Piemeltje Poask.

Vrijdag, 9 april 2021.

Pas tegen zessen verschijnt de club. Luxe auto’s rijden ons erf op en nemen bezit van ons dorp. Ze beginnen meteen met een barbeque en anderen sluiten de muziekinstallatie aan. Tenten worden opgezet, ik tel er een vijftal, en de muziek begint. Gelukkig zijn er geen valse en schreeuwerige stemmen bij. Luxe karaoke kan dus ook. Om half elf stoppen ze. Eindelijk.

Maar de B&B-gasten hebben er niet over geklaagd. Goden zij dank.

Zaterdag, 10 april 2021.

In alle vroegte wordt de club wakker. Ze gaan zwemmen, douchen en willen alsnog muziek maken, maar dat laatste, nee, daar komt toch niet van. Tenten worden afgebroken en snacks uit de auto’s worden als ontbijt gegeten. Om 10 uur rekenen ze af en vertrekken. De B&B-gasten zijn dan ook al vertrokken. De rust keert weer en we ‘cleanen the peaceful place’.

Zondag, 11 april 2021.

In de tuin is een wilde bloem opengegaan en ik kan – alweer – niet nalaten die beauty in pixels te vangen en mee te nemen naar m’n dagboek.

Aan het einde van de ochtend vertrekt Yofil naar Puerto om daar zijn papieren te regelen bij de National Bureau of Investigation.

Alleen Jeebee is nog hier, en op zondag geen werkers. Kortom: Paradijsje.

Maaarrr…. dan komt het bericht van Pinkie dat ons varken de hele middag is blijven liggen op haar plek en niet in de benen komt. Ook niet als er voer wordt gestrooid. De conclusie is, dattie moet worden afgemaakt. Zo zonde, vrouwtje varken is twee maanden zwanger, maar de derde maand zal ze niet meer meemaken.

Kortom, vanavond gaat alsnog het mes erin. Rix, Pinkie en hun buren gaan aan de slacht en Judy gaat te middernacht alsnog naar het huis van Pinkie en Rix, waar ons varken altijd heeft gehuisd. Twee uren snijden en fileren en de brokken gaan in de koeling, of in de vriezer, of met ijsblokken in een ijsbox. Ik slaap en merk niks van dat al.

Maandag, 12 april 2021.

Half acht: pastor en Erik drinken koffie, krijgen een ontbijt en gaan aan het werk. Electriciteit herstellen in de dirty kitchen is een klusje voor pastor, die daarna naar huis gaat. Erik werkt aan een hutje achter ons huis, waar mensen een zitje hebben om te internetten en waar de Piso-WiFi komt te staan. Internet en WiFi is prima, maar een show die ik liever ver van m’n bed heb.

Pinkie komt later dan gewoon. Met kiespijn. We sturen haar na de lunch, die ze niet mee-eet, naar huis. Thuis rust nemen en beter worden.

Tijdens Happy Hour maakt JeeBee foto’s van de zonsondergang, die door onze laatste B&B-gasten zo gewaardeerd werd. Logisch, want zij wonen aan de oostkust en kennen derhalve enkel de sunrise.

Judy koopt in Simunong een 70-tal nipaplaten plus een kilo jantok, pitriet, zodat Erik morgen een begin kan maken met het dak van de wifi-kubo.

Dinsdag, 13 april 2021.

Erik en alleen Erik komt werken. Geen pastor, geen Pinkie.

Ik doe de administratie en regel een Levensbewijs voor Aegon. Elk jaar in april. Judy laat het formulier tekenen en stempelen bij de secretaris van de Barangay. Een foto ervan gaat per mail naar Den Haag. Hun verzoek om een levensbewijs zal, net als vorig jaar, wel in september of oktober komen. Maar op deze manier ben ik ze mooi een slag voor.

We lunchen met een overheerlijke soep met stukjes malse varkenstong. Alsnog waardeer ik ons varken, alleen op een andere manier dan voorheen. Haar dood is vooral zo spijtig, want ze droeg elf kleintjes in zich, die ook zijn gaan hemelen. Judy en ik praten over de inmiddels groot gegroeide biggen van de vorige ‘lichting’. Genoeg om mee door te gaan.

Woensdag, 14 april 2021.

JeeBee komt met een raadsel bij me: “Pa, what do you have in April only, which you will not find in any other month of the year?” Pa heeft geen idee. Jeebee: “The letter ‘i’.” Ja, het klopt en we lachen.

Erik timmert trouw door aan de Piso-kubo. Het dak zit er op. En nu bamboe splijten tot latjes die zowel de zittingen als de ruggesteun gaan vormen. Stap voor stap, de ‘piso-hut’ groeit zienderogen.

Vanavond hebben we een prachtige hemel, met tussen de miljarden flonkerende sterrelichtjes een helder schijnende, beekgele smiley. De hemel, het blijft een wonder.

Donderdag, 15 april 2021.

Rond de ochtend-merienda krijgen we er een werkster bij: Mayo, het 4-jarige dochtertje van Erik. Bij hun thuis is er niemand die op haar kan passen, dus wordt ze hier gedropt. Van mijn lezen komt vanmiddag niks terecht. Steeds claimt ze mij met haar mantra: “Lolo Henk, Lolo Henk, Lolo Henk”. Het zij haar vergeven, want ze is leuk en lief, ook al is het een verademing als Erik haar om vijf uur meeneemt naar huis.

Vrijdag, 16 april 2021.

‘s Ochtends vroeg vertrekt Judy naar Puerto. Pensioen pinnen en boodschappen doen. Jeebee gaat niet mee. Puerto beleeft een lock-down en dan mag slechts één persoon voor medicijnen en anders de stad in en uit.

Om 4 uur vertrokken, om 17.30 weer thuis. Slapen en de shuttle, racen door Puerto en weer slapen in de shuttle. Thuis saampjes in de keuken om de boodschappen op te bergen. Bij het happy hour vertelt Judy me dat het motorrijden niet is toegestaan met blote voeten. Slippers is okay, maar niet blootvoets dus. Daar heeft een heel slimme schoenenfabriek iets op gevonden en brengt ‘blote voeten’op de markt. Een zeer gewild produkt, alleen de politie heeft er de pest over in. Bij check-points ontstaan files, haha.

Zaterdag, 17 april 2021.

Half negen vanochtend bezorgt een vrouw een fiks aantal meters electriciteitsdraad met daaraan de juiste stekkertjes om de ‘piso-wifí’ in de ‘piso-hut’ aan te sluiten. We ruimen de door Erik achtergelaten rommel bij de hut op en installeren de piso-collector. Alles in afwachting van klantjes.

Ik wens iedereen een fijn weekend, en na Pasen en Luje Poask, morgen alsnog Piemeltje Poask.