VROLIJK PASEN

Donderdag, 1 april 2021.

Trots zijn we niet alleen op de ‘gloednieuwe’ kubo, maar ook op het verwisselde dak van de dirty kitchen achter het huis, de keuken waar de vis wordt schoongemaakt, waar de buitenoven staat, waar gebarbequed wordt, en meer.

Van onderaf ziet een nipa-dak er dus zo uit. Strak en bijna van mathematische waarde en ik kan niet nalaten dit eens te belichten. Fotootje van de onderkant dus, haha.

Natuurlijk is 1 april 1 april. Niet alleen de verjaardag van mijn vader, ook de dag van de grap. Met andere woorden:

Ik: Judy, Judy, de hond is losgebroken.

Judy: Oh, shit, waar issie nu?

Ik: 1 april, fool!

Judy: Flauwerd, haha.

De gasten die we hebben gaan vanmiddag op pad naar de Tabon Caves in Quezon en komen er enthousiast van thuis. Onder de indruk van de alleroudste bewonings-geschiedenis van de Filippijnen.

Vrijdag, 2 april 2021.

Onze gasten vertrekken aan het einde van de ochtend. Bye, bye. Graag tot een volgende keer. Prompt komt er een telefonische vraag naar de mogelijkheid van het onderbrengen van 14 gasten. De kubo, beide kamers plus drie mee te nemen tenten en het kan. Maar bij het sluiten van de dag hebben we nog geen antwoord.

Tijdens mijn PR-werk vind ik een mooi schelpje op het strand en neem het mee. PR staat hier overigens niet voor public relations, maar voor plastic removing. Het schelpje ligt vandaag ten toon op de ontbijttafel.

Goede vrijdag vandaag.

Zaterdag, 3 april 2021.

Tijdens de ochtendkoffie, die ons moet wakker schudden, komt er al een meisje met een vis. Voor de verkoop. Een nationale vis dit keer. Een Lapu Lapu. Mooi oranje van kleur met kleine blauwe stippen. Ik mag er mee op de foto, waarna Judy de schubben er in de dirty kitchen vanaf schrapt. En ja, nog voor het ontbijt ligt ie schoongemaakt in een pan met water. Klaar voor de kook.

Alles gebeurt blijkbaar vroeg vandaag. Al voor achten komt Yofil binnen om afscheid te nemen. Vandaag gaat ie naar Rizal en morgen door naar Puerto Princesa. “But I’ll come back!” Ik moet denken aan de excentrieke, Amerikaanse generaal McArthur, die de Filippijnen in 1941 verliet toen de Jappen binnenvielen, met de legendarische belofte: “I shall return!”. Wat ie deed.

Later op de middag kook ik eieren en ga ze schilderen. Met een smiley erop. Judy volgt en kleurt met keurige zwarte lijntjes. Ieder z’n stijl, haha.

Zondag, 4 april 2021.

Ook hier, op de Filippijnen is het Pasen. Echter, slechts één dag: vandaag dus. Judy en Jeebee gaan om 04.00 naar een parochiekerk in Kinlogun, waar een heilige processie gaat plaatsvinden. Om half vijf daar aangekomen blijkt de processie al achter de rug. Wel is er alsnog een ‘Easter Mas’, die ze dan maar volgen. Na die kerkdienst gaan ze alsnog naar Quezon, doen wat boodschappen op de markt (gewoon open) en komen thuis.

Opoe krijgt twee gekleurde kippeneieren. Ze lust die van een eend niet. Wij wel, en alle andere zijn van de eenden, waar wij af en toe eentje van smullen.

Het is vandaag met af en toe een regentje vochtig en benauwd. Om twaalf uur proosten we gedrieën met een koud biertje op Pasen. Een lunch met versgebakken hom en kuit volgt. En tijdens ons Happy Hour later ga ik whatsappen en vind Liza en Marijke thuis. Robert, Bas en Arjen kan ik niet bereiken. Die wil ik morgen proberen.

Maandag, 5 april 2021.

Bij mijn uurtje strandjutten vind ik een klein maar uitzonderlijk fraai schelpje en neem het mee naar huis. Ik maak het schoon, spoel alle zand weg en plaats het op de terrastafel. Vervolgens duik ik in m’n verzameling maritieme exlibris en kijk bij ene Har Siekman. Jawel, m’n geheugen is in uitstekende staat. Ik zet het grafisch wondertje achter het schelpje en maak er een foto van. Voor m’n dagboek, maar ook voor Har in Bilthoven, een verzamelaar én artist in Bilthoven.

Bye, bye, Vrolijk Pasen….