Stoelendans met Janssen!

Donderdag, 5 augustus 2021.

Pinky komt met de boodschap dat er bij de Barangay gevaccineerd gaat worden. Tegen covid-19 natuurlijk. Jeebee gaat er op de motor naar toe om meer te weten te komen. Zou het echt, of is het voor de derde maal loos alarm? Jeebee gaat op onderzoek, en jawel.

Bij aankomst bij de Barangayhal zien we dat de vaccinatie plaatsvindt in de open lucht. Geen probleem. Winderig, maar mooi weer. Lange rijen stoelen wachten de deelnemers aan het festijn. Op z’n minst 200 man. Dus oefeningen in push up en sit down, vanaf hier genoemd: stoelendans.

Om half negen schuiven we aan en begint het avontuur.

Inschrijven bij een tafel. Papieren meenemen.

In de rij voor de weegschaal: 80 kg.

Stoelendans naar de tafel waar de bloeddruk wordt gemeten. Is oké.

Stoelendans naar de tafel voor registratie.

Stoelendans naar een mevrouw op een klein podium. Ze geeft door een scheepstoeter uitleg over het vaccin en de mogelijke bijwerkingen. Ze vraagt – heel elegant – of ik wel Tagalog versta. Ik antwoord met ‘Baka bukas!’ (morgen misschien) Twintig maal hoor ik Paracetamol, verder versta ik er niks van. Wel beleefd blijven zitten.

Stoelendans naar de Prik zelf: Janssen uit Holland. Aangenaam, Muda is de naam.

Stoelendans voor bewijsje, plus gratis paracetamol, plus gratis een kop kippensoep.

Einde verhaal en naar huis. Het is half twaalf, waar al geen stroom meer is.

Een rare bug ligt naast m’n stoel op het terras. Notabe geel van kleur, in plaats van het gangbare en normale zwart. Iedereen mag het beestje een naam geven.

Tijdens Happy Hour, met flesjes water om Janssen kalm te houden, floept het licht aan. We bekijken de film WOLF met een onverslaanbare Jack Nicholson.

Vrijdag, 6 augustus 2021.

Het is lachen met de Volkskrant, waar ik vandaag lees:

Nijmegen is het aan zijn stand verplicht om meer te doen met het Romeinse verleden, vindt stadsgids Van der Heijden, die het hoogtepunt van de tour voor het laatst heeft bewaard: de kunststof replica van een Romeinse zuil in Nijmegen-Oost. ‘Gemaakt in de Filipijnen’, weet Van der Heijden. ‘We wachten nog tot er een ridder bovenop wordt gezet’, zegt een buurtbewoner. Obelix mag ook.

Als oud-Nijmegenaar, die zelfs in Oost heeft gewoond is dit hilarisch. Ik heb geprobeerd de bijbehorende foto van de zuil over te nemen, maar (Copyright) dat lukte niet. Pech.

Met liefde stuur ik bedankjes via gmail naar Tita, Marijke en Liesbeth. ‘t Feestje duurt….

Lemuel heeft vandaag de nieuwe, mooi grote Greenhouse af en onze enige parelhoender is verkast. Ik breng hem z’n voer om vijf uur in de middag; nu in een mooie, lange, opengewerkte bamboe, maar hij blijkt in hart en nieren een kip en pikt liever van de kouwe grond, waarbij ie zoals gewend met z’n klauwen de grond aanharkt. Op zoek naar levende korrels?

Zaterdag, 7 augustus 2021.

De hele familie gaat vandaag op de motor naar Ladayon. Het lapje vruchtbare grond van Jeebee wordt omheind met draadwerk, om de ‘oprukkende buren’ op afstand te houden. Het fruit dat er groeit moet blijkbaar beschermd. Ze komen met groene vruchten terug. Patola. Iets tussen komkommer en courget in. Schillen, in blokjes en dan in de soep. Vreemde smaak, maar wel lekker. Even wennen, is het devies. Dat er ook drie durian-bomen staan is verheugend. Oiit, ooit….

Het echtpaar papegaai roert zich met luide kreten, maar de door mijn eeuwig herhaalde mantra ‘walang pera’ blijft bij hen uit. Het gaat iets worden als de roei-oefening ooit bij de Koninklijke Marine, die heette “Volharding”.

Om zes uur is het laag water en de familie, die zich vanochtend in Ladayon ophield gaat om vijf uur naar drooggevallen gesteente, waar zich schelpen en octopussen ophouden. Dat betekent vangen, meenemen en klaarmaken voor een maaltijd. Ik blijf thuis en drink m’n watertje op het terras. Bij het licht van de lampen rondom. Tot acht uur. Dan is het weer zover: alles valt donker. Ik heb gelukkig de waka bij de hand en heb spaarzaam solarlicht. Als Judy thuiskomt warmt ze varkens-soep en we eten buiten, als de lampen weer aanfloepen. Op en af, af en op.

Net als de zon, die je overigens van waar Judy langs het strand loopt – echt waar, op z’n amsterdams – in see siet sakken. Ze komt met een foto tehuis, en die mag (lees: mot) in m’n dagboek. Nou, hierbij dus. Let wel, vanaf ons terras zakt ie dus never in zee, maar altijd in het palmenwoud van Tagusao. En zijn die drie zwarte puntjes in zee nog wel te zien? Dat zijn Jeebee, Claire en Lemuel.

Zondag, 8 augustus 2021.

Met nostalgie praat Judy over de zwerftocht bij zonsondergang van gisteravond. Ze zag een Jellyfish, die in NL die kwalijke naam van Kwal heeft. “Kijk, hij heeft twee donkere oogjes en z’n korte armpjes willen je vasthouden. Maar dat moet je niet laten gebeuren, want een omarming van hem betekent je dood!” Fijn verhaal, dus laat maar liggen waar die ligt, en verroer je niet, want er is gevaar, en jij weet wel waar! Geniet mee, samen met haar foto, en kijk maar niet naar die oogjes, haha.

Vijf zondagavonden aaneen hebben we een Western op tv. Mooie gouwe ouwe. Kijken dus, en Paleco helpt mee, want de beelden blijven bewegen. John Wayne ook. Jawel.