Stil bezoek.

Maandag, 9 november 2020.

Alleen Erik en Pinkie komen werken. Nogmaals gaat de kamervloer in de boenwas. Ziet er degelijk uit. Net niet glimmend, mooie dieprode kleur. Hoera voor Erik.

Teddybeer, strak aan de lijn, blaft op afstand als een schildpad komt snuffelen aan de etensbak van de poezen. De turtle trekt zich nergens wat van aan en eet z’n portie rijst. Maar als ik kom met de camera, hoe stilletjes en voorzichtig ook, schuift ie wat terug en trekt z’n kop een eindje naar binnen, de slimmerik. Ik bewonder het schild, dat glimt alsof de schoenpoetser er zijn best op heeft gedaan.

Dinsdag, 10 november 2020.

Geplaagd door stroomuitval en als we weer electriciteit terug hebben is er geen internet mogelijk. Atmosferische storingen? Typhoon troubles? Ik weet het niet en kan alleen maar afwachten. Misschien vanmiddag alles weer alright. Gelukkig kon ik vanochtend vroeg een berichtje van de SVB over het jaarlijkse levensbewijs nog beantwoorden.

Judy met Yofil op de motor naar Narra om papieren betreffende onze beachlot te verzenden met JRS, een betrouwbaardere PhilPost.

Erik bouwt verder aan het washok en pastor timmert vanochtend een vlonder met wielen voor onder de koelkast, zodat die verreden kan worden. Vanmiddag installeert hij de heater in de badkamer van de B&B.

Om half vijf komt een groepje vrouwen met de Madonna voor een prayer. Na allerheiligen en allerzielen. Block Rosary, zoals elk jaar in november. Traditiegetrouw. Gisteren bij opoe, nu bij ons. Samen met moeke Illik, twee van haar dochters, Laura, en twee onbekenden. Drie kwartier prevelen vanuit dat kleine boekje links en met hulp van de rozenkrans om de hals van de Madonna. Alles naast onze voordeur, buiten, om de pas geoliede vloer binnen te ontzien. Daarna uitgebreid eten aan de terrastafel, jaja.

Woensdag, 11 novembr 2020.

De Madonna wordt in een halve processie over het strand weggebracht naar het volgende adres. De branding gaat opnieuw ruig tekeer. De typhoons die de Filippijnen passeren vullen al snel het alfabet, zo lijkt het. Na Quenta en Rolly kwamen Sionny en Tonyo. En nu Ulyssus, de latijnse naam voor Odyssus vanuit de Griekse mythologie. Dus niet vernoemd naar de Ierse schrijver James Joyce, haha. Zoals ik schreef hebben we een branding die harde klappen veroorzaakt. Daarachter een stevige deining die aan de grond groeiend zeewier losslaat. Op afstand zie ik velden zeewier drijven. Nu maar hopen dat de stroming het aan ons voorbij doet gaan.

We reserveren bij Leonards twee zitplaatsen in de eerste shutlle van morgenochtend om naar Puerto Princesa te gaan. Mijn levensbewijs van de SVB moet geregeld.

Donderdag, 12 november 2020.

Half drie opstaan. Half vier met de motor naar Sawmill, waar de shuttle om vier uur verschijnt. Glen, de driver begroet ons hartelijk en met mondkapje en face shield reizen we langs twee checkpoints naar Palawan’s hoofdstad. Bij de checkpoint formulier invullen waar je vandaan komt, waar je naar toe gaat en waarom. Mijn temperatuur wordt gemeten: 36,4. Ik protesteer en zeg dat ik 76 ben. Checkpointpeople lachen zich te barste. Zeker nog nooit vertoond: humor.

Voor half negen zijn we bij de SSS met onze papieren, Idcards en in goede stemming. Die echter omslaat als we te horen krijgen dat het bureau vandaag gesloten is vanwege de typhoonmelding. Ulyssus gooit roet in het eten. Dan maar meteen boodschappen doen en dat gebeurt niet zuinig.

Na vruchteloos enkele warenhuizen te hebben bezocht gaan we met de tricycle naar Wilcon’s Depot. Daar kopen we na enig zoeken roodgekleurde tegels met de juiste maat voor de wasbakken van ons aanrecht, en eindelijk…. een oven voor eronder. Ook meten we de uitgestalde marmerplaten en noteren dat om thuis het kookeiland tot in detail op te meten om een keus te kunnen maken van wat me nodig hebben.

Daarna met de tricycle naar Robinson. Lunchen bij Jollibee. Aan een seniorentafel waar we worden bediend in plaats van in de rij te staan, haha. Dus bestellen we ook maar meteen de burgers om later thuis te eten. Corona heeft ook z’n voordelen. Na Jolly gaan we naar Handyman, vinden niet wat ik wilde, maar zien een tuin-zit-lig-stoel die aan alles voldoet: uitklapbaar van rechtop zitten tot languit liggen met voetensteun, hoofdkussen, schaduwkap en minitafel voor een biertje, pillen en cellphone. Senior!!! En 30% korting. Het is de laatste stoel, maar als we kopen is er nog ééntje in stock. Zo kopen we er twee. Ik grap nog dat we dan 60% korting krijgen, maar dat gaat niet door.

We zouden met Glen terugrijden naar huis, maar die werd vroeg teruggedelegeerd, zodat we na enkele telefoontjes een shuttle ‘buiten dienst’ krijgen. Lakay is de chauffeur en hij komt ons bij Robinson’s ophalen. Stoelen mee. Naar Wilcon. Ook de oven en de tegels ingeladen en dan naar huis. Helemaal rechtstreeks naar huis, waar pastor en Erik op ons zitten te wachten. Samen uitladen, de tegels goedkeuren en bij een kouwe klets aan de terrastafel bespreken wat we de komende dagen gaan doen. Morgen zijn beide niet beschikbaar, zaterdag komt Erik werken aan het washok. Maandag gaan Judy en ik opnieuw naar Puerto, hopen dat de SSS dan wél open is, en komen terug met het grootste marmeren blad (180x60cm), dat (180×120 plus 60×60) precies past. Ondertussen toont pastor nog snel even de houten poten, die hij maakte voor een glazen blad, waarvan het onderstel het door roest heeft begeven. Fantastisch.

Door drukte in de lucht (typhoon, storm, regen) geen wifi en geen televisie. Hoeft ook niet want we zijn moe genoeg om gewoon om te vallen, wat we dan ook doen. 9U15.