Slapen in de boom ???

Zondag 12 april 2020

Pasen! De hele dag! En, zoals steeds, een rustdag. En merkbaar… we glijden de zomer in. Het wordt warmer en warmer. Binnen, in de wind die door het huis waait is het 28°, buiten in de zon stijgt het kwik naar 41°. Het zeewater is heerlijk om te zwemmen, maar ik ga enkel als de branding niet al te gek is. Vandaag dus niet.

Vanwege aardschokken ergens benoorden Palawan is de zee onrustig. Een moeilijke deining zorgt voor waterspektakel en ik waag me er niet in.

Judy en ik pakken onze rust en ‘wandelen’ wat in de tuin, zonder eieren.

Er bloeien hier en daar bloemen. Ook een lang geleden gekregen orchidee is opnieuw gaan bloeien. Het is een taaie, deze, terwijl de kleur zo teder is. Ooit een cadeautje van Philip Maise, 21 april 2017.

Maandag, 13 april 2020

De werkweek begint weer.

We gaan weer zes dagen van getimmer tegemoet. Nu niet meer bij de kubo’s, waar de hele hups aan kant is, maar aan de andere kant, achter de royal kubo. Elvis en Aldrin binden de laatste nipa-platen op het dak en ‘s middags zie ik Aldrin op de nok balanceren en hurken om een metalen nok-strip vast te zetten.

De zonsondergang schuift merkbaar steeds verder naar rechts, en tijdens Happy Hour is er op de terrastafel nog maar een klein driehoekje schaduw, precies bij de punt van de tafel. En dáár – uit de zon – staan onze kouwe kletsen. Het bier, uit een vanochtend ontdooide en schoongemaakte koelkast, is ijs- en ijskoud. Bij de eerste slokken gaat er een ‘ijsgang’ door je lijf, waar ik even van ril. Da’s genieten. Pur sang.

Dinsdag, 14 april 2020

De boys hebben spijkers nodig. Judy haalt spijkers. De boys hebben bamboe nodig. Judy regelt bamboe, die halverwege de middag wordt gebracht. De boys hebben kahoy nodig. Judy op de motor naar Frank om het hout te bestellen. Wordt morgen bezorgd.

En alle betalingen vinden later plaats, als er weer geld is. Op de pof. ‘Utang’, daar kennen ze ons wel van, maar is nooit een probleem. De mensen weten dat we betalen en dat is lang niet bij iedereen het geval.

We becijferen de kosten die we maken. JeeBee in HongKong maakt geld over voor de bouw van opoe haar hut, die zij ‘shouldert’ en wij berekenen onze kosten. Morgen komt pensioengeld op de bank binnen en ik ga dan overmaken naar Quezon.

Woensdag, 15 april 2020

Evenals de gisteren, eergisteren en daarvoor, bezig ik me ‘lekker’ met de stamboom. Met regelmaat heb ik mailcontact met vriend Menno, Die meer dan wie ook ‘thuis’ in voorouder-geschiedenissen en die me elke keer wel weer iets interessants weet toe te sturen. Daarnaast maak ik meer en meer gebruik van de site [ allegroningers.nl ] om gegevens op te sporen, voorouders te ontdekken, aanvullingen te vinden, het houdt niet op.

Aan het einde van de middag ga ik het financiele avontuur aan met Moneytrans. Hoewel het me de vorige keer allerlei problemen opleverde, weet ik vandaag moeiteloos geld overmaken naar de pawnshop in Quezon. Zonder hulp van een medewerkster, zoals eerder. Wow.

Nogmaals bekijken Judy en ik onze verplichtingen en we zijn tevreden. Morgen gaat ze met de motor naar Quezon.

Yofil gaat ook op de motor, om te solliciteren bij de DENR, onze bijstand als we schildpad-eieren in de tuin hebben. Als de lockdown langer aanhoudt en hij z’n baan in Puerto dus tijdelijk kwijt is, is dit mogelijk een kans voor hem.

Donderdag, 16 april 2020

In Noord Scharwoude is neef Choon jarig. Middels facebook kunnen we hem feliciteren en opnieuw zijn we gelukkig met alle communicatie, die we kunnen hebben.

Al vroeg vertrekken Judy en Yofil. Naar Quezon, van check-point naar check-point.

Pinkie en de boys weten hun taken. Het schoonmaken én de was gaan gewoon door. Het getimmer blijft – op afstand – ook aanhouden.

Als Judy vroeg in de middag terug is lunchen we met vanochtend hier bezorgde, levende jumbo-garnalen, nu vers gekookt. Jammie, met mayo.

De nieuwe hut, beter gezegd huis, van opoe begint z’n vorm te showen. Een laag balkon aan de voorkant, met zicht op zee, en rechts, uit de noorderwind. Haar ouwe hut, rechts te zien, wordt meer en meer afgebroken en sterft z’n eigen dood.

Nog twee weken en het kan klaar zijn.

Vier slaapkamers, een keukentje en een balkon. Goed voor opoe, Tina (de stay-in) en logees / gasten.

Pastor zegde toe later te komen om zowel de waterleiding, bij de keuken nog een septictank, als de elektriciteit te regelen.

Tijdens de thee met pastor komen de kippen – als altijd – weer langs en ik zeg hem dat ze de laatste tijd een scheldnaam kakelen: Ugak (zeg:oegak, de g uitspreken als een zacht k), en inderdaad. Op afstand al begint het ge-ugak-ugak-ugak. En mèt het schateren van pastor, liggen Judy en ik ook in een deuk.

Vrijdag, 17 april 2020

Met een topdown komen de gisteren gekochte spullen vanuit Quezon. Hardyflex, een container gas, 4 containers met gedistilleerd water, 3 kratjes met bier (verstopt in rijstzakken, want met de lock-down mag je alleen de eerste levensbehoeften kopen en vervoeren / alsof dat het niet ia, haha) en een donatie rijst vanaf de barangay.

Ook worden 40 palen bezorgd, die in de toekomst een afrastering moeten vormen bij de kubo’s voor dagjesmensen, als die ooit komen.

Via via horen we dat de lock-down op de Filippijnen wel eens tot december zou kunnen duren. En mogelijk nog een heel jaar er aan vastgekoppeld. Ik weet niet. We zullen wel zien. Maar mijn reisje naar NL in juli-augustus kan ik gevoeglijk wel vergeten.

Zaterdag, 18 april 2020

In verdiep me weer eens in de wereld van kwartierstaten en parentelen, Claesens, Ottes, Dijckhuisens, Tjamsweer en Loppersum. En zo zit ik toch maar een tijdje in m’n moederland: Groningen. Voelt goed.

Judy is weer op de motor naar Quezon. Op de markt is er alleen op zaterdag vers rundvlees te krijgen, en ze heeft ondermeer ossetong besteld. Verder haalde ze bij de pawnshop een overmaking vanuit Italie voor Daner, de bewerker van Ramme’s land in Tagusao. Hij wordt vandaag uitbetaald.

De stipkippen vermaakten zich gisteren in de bloemenboom. Het leek erop dat ze zich daar een slaapplek veroverden, maar nee.

Bij schemeren gingen ze toch terug naar hun ‘ouwe en vertrouwde plek’, op de trap bij ons slaapkamerraam.

Dat zijn zo de wederwaardigheden aan een Filippijns strand tijdens een lock-down, die nog wel even zal duren.

Bye bye for now, Henk.