Vliegende honden…. alweer….

Donderdag, 1 oktober 2020.

De gisteren gekochte langoustine, alias banagan, wordt deze middag gekookt in de grote ovale braadpan, waarin ik vroeger rond kerstmis altijd een haas braadde. En nog is die pan te klein, zodat we een paar sprieten en poten moeten breken, alvorens alles onder het deksel zit en we ‘het vuur openen’.

Vanavond, met een mooi glas gekoelde Chardonnay van Hardy’s, Australië, eten we elk een halve langoestine. Haha, nee, nee, niet waar. Halverwege stopt het feest. Het is teveel en de rest gaat naar de koeling. Voor morgenavond.

In plaats van naar binnen te gaan blijven we buiten nagenieten, onder een sterrenhemel, die van de bergtoppen tot aan de horizon reikt. Met een bijna volle maan (morgen), die de tuin in het licht zet. Sprookjesachtig.

Vrijdag, 2 oktober 2020.

De keukenkasten worden ingericht. Blikwerk met groentes, zalm, sardines, tonijn en meer, flessen, pakken en weet ik veel, verhuist van dozen en boxen naar de kasten. Mooi op een rij en ordentelijk geschikt. Koffievoorraad vlak voor m’n neus en niet langer in een plastic box bij de boekenkast in de woonkamer. Het leven wordt leuk.

Bij die boekenkast staan boxen en zakken met spullen. Zodra de keuken is ingevuld, kan ik een begin maken met het verhuizen van de boekenkast, wat een hele klus wordt want die kast is overvol. Tijd om te selecteren? Boeken doe je niet weg. Ik niet.

De digitale Volkskrant heeft z’n service uitgebreid en komt met Puzzels om de hoek. Kruiswoordpuzzels, Sudoku’s, Woordzoekers, Crypto’s, Zweedse, Tectonics, Filippine’s. Te gek voor woorden. Dit gaat me tijd kosten, haha.

De harde regen van laat in de middag drijft ons naar binnen. Happy hour in de droge woonkamer bij een vroeg tv. Trump heeft corona gekregen. Gratis, vanwege het niet dragen van een mondkapje. Nog 33 dagen naar de verkiezingen. Het wordt bidden voor Biden.

Zaterdag, 3 oktober 2020.

Nogmaals zwaait Erik met de verfkwast en als om vijf uur de klus geklaard is, sta ik te popelen om het vast te leggen op de gevoelige plaat. Pastor heeft de twee kastjes in het kookeiland voor elkaar en ook die krijgen een eerste lik verf. Kleur: ivoor, hoewel ik het als geel bestempel. Later nog één keer Erik en dan is het definitief klaar. Op de vloer na, die later, veel later als de vloer in de huiskamer klaar is een donkerrode laag krijgt.

Zondag, 4 oktober.

Judy praat me bij over Rex, de man van Pinkie, die eerdaags thuiskomt na elders een ziekbed met ademproblemen te hebben gehad. Geen corona, maar wel zuurstoftekort. Hij had – als long-patient – een job, bij een viskwekerij, waarbij hij met regelmaat moest duiken. Fout, fout, is gebleken. Bovendien is hij epileptisch en kan zomaar ‘omvallen’, ook onder water. Nu komt de achtergrondinformatie los: hij heeft een sterk contact met een vrouw, die onder de grond leeft, in spirit. Bij hem thuis, bij Pinkie en waar onze biggen zijn groot gegroeid. Soms stapt Rex midden in de nacht uit bed en gaat in een soort trance / slaapwandel naar buiten, want de spirit-vrouw wil hem en hij weet dat. In de Filippijnen benoemen ze dat als ‘ingkantadia’. Voorouders hebben daar alles mee van doen en op de Visaya-eilanden staat dat bekend onder de naam Diwata. Vooral de oudere ethnische stammen geloven hier ‘heilig’ in. Als regressie- en past life therapist kan ik goed invoelen wat het voor hen betekent. Zou er zelfs mee kunnen werken.

Zeer down to earth is onze vriend Sebastiaan, die met regelmaat zakken gravel (uit de Tagusao-rivier geschept) komt brengen. Elke keer met de habal-habal, een motor met twee brede zijplanken. Tien zakken per keer. In de tuin bij de bodega en de waslijnen staan per vandaag 180 zakken met gravel. Samen met (nog te kopen) 30 zakken cement moet dat voldoende zijn voor de te leggen cementvloer in onze woonkamer. Na komende week? Wie weet.

Tijdens happy hour gaan Judy en ik opnieuw in de voortuin zitten en hebben vol zicht op de hemel boven ze, boven land én boven ons hoofd. En jawel, na zessen komen gedurende slechts een klein kwartiertje tientallen vleermuizen overvliegen. Die giga grote, de ‘kabog’, de vegetarische vliegende honden… Met een trage vleugelslag glijden ze boven onze hoofden voorbij naar het noorden. Het blijft een adembenemende ervaring. Zeker als ze zo laag overkomen, dat je het gevoel hebt te moeten bukken. Als de show over is, is ook de zon verdwenen en binnen het komende kwartier is het donker. We zeggen de wereld gedag en gaan naar binnen.