Laat ook even een reactie achter

Met een bijna dagelijks Dagboek zodat u alle ontwikkelingen op de voet kunt volgen.

Happy New Year

Vrijdag, 1 januari 2021.

Happy New Year? Haha, let op: Op de kalender was het al aangegeven: hoog water om middernacht met een hoogte van 1,78 meter. Het brengt me niet van de wijs, want dat hebben we vaak. Totdat ik vanochtend zie waar de uitlopers van de nachtelijke branding het zeewier en ander spul hebben achtegergelaten. Tot tegen het muurtje van het terras, en tien meter daar aan voorbij, dus tot voor onze voordeur. Tot drie meter onder de B&B waar onze vrienden liggen te slapen. Tot een halve meter van de plek waar Happy slaapt, naast het huisje van opoe Tarcing. Kortom, een grote verrassing. Zeker als je nu naar de zee kijkt en de branding dertig meter verder weg ziet. De komende nacht is de voorspelling 1,80, dus van hetzelfde laken een pak.

Na het ontbijt ga ik – gewapend met grijper en een grote plastic zak – langs de zeewier-strook en over het strand om plastic, glas, papier en peuken te rapen. Na deze water-overval ligt er genoeg. Maar de belangrijkste vondst is wel hier en daar schildpadeieren en zo kom ik thuis met vier nog intact zijnde eieren, zoals ik ze maar al te goed ken vanuit het verleden. Voorzichtig doe ik ze in een schaaltje, met (links) nog een kapot ei waar het eiwit al is uitgelopen. Later begraven we de eieren op de plaats waar we al eens twee maal eieren hadden liggen, in de hoop dat er nog hatchlings uit gaan komen. Duimen, jongens, duimen.

Einde ochtend begint het volk aan te stromen. Op Nieuwjaarsdag wordt er hier traditiegetrouw gezwommen en badgasten uit Simunong, Sawmill en Tagusao komen lopend, met tricycles en topdowns aan om ergens hun zwem-picknick te vieren.

Onze lunch is gelijk een buffet. Allerlei waren liggen uitgestald op de grote tafel en het ‘volk’ verzamelt zich: Arthur, Menchie, Pastor en zij twee dochters en schoonzonen plus zes man klein grut, Judy en ik. Het is 2021 en dat moet gevierd. Eet smakelijk, samen!

Na de laatste week van december verstoken te zijn geweest van internet en wifi (zou het ooit weer normaal kunnen gaan?) hebben we vanochtend weer contact met de wereld om ons heen. Ik weet niet hoe snel ik m’n dagboeken van december alsnog op de website moet plaatsen. Binnengekomen e-mails kunnen later beantwoord.

Zaterdag, 2 januari 2021.

Onze gasten, Arthur en Menchie, vertrekken met Albert en z’n top-down. Om negen uur in de ochtend zijn ze weg. Judy begeleidt de tocht naar Sawmill om daar afscheid te nemen. We lunchen wat later weer eens met z’n tweeën.

Dan, half drie zal het zijn, als ik motorrijders aan zie komen. Vier motoren, zeven Pinoy. “Kunnen we hier overnachten?” Ze hebben tenten meegebracht en zijn happy met een strand-kubo, inclusief douche en toilet. Gasten voor één nacht. Als ze wat later hun tenten hebben opgezet op het mooie, gladgestreken zand van de vloed van afgelopen nacht wijs ik ze op het lange lint van donkerbruine zeewier, door de uitlopers in het gras achtergelaten. Ze begrijpen de hint en verplaatsen hun hotel verder naar achteren, en daar brengen ze – na gesmuld te hebben van gefrituurde kippenpoten met rijst – de nacht door. De afgelopen nacht hadden we 2 gasten en de komende maar liefst 7. Vanuit Narra naar hier gekomen, morgen terug.

Zondag, 3 januari 2021.

Rond acht uur inspecteer ik het tentenkamp. Ja, drie tenten, maar geen bewoners, haha. Een uurtje later zie ik ze aan komen lopen over het strand. Vanaf de Noordrivier, waar ze in zee schelpen zijn gaan zoeken. Ze drinken nog koffie en vertrekken na het maken van een ‘familiefoto’, die ze beloven na te zullen sturen via de e-mail. Bye, bye.

Eén van de eerste cactussen van Judy begint te bloeien. Vanochtend, in alle vroegte ontwaar ik een fraai stervormig wit bloempje onder en tussen de wirwar van het vele witte prikkeldraad boven op de groene cactusbol.

En verder gebeurt er weinig deze zondag. Tijdens het zondagse biertje bij de lunch verzucht ik: ‘Schat, eindelijk weer es geen gasten. En dat nog wel op ‘n zondag!’

Tijdens de avondfilm val ik in slaap en weet bij het wakker worden amper waar ik ben. Een kwartier later slaap ik alweer. Nu gewoon in ons bed. Dromen? Ja, altijd, en veel.

Scroll Up