Happy birthday, Judy!

Zondag, 12 juli 2020.

Onze stipkippen vreten de chilipepertjes uit de struiken. Of ze nog groen of al rood zijn, dat maakt niet uit. Wat voor effect heeft dat op hùn rennen, en wat op de door ons te eten eieren? In ieder geval wordt peper overbodig.

Hoe ook, voorlopig hebben we haring op ons bord. En die smaakt. Judy kocht in Puerto nota bene een blik met 8 kleine braadharingen bij Bruno’s Zwitserse Delicatessenwinkel. Natuurlijk deed ze bij aankoop ook navraag betreffende èchte haring, zoute haring dus, zoals wij die in Nederland, of moet ik hier nu Holland schrijven, kennen. Maar mister Bruno kent z’n zaakjes en hij biedt aan: een pot met pickled herring voor 3.200 peso’s, en een pot ‘matjes herring’ ook voor zo’n zestig euro. Hoeveel er in een pot zitten weet Judy niet. Volgende keer vragen.

Maandag, 13 juli 2020.

Als dat nog nodig is, want aan het einde van deze ochtend komt Judy thuis met 27 haringen, en ze gaat meteen aan het ‘kaken’, het inzouten van de (klein formaat) vissen, stopt ze in vacuüm getrokken plastic zakken en deponeert ze in de vriezer. Alles volgens recept op internet. Ze heeft wel de ingewanden verwijderd, alleen had de alvleesklier bewaard moeten blijven, maar zoek dat maar es uit als je niet weet hoe die er uit ziet.

Op het postkantoor is geen post, en wordt gevraagd naar registratie-nummers van uit Nederland verzonden post. Het geeft weinig vertrouwen. Alleen al de 3 brieven per maand van de ICS missen vanaf februari.

Vanmiddag slaat Beer aan als er twee mensen over het strand lopen. Ook de stipkippen schreeuwen om het hardst alarm, maar als ik naar ze toeloop en tegen ze praat komen ze weer tot rust en vervolgen hun pikken in ‘t gras. Ik zou ze nu nog moeten kunnen zeggen dat er een ei gelegd dient te worden!

Dinsdag, 14 juli 2020.

Aan de grote tafel wordt met eten geknutseld. Ik trek een bananenblad in smalle strookjes, en Judy rolt garnalen, citroengras en varkens-gehakt in bladeren van de gabi-plant, die ze dichtknoopt met mijn ‘vetertjes. Later gaat de hele bubs in een grote pan met kokoswater en wordt zacht gesudderd. Bedoeld om donderdag, als het feest is, op te eten.

Natuurlijk komen er ook weer twee jonge meisjes langs om vis te slijten. Die komen zo ongeveer om de andere dag. In hun emmer hebben ze vandaag een ongekend en vreemdsoortige witte vis plus een aantal papegaaienvissen. We kopen echter alleen ‘marottes’, kleine visjes, om te koken en daarna aan de honden te geven, samen met rijst uiteraard. Eén kilo voor 40 peso’s. Honden blij, meisjes blij.

Woensdag, 15 juli 2020.

Na het ontbijt met Elfie, mij en Judy, gaat de laatste weer op de motor naar Quezon. Paperassen regelen bij de belastingdienst tbv Rammel z’n grond én natuurlijk naar het postkantoor om verslag te doen.

Het zangvogeltje van een paar dagen geleden is er weer en fluit z’n mij inmiddels bekende deuntje. Ik fluit mee en het beestje vliegt de bloemen-boom in, aan het oog onttrokken, maar oh, wat een hemels, helder liedje.

Ian is bezig de kokos-oogst te verwerken tot kopra. Er komen vette, zware rookwolken uit z’n hut, alsof ie heuse Cuba-sigaren zit te roken.

Donderdag, 16 juli 2020.

“Daar is er een jarig, hoera, hoera. Je kunt het wel zien: dat is zij!”

Judy viert vandaag haar verjaardag, en dat kun je makkelijk aflezen aan de situatie in de keuken. Overal volle pannen, de beide gasbranders staan op hoog vuur en de koelkast barst uit z’n voegen.

Aangezien er geen bloemenwinkel in (rijst-)velden of (zand-)wegen te vinden is, raap ik bloemen van het bermudagras onder de bloemenboom, die momenteel, hoera, hoera, veel bloesem laat vallen en plaats een vol bord pontificaal in het midden van de grote tafel. Iedereen mag, nee moet het zien. De meeldraden lijken een staande ovatie weg te geven, als kaarsjes die je dient uit te blazen. Ikk luister, maar hoor geen geblaas, maar ja, heel ver weg, zachtjes, hoor ik ‘happy birthday to you.’

We gaan de verjaardag vieren. Pinkie helpt mee in de huishouding vandaag en dat mag ook wel, want er zullen veel gasten zijn. Pastor, KinKin, Erik, Elfie en haar twee kinderen, opoe en Laura, Illik, Ian, Leo, Liesje en hun dochtertje ZyZy, Helen, Edna en reken maar op wat ‘loslopend volk’. Kortom, volle bak, maar wel allemaal naar de beach-kubo. Zo blijft het rond het huis nog ordelijk en rustig. Een fraaie verjaardagsparty, maar wel onder het motto: ‘no facemask, no entry’, haha. En eenmaal hier gaan de maskers onder de kin of in de broekzakken, want hoe kun je anders zo’n lunch vieren.

Tot onze verrassing blijken de gasten in twee golven komen, zoals virussen vandaag de dag. Moderne tijden, nietwaar. Als de middag voorbij is tellen we 34 bezoekers, die allemaal erg positief over eten en omgeving waren. En zijn wij weer eens heel tevreden over onszelf.

Vroege messenger-calls. Uit Puerto, vanaf Leyte, vanuit HongKong, van Manilla, Davao en Bayugan. Vanmiddag laat uit Nederland. Alles: proficiat!

En daar sluit ik hier en nu mee af. Yesss!