Reuzenvleermuis….

Maandag, 7 september 2020.

De werkweek begint weer. Elfie en Pinkie pakken de huishouding aan en Judy motort naar Quezon. Vanochtend volop zon en in de middag horen we gedonder in de bergen, de wind draait en we hebben een half uur een muur van grijze regen.

Tijdens happy hour is de lucht al lang geklaard en genieten we van de zonsondergang. Vliegende honden komen traag over richting noord.

Dinsdag, 8 september 2020.

De gisteren door Judy meegenomen potten met planten krijgen een plek in de dirty kitchen. De greenhouse staat vol en in mijn babykamer staat het vol met kleine cactussen. Groen alom.

Twee giga varens, die hier klein zijn begonnen en onderwijl zijn uitgegroeid tot levensgroot, krijgen elk een markante plek op de hoek van de beach-cabin. Mooi.

Woensdag, 9 september 2020.

Opnieuw gaat Judy er met de motor op uit. Vandaag gaat ze een lap grond van 600 m² vlakbij de highway bij Quezon bekijken. Een achternicht van opoe Tarsing werkt op een eiland in de Caribbean en wil eerdaags naar een eigen plek op Palawan. De grond is te koop voor 65.000 pesos, ca 1100 euro en Judy gaat kijken en onderhandelen.

In Simunong krijgt ze van vrienden drie prachtige bloemen om op een vaas te zetten, plus een stekje van de struik. Ik ben weg van die bloemen, zag ze een paar jaar terug bij ons bezoek aan Davou in een park en in een particuliere tuin onderweg naar Quezon. De bloem doet me denken aan wat in Zuid-Afrika een suikerbossie wordt genoemd.

Donderdag, 10 september 2020.

Op vier oude en verlopen bankpasjes heb ik fruitstickers, de afgelopen jaren tijdens bezoek aan supermarkten en fruittentjes gezocht en bewaard. Ik zet ze over op een vel van wat sterk plastic dat in een enveloppe past. Bedoeld om eerdaags naar Robert op te zenden. Hij heeft een grote verzameling van fruitstickers en ik neem aan dat hier stickers te vinden zijn, die een aanvulling zijn op zijn collectie.

Morgen vertrekt hij, samen met Sonja, voor ruim een week naar hun chalet in Zwitserland. Vakantie, maar computer mee, er moet nog wel gewerkt worden. Ik volg hun bewegingen en het chalet met genoegen.

Van Bas komt bericht dat hij ‘het gevonden heeft’, de Liefde. Soraya dus, en ik mag, nee moet het allemaal weten. Wat geniet zijn papa van zijn heerlijke email. Alledrie in de hemel.

Vrijdag, 11 september 2020.

Pastor en Erik komen vandaag werken in plaats van morgen. Klussen aan het hondenhok en aan de keukenkasten van het kookeiland.

Elfie heeft vandaag haar laatste werkdag en in plaats van ‘tot morgen’ wordt het een ‘see you later’. Ze is zwanger van een baby van drie maanden, en wij hebben aan Pinkie voldoende hulp en willen bovendien besparen. Bye, bye Elfie.

Zaterdag, 12 september 2020.

In het gras van de voortuin zie ik een hele partij schraapsel van kokosnoten liggen en kom tot de conclusie dat dat van een kabog moet zijn, de vliegende hond. Gisteravond bij happy hour zagen we enkele reuzen-vleermuizen rondvliegen. Eerst van zuid naar noord. Dan draaien en terug, op zoek naar een plek om te slapen én te eten dus. Judy denkt dat het schraapsel is veroorzaakt door de eekhoorns, maar ik niet. De eekhoorns zijn hier alle dagen en dan had ik zoiets als dit veel eerde ergens moeten zien. Ik veeg de zaak die nogal verwaaid, verspreid ligt een beetje bijeen voor een foto. Als een ode aan die reuzen-vleermuis, waarvan bekend is dat ie vegetarisch is.

Erik komt vandaag in z’n eentje werken: de slaapkamervloer krijgt zijn derde laag ’tile red’, donkerrood, en de nieuwe keukenkasten tweemaal een laag ‘ivory’, lichtgeel. Maar het hout zuigt makkelijk op en later zal er nog eens aan geschilderd worden. We hebben echter wel al een fraaie keuken, en als het tot in de puntjes klaar is volgt een staatsiefoto.

Ook vanavond vliegen de kabog hun vlucht van zuid naar noord en retour. De zon schijnt door hun brede, dunne, perkamentachtige vleugels en maakt de beelden wat spooky, wat prachtig past bij het avontuur van de ondergaande zon, de blokjes kaas en het biertje. Proost, en een goed weekend gewenst.