Shoot…… to eat.

Zaterdag, 22 augustus 2020.

Het is inderdaad zaterdag: pastor en Erik verschijnen voor hun koffie, ontbijt en klussen, en dat is de bevestiging. Hoewel er de hele dag loodzware wolken aan de hemel hangen blijft het droog en het werk schiet lekker op. Als om vijf uur de eerste keukenkast op z’n plaats zit, gekscheren we dat we elke keer het hoofd er aan zullen stoten bij het handen wassen. Ik neem de proef op de som met Judy’s mondkapje op m’n voorhoofd en heb lachers op de hand.

De volgende week een dito kast rechts van deze en klaar is Kees, op het schilderen na.

Vanavond, bij het begin van de schemering komt er bijzonder laag een flying fox overvliegen. Dat is lang geleden dat we dat hebben gezien. Maar het is er maar eentje. Ik loop meteen rond het huis om te kijken of er richting de bergen misschien meer te zien zijn, zoals vroeger: een hele vlucht, maar nee.

Is het vleermuistijd? Onder de boom die voor de B&B staat liggen talloze balletjes, zaden van de boom. Op twee plaatsen zijn die zaden aangegeten. De schil is er af. Teken van aanwezigheid van vleermuizen gedurende de nachtelijke uren. Leuk, maar je ziet ze nooit.

Zondag, 23 augustus 2020.

We gaan zwemmen. Het is prachtig weer en de zee spiegelt. De honden krijgen een lekkere zwempartij en slagen alle vier voor hun diploma A, haha. Vooral Beer heeft het naar z’n zin. Die blijft in alle rust op m’n armen liggen, ook alsie half onderwater hangt. Hij blijft een echte ZeeBeer.

Locals komen kijken naar de greenhouse en de planten en bloemen daar verzameld. Judy verkoopt een en ander en maakt een afspraak met familie Killik om een beach-kubo een dag te gebruiken. Begin september.

Als vanavond de zon onder gaat, hangt even later in de rode nagloed een smiley van een mistige maan. Tijd om sprookjes te vertellen?

Het is helemaal niet moeilijk om de zonsondergang te fotograferen, maar de smiley is te klein en verdwijnt al snel achter opkomende wolken. Het beeld blijft evenwel spectaculair. Altijd weer.

Maandag, 24 augustus 2020.

Elfie wijst me bij het aanvegen van het terras op een zwart-groene vlinder, die ondanks de naderende veger blijft zitten. Ze weet het beestje te vangen en we brengen het naar de greenhouse, dat een geweldig opvangcentrum blijkt. Planten, vogels en vlinders. Binnenshuis haal ik nog een bruine vlinder met ‘oogjes’ op de vleugels en voeg die ook toe.

Als Judy na de lunch terugkeert van Quezon wil ik haar de vangst van vandaag laten zien, maar er is geen beestje meer te vinden. Onbegrijpelijk hoe ze hebben kunnen ontsnappen, maar het is goed zo. Beter zelfs.

Dinsdag, 25 augustus 2020.

Op de kalender wordt dagelijks het getij vermeld. Doorgaans twee maal hoog en tweemaal laag water. Vandaag echter éénmaal vloed en éénmaal eb, terwijl er maar een gering verschil in hoogte is. In de Enkhuizer Almanak zou wel een verklaring te vinden zijn. Hier niet.

Maar het weerhoudt ons zeker niet om te gaan zwemmen. Beer gaat weer mee en het duurt een tijdje voor we het lekkere water gedag zeggen.

In de nabijheid hoor ik bijna de hele dag het karbouwkalf klaaglijk huilen om z’n moeder, die aan het werk is op de rijstvelden, ver weg en onbereikbaar. Bwaaaah, mwaaaah….

Woensdag, 26 augustus 2020.

We hebben vanavond een uitzonderlijke zonsondergang, doordat de zon, een mooie oranjerode bal, boven de rij palmen z’n volle gloed laat schijnen op de fijne regen en deze in een oranje gordijn kleurt. Van palmen tot bergen, van noord naar zuid naar oost naar west, van horizon naar de stranden en over de kokosvelden. Een adembenemend en betoverend gezicht. Helaas van korte duur. Tropische zonsondergangen duren maar heel kort en daarmee lost het gordijn op in het niets.

Donderdag, 27 augustus 2020.

Judy heeft op de markt van Quezon van rund- en varkensvlees gehakt laten draaien. Een ongekend fenomeen en het kost moeite om de slager te laten begrijpen wat ze wil. Maar eenmaal thuis worden er balletjes van gedraaid, als echte soepballetjes, die in olijfolie worden gebakken.

En zo hebben we een lunch met een Hollandse hap: gebakken aardappeltjes met sperciebonen en gebraden balletjes gehakt. Elfie, de huishoudhulp heeft er aanvankelijk wat moeite mee, maar doet toch mee en neemt tot m’n plezier nog es drie ‘bullets’ als haar bord leeg is. Ook heeft Judy aubergines gebakken, waarin ze steeds drie balletjes verwerkt. Lekker. Maar als ik nootmuskaat wil strooien over m’n boontjes, stuift het weg door de wind. Ik moet m’n hand er voor plaatsen om dat tegen te houden. Daarna is het ‘eesmakkelyk’, alle drie.

Halverwege de middag worden we opgeschrikt door hondengehuil achter het huis. We gaan kijken wat er loos is, zien een zwerfhond hard wegrennen en onze Banjulla rustig het huis in lopen. Poes aait hond met scherpe klauw en Judy gunt haar een welverdiende bintang, (maleis voor medaille).

Vrijdag, 28 augustus 2020.

Judy vraagt aan een werker, die op het naburige land aan het werk is om kokosnoten voor kopra te oogsten om drie groene palmbladeren te snijden. En die krijgt ze, en terwijl ik een mooi handvat op de deur van de greenhouse pruts, zijn Judy en Elfie aan het werk om van de palmtakken een soort matten te vlechten, bedoeld om op het dak van de greenhouse te leggen om voor schaduw te zorgen. Met moeite, want Beer zet alles in het werk om de vorderingen tegen te gaan of teniet te doen. Maar aan het einde van de ochtend zijn twee hele takken getransformeerd in twee grote groene matten. De greenhouse heeft een extra dak.

We lunchen gedrieën met verse bambooshoot. Na het zien van het mattenwerk van vanochtend en het eten van echte shoots voel ik me bijna een heuse pinoy. Bamboescheuten groeien tussen bestaande bamboeplanten. Ze komen als asperges uit de grond, worden ‘weggestoken’ en klaar! Voor enkele euro’s hebben we een mooie vracht verse shoots. ‘Shoot… to eat’. In tegenstelling tot Duterte met z’n drugswar en ‘shoot… to kill’.

Op de tv zien we een deel van de film Grease. Nostalgie van ooit, haha. Maar even over negen valt de stroom weg, we gaan naar bed en mogen elk de film laten eindigen in eigen droom.