Solar! Eindelijk……

Zondag, 17 oktober 2021.

‘s Ochtends hebben we een klus aan het overbrengen van Lorie en Larie van de grote kooi naar de twee aparte kooien. Niet alleen zijn ze vliegensvlug in het ontwijken, maar daarnaast hebben ze hun scherpe snavel en klauwen waarmee ze zich duchtig weren. Met een ovenwant in plaats van een tuinhandschoen lukt het me uiteindelijk om ze zonder kleerscheuren een voor een te grijpen en in hun nieuwe verblijf te zetten. Hoewel ze nu niet al te veel ruimte hebben, clownen ze langs een stok, langs de wanden en hangen acrobatisch aan het ‘plafond’. Het is en blijft vermakelijk om te zien.

Dan komen er drie mannen met een busje het terrein oprijden. Ha, de boys van de solar? Jawel! Ik maak kennis met ze, waarbij ze vertellen dat ze bij de Spillway een uur hebben moeten wachten voordat ze over de brug konden komen. Ze gaan meteen aan de slag, want hoe eerder ze klaar zijn hoe eerder ze weer naar Quezon kunnen. Met een lange ladder en touwen hijsen ze een eerste zonnepaneel naar tegen de nok van ons dak, na eerst met een kompas de beste plaats te hebben bepaald. Ik merk dat het echte vaklui zijn. Alles verloopt vlotjes en zonder problemen. In de badkamer plaatsen ze twee accu’s, een convertor en verder bijbehorend apparatuur, waar ik geen wijs uit word. En dat hoeft ook niet. Judy krijgt uitleg. Als alles op z’n plek zit wordt de zaak verbonden, waarbij onze lampen aan en uit en aan en uit gaan. Van solar naar Paleco en andersom. Als ze tegen vijven klaar zijn drinken ze een snelle slok water en verdwijnen. Bye bye, tot in november als de tweede paneel is betaald en wordt geplaatst. Maar een half uur later komen ze terug. Het water in de Spillway staat weer te hoog en ze kunnen niet anders dan hier blijven slapen. Goed dat we een B&B hebben. Na een warme maaltijd gaan ze naar de kubo. Wel voorzien van een aantal flessen zwaar bier. Welterusten!

Wij gaan een filmpje kijken. Vanuit de gevulde accu’s. Geen brown out. Onmogelijk, denken we, zeggen we, hopen we!

Maandag, 18 oktober 2021.

Om half zeven, als ik in de keuken bezig ben koffie te maken, hoor ik gerucht buiten en iemand die ‘tao po’ roept. Ha, de solarboys willen graag koffie en naar huis. Ik verzorg ze en ga douchen, met warm water. Judy is al aangekleed en zwaait de mannen uit. Dan drinken we koffie, met een stevige hug: schat, we hebben solar!!! We plannen de drie maanden nabetalingen voor de solar, waarna we elke keer nog een paneel er bij krijgen geplaatst. Ook hebben we het over dakpannen, wat voor solar het advies is. In plaats van nipa. Heel begrijpelijk. Anyway: buiten schijnt de zon en dat moet ie maar de hele dag blijven doen.

Binnen vind ik een kleine tor op de vloer. Natuurlijk een plaatje er van maken om toe te voegen aan dit stukje van m’n dagboek. Een bug als deze zie je maar zelden, dus kijk maar goed met me mee.

Einde van m’n verhaaltje voor nu, na twee spannende dagen. Tot later.