown outs’. Morgen is het zondag en hebben de wegwerkers een vrije dag. Betekent dat de hele dag stroom? Wow.