Green Sea Turtle

Maandag, 1 maart 2021.

Zoals altijd op de 1e van de maand doe ik de administratie. Kas- en bankboek afronden en benieuwd zijn naar het resultaat. Alles klopt want we hebben weer precies uitgegeven wat we binnenkregen. Heel tevreden.

‘s Avonds hebben we Frans en Melly in Concepcion aan de telefoon en we maken de afspraak om er het weekend door te brengen. Het is meer dan een jaar geleden dat we elkaar zagen. Frans: ” je puzzelboekje ligt hier nog steeds op je te wachten, maar die ‘verse Telegraaf’ van december heb ik maar weggegooid”.

Dinsdag, 2 maart 2021.

Judy is naar Quezon. De Palawan Pawnshop keert de aow uit. Gelukkig maar, want we zijn weer prima blut. Meteen wordt Paleco betaalt, de notaris, plus marktaankopen.

Jeebee komt aan het einde ochtend hier en we doen een dansje van blijdschap. Haar 14-daagse quarantaine zit er op en ze betrekt haar kamer in de stulp van opoe. Meteen maakt ze kennis met Teddy, de drie kittens en begroet familie en overige pets. Mij verwent ze met kitkat-repen en een flesje huidolie met aloe vera, goed voor voorhoofd en neus. Als Judy begin middag thuis komt wordt er opnieuw gezongen. Vreugdevol!

Woensdag, 3 maart 2021.

Jeebee burgert snel in, zwemt met de honden en zorgt voor opoe. De cadeautjes blijven ook komen: usb-sticks, t-shirts, alles vanuit HongKong meegenomen. Jeebee geeft maar weg alsof ze Sint Nicolaas is.

Tijdens HH heb ik eindelijk weer eens visueel contact met Marijke en Dielf. We praten en kijken ‘bij’. Whatsapp is een geweldige aanwinst. Zondag had ik een lang gesprek met Bas, die die middag in Den Bosch een presentatie over Spitsbergen gaf, alsof hij ipv ik er een expeditiereis had meegemaakt.

We hebben de laatste dagen weer vaak stroomuitval. Is Paleco z’n net aan het uitbreiden, of zijn er problemen met de leidingen, je weet het nooit.

Donderdag, 4 maart 2021.

Blauwe hemel, blauwe zee bij een krachtige noordenwind. We bereiden ons voor op de reis – morgen – naar Puerto en Concepcion. Reispassen vanwege de corona, kleding, paperassen voor de BIR in Puerto, presentjes voor Frans en Melly.

In de middag komen er vijf leden van de DENR. De schildpadjes verschijnen maar niet en zij komen de situatie onderzoeken. Daarbij gaat natuurlijk de schep in de grond.

Wat er boven de aarde komt schept geen vreugde. Enkel teleurstelling. Ingedeukte eierschalen zonder inhoud. Je zou kunnen grappen over windeieren, maar alle humor ontbreekt. Zo’n sneu gezicht, terwijl alle gedachten uitgaan naar hoe het had kunnen zijn. De oorzaak is onbekend. Ik ben bang dat de eieren van meet af aan geen vrucht hebben gehad. Waarom anders vond ik er twee keer enkele op het strand en in de tuin?

De DENR-mensen maken de ‘criadera’ weer dicht en het omgewoelde, dode zand lijkt me nu een begraafplaats. Dan vragen ze mij hoe de naam van de schildpad ook al weer is, en ik zeg ze: Green Sea Turtle (Chelonia mydas) en ik laat ze een foto, ooit overgenomen van de Engelse Wikipedia zien. Nu maar hopen dat mammie schildpad binnenkort weerom komt en goeie, gezonde eitjes gaat leggen.

Duimen! Jongens, allemaal duimen!