Laat ook even een reactie achter

Met een bijna dagelijks Dagboek zodat u alle ontwikkelingen op de voet kunt volgen.

Nog 111 dagen…

Zondag, 29 augustus 2021.

De stipkippen kregen gisteravond geen voer, dus vanochtend zijn ze knap hongerig. Dat is de bedoeling, want vanochtend laat ik ze uit hun kooi. Met moeite, want ondanks mijn aansturen richting open deur blijven ze daar ver vandaan en hopen zich op in een tegenovergestelde hoek. Pas als ik uit het hok ga en wat afstand neem, komen ze met aarzeling naar buiten. Alle elf vlak bij elkaar, haha. Da’s het veiligst. Uiteindelijk gaan ze wat rondscharrelen in de buurt van het hok. Dan ga ik naar binnen en geef hun korrels in de etensbak, terwijl ik fluit, denkende dat ze wel binnenkomen, maar niks daarvan. Ze blijven buiten en ik krijg ze met moeite en dankzij het ‘dirigeerstokje’ van Frans, plus hulp van Judy terug in hun kooi. Einde exercitie. Vanmiddag of morgenochtend nog es.

Gaf ik vrijdag een opsomming van al onze beesten, komt er vandaag een kuikentje bij. Regelrecht uit de bek van een van de poezen. Een kuiken van een ‘native manok’, een echte huiskip. Niet zo verwonderlijk als je weet dat een paar kippen van de achterburen met regelmaat onze tuin opzoeken, samen met hun jonge grut. En de poezen weten dat inmiddels. Met alle gevaren van dien. Dat betekent dat het kleine hok, waar stipkippen en papegaaien in werden opgevangen, nu weer in gebruik is. Als EHBO-post.

Over de papegaaien is te melden dat ze proberen te vliegen en het spijt me dat we niet een nog grotere kooi hebben gemaakt. Misschien later. Wel een foto. Van Lorie, het mannetje, altijd fotogeniek.

Maandag, 30 augustus 2021.

Vanochtend vat ik de koe bij de hoorns, althans: ik breng de parelhoenders naar buiten hun hok en loop wat met ze in het rond. Voorbij ons huis, over het grasveld voor de B&B, langs het strand, òp het strand, naar de strandhutten…. Dan gaan ze onder het hek door naar de buren. Via het strand ga ik ze achterna en jaag ze terug. Weerom loop ik ze tegemoet als ze ergens van schrikken. Oeps. Plotseling vliegen ze met veel lawaai op en landen op het dak van de koprahut en op de grond erachter. Gelukkig weet ik ze snel te ‘omsingelen’ met mijn beide armen languit, met in de rechterhand nog m’n dirigeerstokje en zo krijg ik ze – al fluitend – terug in hun kooi. Het korrel-ontbijt ligt al in de trog.

Even later komt Lemuel me een leguaan laten zien, die hij wist te overmeesteren op de plek waar de stipkippen letterlijk de lucht in vlogen. Nu begrijp ik hun gedrag. In ieder geval zullen ze van deze leguaan geen last meer hebben. Ruim twee kilo supervers vlees gaat de kookpot in. Jammer van het beest, maar voor de kippen nu wel zo veilig. Morgen geef ik ze alle ruimte.

Dinsdag, 31 augustus 2021.

Zoals gezegd: de kippen krijgen vandaag de vrije ruimte. Zeker nadat ik ze gisteren gemakkelijk terug kon dirigeren naar de greenhouse. Het kuikentje in de kooi ernaast maakt het goed. Eet en drinkt en doet z’n behoefte.

Erik komt om steun te verlenen aan Lemuel. Hij begraaft drie blokken cement, waarin Lemuel een stevige metalen lus heeft gefabriceerd. Die drie lussen steken nu boven het gras uit en zijn bedoeld om steundraden voor de antennepaal aan te bevestigen. Lemuel zelf is, dankzij het kunnen gebruiken van een geleende generator, waarmee sterke stroom wordt opgewekt, weer bezig om metalen steunen aan de buis te lassen, zodat het mogelijk is om er in te klimmen.

Lemuel adviseert ons om ten behoeve van goede elektriciteit en een einde te maken aan de talloze ‘brown-outs’ een generator aan te schaffen, maar dat veeg ik meteen van tafel. Ook al zijn er zogenaamde stille generatoren op de markt verkrijgbaar die dus weinig lawaai maken. Maar het gaat me niet om de herrie, hoewel….

In deze tijd van bewustwording aangaande de verschroeiing van de aarde moet je geen olie verslindende apparaten gaan kopen. Dus discussiëren Judy en ik tijdens ons Happy Hour over een solar systeem, per slot hebben we al bij al zon zat. De kosten van twee panelen met bijbehoren voor enkel en alleen internet komt op 23.500 peso’s. Daar komt het installeren nog bij. Het zal al bij al een 500 euro gaan belopen. Ik gok op de maand oktober. En later (2022?) deze installatie uitbreiden naar een capaciteit voor de hele hap, lampen, oven, koelkast, verwarming douches en wat meer. Een heel verhaal.

Woensdag, 1 september 2021.

