Strand vol zilver …

Zondag, 10 mei 2020.

We gaan zwemmen. Allebei. De bangka met de sahid peddelt ons voorbij, speurend naar een school vissen, maar keert al snel terug naar het strand. Kristalhelder water, maar geen vis te bekennen. Alleen twee Muda’s.

Natuurlijk check ik na het ontbijt het aantal eieren in het kippennest, maar nog steeds vier, er is niks bij gekomen. Later ga ik strategisch zitten, met Schateiland (voor de zoveelste keer lezen) en een par sudoku’s, om de plek van het nest in de gaten te kunnen houden. Ik ben neiuwsgierig omstreeks welk tijdstip een ei wordt gelegd, en hoe dat gaat. Het is goed dat ik geduld heb, want pas om 12u25 zie ik één van de stipkippen zich los maken van de groep, en legt -notabene- staande een ei. Schijnbaar achteloos loop ik langs om poolshoogte te nemen, en ja… vijf eieren staren me aan. Veel later daarna gaat ie er op zitten, maar da’s nog geen vijf minuten. Da’s geen broeden…

Judy belt – zeker op zondag – met alle vier de kinderen, in een videocall. Alle stemmen daar en iedereen in beeld. Ik volg het gesprek maar deels, maar wat ik leer, is dat het moederdag is. Meteen loop ik de tuin in en pluk een handvol mooie, rooie lelies. Blij verrast showt ze de bloemen aan de kids en die juichen. Vanuit de US, vanuit HK, vanuit Leyte en vanaf onze zolderkamer, waar Yofil zich ophoudt.

Judy maakt in de keuken aardappelpuree en kookt spinazie uit eigen tuin. In de dirty kitchen brandt een houtskoolvuur en ze roostert er spare-ribben. Het is smullen geblazen, maar als steeds te veel. Meer dan kliek blijft over voor vanavond en daarna.

Tijdens happy hour houden we een moederdag-call met Lisa in Meppel en hebben dan ook meteen kleindochter Ashley aan de lijn. Leuk, leuk.

Maandag, 11 mei 2020.

Per vandaag begint Elfie haar werk. Ze is er al om half zeven en weet meteen de weg in de tuin naar de planten die water nodig hebben. Fijn. Later vertelt ze dat ze het weekend op het rijstveld hebben gewerkt. Door het aanhoudend mooie weer is het oogsttijd. Judy neuriet weer eens het vertederende liedje van het rijstvogeltje. Opnieuw moet ze het voor me vertalen.

Maya Maya nganong nalipay ka?

Nalipay ko kay tag ani na.

Kinsa pa bay dili malipay

Pula pula ang mga humay.

Zeg rijstvogeltje, ben jij zo blij?

Oh ja, de rijst wordt straks geoogst.

Hoe kun je niet blij zijn

als de rijst rood gaat kleuren.

Ik las hier een foto in van de rijstvelden tussen welke je door rijdt als je van Sawmill naar Simunong rijdt of andersom. Steeds weer – als de velden er gekleurd bij liggen als een zee van groen– is het verleidelijk fotograferen.

Dinsdag, 12 mei 2020.

Natuurlijk wordt het weer zwemmen vanochtend. Later, bij de jacht op plastic, loop ik over het strand en verlang naar het kruipspoor van een schildpad. Het is al weer zo lang geleden dat we dat hebben gezien.

Wel komt er opgeschoten jeugd langs, op motoren. Lekker racen over het strand, met veel kabaal. Judy gaat naar het strand en maakt een foto van ze. Ze stoppen en vragen waar dat voor is. Judy maakt nu close ups.

“Dat is om te laten zien aan de barangay. Dit is een strand en geen racebaan, dus stoppen of ik meld dit aan de authoriteiten.” Het werkt! De boys druipen met fluisterende motoren af. De rust is terug.

Yofil belt voor de zoveelste maal naar zijn ‘boss’, Ma’am Nicky. Vrijdag al kreeg hij voorstellen om weer te komen werken. Hij maakt een keus uit drie opties en nu ziet het er naar uit dat hij zaterdag de 16de mei naar Puerto terugkeert. Zijn vriend Armand rijdt de motor, Yofil (geen rijbewijs) is duo.

De hele dag zien we diverse ‘kawan’ in zee. Scholen vis, die zich aan de oppervlakte van het water roeren. Dat is precies wat de vissers met hun netten proberen te vangen.

Vanmiddag, vlak na m’n siësta, hoor ik een groot kabaal buiten. Judy en Elfie rennen naar het strand om twee jongens te helpen hun net naar het strand te trekken. Zodra die uit zee komt is het een zilveren schouwspel van springende vissen. Nooit eerder zag ik zo’n overweldigende vangst met een toch vrij simpel net. Vanuit het niets is er meteen extra hulp. Iedereen grijp, graait om de spartelende vis binnenboord te houden.

Yofil ziet het hele gebeuren vanaf zijn balkon boven en komt aanrennen om een foto van te maken van al dat zilver. Thanks Fil. Het is een lust om al die vissen te zien. Judy krijgt een halve emmer mee naar huis. Goed geholpen, dus welverdiend.

Pastor komt tijdens happy hour aan om de aan te leggen elektriceits-voorziening in opoe d’r huis door te nemen. We maken een lijstje van benodigdheden. Donderdag zal Judy het ophalen bij Elay in Quezon. Vrijdag gaat pastor er mee aan het werk, is de planning.