Voor alles: Kerst komt naderbij: nog slechts 115 dagen! Bij Robinson, NCCC en de SM in Puerto staan bij de ingang de nodige attributen om je er aan te herinneren. Best leuk. Daarbij weet ik dat er binnen al de nodige kerstmuziek uit de luidsprekers komt. Noël….

Bij ons ligt vandaag de focus op de aanmaak van de nieuwe internet-antenne. Met man en macht wordt de 13 meter lange, metalen paal op z’n plek gedragen en overeind gezet. Lange stukken bamboe dienen als krik, als opstoter en als tegenhouder. Lemuel rent van hot naar her om de plaatsing in goede banen te leiden. Drie metalen draden lopen van halverwege de paal naar drie metalen lussen in de grond om de zaak ankeren.

Alles gaat stapje voor stapje, met tweemaal een pauze voor een glas koud water. Na twee uur zwoegen komt de paal op z’n plek, pal naast de oude pijp van de parabool-schotel. Die steekt nog uit de grond en de nieuwe moet daar bovenop komen te staan.

Om twaalf uur staat de paal rechtop en klingelt de bel voor schaften. Iedereen gaat naar zijn/haar lunch. Om één wordt het karwei voortgezet. Met meer hulp van buitenaf. De hele familie Mabulai komt op afspraak naar hier. Acht man sterk. Na drie kwartier tillen en steunen, tillen en steunen komt de lange paal bovenop de korte paal. Loodrecht, wijst de meetlat aan. Lemuel – alles heeft ie voorbereid – schakelt de generator aan en last de pijpen aan elkaar. Later nog eens met een metalen kap om de las heen. En meteen een kwastje verf eroverheen. Perfectionist, die Lemuel. Ik ben hem dankbaar.

Morgen wordt de nog altijd in de boom staande antenne afgebroken. Die verhuist dan naar bovenop de nieuwe paal. Erik komt weer helpen. Wat een dag….

Donderdag, 2 september 2021.

Erik komt al vroeg en breekt na ontbijt en koffie de oude antenne af. Lemuel haalt de ontvanger er af en zaagt de paal ervan in drie delen. Eén stuk van 3,5 meter komt alsnog bovenop de 13 meter hoge zendmast, een ander stuk krijgt aan het ene uiteinde een soort klein stuurrad en aan de andere een scherpe punt, bedoeld als spit voor het roosteren van een varken of geit. Het laatste is restant en blijft bewaard voor ooit weet ik veel wat.

Om drie uur vanmiddag zie ik Lemuel bij de mast omhoog klimmen, waar hij de paal met de ontvanger in de vermeende juiste stand draait. Dan nogmaals omhoog, samen met het lasapparaat en last hij de zaak aan elkaar. Je moet het lef maar hebben. Ik moet er niet aan denken zulks te doen, maar hij draait z’n hand er evenmin voor om om in een kokospalm te klimmen. Al snel wordt hij gevolgd door Erik, die hem middels een stuk bamboe steun geeft van onderaf. Van mij kunnen ze solliciteren bij het circus voor een trapeze-act.

Hoe ook, het resultaat is niet wat we hadden gehoopt. Op de modem blijft het rode lampje branden, ten teken dat we verstoken blijven van internet & wifi. Morgen verder. Op hoop van zegen.

Vrijdag, 3 september 2021.

De dag gaat in alle rust voorbij zonder enige activiteit. We belden Michael over de Wifi en hij belooft morgenochtend vroeg te zullen komen, met een andere antenne. Vroeg, omdat wij met de hele club gaan island-hoppen. Als Pinky dat hoort vraagt ze of we dat niet beter op zondag kunnen doen, want dan wil ze graag mee. Maar nee, wij willen graag dat er iemand hier is om het kasteel te verdedigen en om de stipkippen en geiten te denken.

Vandaag blijkt insectendag te zijn. Op de vensterbank vind ik twee verschillende Motten, dood op de vensterbank, en maak van elk een plaatje. Voor de verzameling.

Zaterdag, 4 september 2021.

Al ruim voor zessen hoor ik getimmer en weet dat Lemuel al bezig is met de inrichting van een spit. We hebben het hoofd van een varken om te grillen, en die gaat subiet op de kersverse braadspit. Om 9 uur moet ie klaar zijn, om mee te nemen naar Kalatabog en Mushroom Island, de bestemming van vandaag.

Half negen komt de boot van Deliah uit Kalatabog in een lichte motregen vanuit het zuiden om ons te halen. Rond negenen is het hoog water en kunnen we makkelijk over de riviermonding van de Noord varen. Bij eb betekent dat een omweg eromheen om de rotsen te vermijden. Het wordt een zaak om in te laden. Stoelen, koelboxen, etenswaren, drinken, zwemgoed, snorkels en Lemuel is vooral gericht op z’n jachtattributen: harpoenen voor onderwaterjacht.

Het lijkt op een volksverhuizing: Opoe Tarsing, Lemuel, Claire, Thea, Jeeboy, Judy, ik, opoe Laura (vriendin van opoe Tarsing) met haar kleindochter BiBi en Warren (ooit buurjongen in Simunong). Jeeboy (=Jeebee, en lesbisch) en Warren (weifelend gay) hebben een bondje.

Middels een stoel stap ik aan boord en zetel me – verplicht – in het midden van de boot. Voor de balans. Niks teveel gezegd, want de boot ligt diep met die hele club aan boord, en de golven zijn hoog. Bij vertrek van de boot grapte ik nog: ‘we hebben Ambon van Borneo’. Ambon is tagalog voor motregen en Borneo ligt bezuiden ons. Maar dit wordt natuurlijk niet begrepen.

We varen met grauw weer regelrecht naar Mushroom Island waar ik me verbaas over de veranderde vorm van het strand. Was dat in het verleden een halve maan tegen de groen begroeide rondte van rotsen, nu is de helft daar van weggevaagd en een lange pier van zand is er aan gegroeid. We ‘parkeren’ de bangka met de boeg op het glooiende strand en gooien achter het anker uit. Zo soepel ben ik hier nog nooit eerder van de boot gegaan. Geen bodem van grillige rotsen, nee, zand erover, haha.

We genieten van het eiland, al schrik ik van de rommel die is achtergelaten, flessen, plastic, papier, kortom afval en afval. Bah… Alleen de pier is paradijs. We maken een vuurtje bij de bosrand en warme de meegenomen hap, lechon, kip, vis en drinken water en cola. Ondanks het ontbreken van een zonnetje voel ik de warmte ervan op m’n huid en smeer zonnebrand. Dan wordt het zwemmen, snorkelen, zwemmen en mooie schelpen zoeken. Het wordt een langdurig verblijf, want iedereen heeft het naar z’n zin.

Maar donkere wolken pakken zich samen en we vertrekken, waarbij de kapitan van de bangka duidelijk maakt dat hij ons niet allemaal tegelijk tegen de harde wind in naar huis terug kan brengen. Geen probleem: we varen samen naar Kalatabog, de opoe’s, Thea en ik gaan meteen door naar huis. De anderen gaan aan land om foto’s te maken van het stuk land dat opoe Tarsing daar heeft, ten behoeve van Jayzel in Amerika, die er op rekent dat ooit te verkrijgen.

Op de weg naar huis wordt duidelijk waarom onze groep in tweeën is gesplitst. Snoeiharde winden blazen ons tegemoet en de bangka rijdt de hoge golven af. Steeds met een klap valt ze van een golftop in het dal erachter en ik hou m’n hart vast. Die boot mag niet breken. Met elke klap genereert de boeg buiswater en ik krijg douche na douche. Van warm water, dat wel. Ik schrik me een ongeluk als een meegenomen grote, zwarte zwemband uit de mast kiepert, op mijn hoofd dondert, in zee kiepert en achter ons in zee blijft drijven. De kapitan keert de boot en pikt de (tractor-)band uit het water. We komen uiteindelijk behouden thuis, hoewel drie maal uitvallen van de motor anders deed vermoeden.

Pinky loop ons op het strand tegemoet en brengt de spullen naar huis. De opoe’s en Thea gaan naar huis. Ik ook. Douchen (nu met koud), drogen en koffie. Thuis, heerlijk. De bangka gaat terug om de anderen te halen. Gelukkig neemt de wind enigszins af. Een kleine drie uur later komt de rest aan land. Iedereen blij en Lemuel toont me wat hij zoals onder water gescoord heeft.

Thuis leren we van Pinky dat Michael is geweest. Met een ‘booster-antenne’, maar dat hij niet in de paal durfde te klimmen om die daar vast te zetten. “Het is me te hoog, ik ben mijn veiligheidsriem vergeten en bovendien loop ik op slippers”. Wel excuses, geen resultaat. We vertrouwen er nu maar op dat Lemuel dat morgen voor ons fikst.

Zondag, 5 september 2021.

Nog 111 dagen… Maar daar bekommeren we ons niet om. Opnieuw wordt er gewerkt aan de ontvangst van internet. Lemuel klimt voor de zoveelste maal in de zendmast, haalt de oude parabool van de paal en bevestigt nu de booster. Na lang draaien en richten krijgen we een signaal op de modem, maar het blijkt te zwak om er iets mee te kunnen. Lemuel, kapot van al het werk, neemt een siësta en we laten hem met rust.

Na de lunch weet Judy ergens een super-lange bamboe-paal te lenen en Erik op te sporen. Tegen vijven zijn beide hier. De oude parabool wordt er door Erik op bevestigt en op de oorspronkelijke plek in de boom voor het huis geplaatst. Alsnog halen we Lemuel erbij. Gezamenlijk wordt nu de klus geklaard. We hebben Wifi! Na vier/vijf dagen van niks. We hebben de wereld weer in huis. Wat is dit een zaligheid.

Eerdaags zullen we met behulp van de ons bevriende mariniers de metalen zendmast verplaatsen naar waar we goede ontvangst hebben, bij de boom dus. Dat zal moeten gebeuren voor de 25ste, als Lemuel terug vliegt naar Leyte. Maar dat gaat lukken.

Eerst morgen mijn dagboek op de website plaatsen. Hoera, het kan weer!