Feest na feest.

Woensdag, 13 oktober 2021.

Hoera, de zon is terug! We hebben nog wolken en af en toe een fikse bui, maar toch, hij is terug. Niet alleen de zon. Pinky, die twee dagen niet is komen opdagen is vanochtend ook terug. Fijn. Judy claimt Ricks, man van Pinky, om op de motor naar Quezon te gaan. Er moet een en ander geregeld worden voor de aankoop van het land door Rammel. Bij notaris, bij de pawnshop en bij de bank. Hopelijk halen ze Quezon. De eigenaar van het land belde gisteren dat het regenwater bij hem thuis tot aan de knieën stond. In Quezon nota bene.

Armand komt op de motor langs en vertelt dat er langs de autoweg een aantal bomen zijn omgewaaid, met meenemen van elektriciteitspalen. En dat reparatie voor Simunong wel een week zal gaan duren. Voor alles zuidelijker een volle maand.

Judy haalt prompt blokken ijs en we vullen de ijsboxen. Met de daarbij de inhoud van de koelkast. De koelkast zelf is al langere tijd op non-actief en staat er ontdooid bij.

Donderdag, 14 oktober 2021.

We hebben een dubbele feestdag. Claire is vandaag 40 jaar geworden en dat moet gevierd. Vanochtend vroeg zongen Judy en ik haar wakker. Later wordt er een taart gehaald. En daar blijft het niet bij. Het is 12 jaar geleden dat ik Judy leerde kennen in Como, Italië, en daar komt dus ook een taart voor. Als we na de maaltijd alleen zijn halen we herinneringen op van die eerste dagen in Como en Ligurië (waar ik een afspraak had met de voorzitter van de Italiaanse Exlibris Vereniging, maar die ik uiteindelijk nooit heb gezien, dan later in Barcelona / maar dat is een ander verhaal) aan de Middellandse Zee. Terug naar het nu én de taarten, haha.

Gelukkig laat het weer het toe om buiten op het terras te zitten. En dat doen we. Bij het licht van een zwakke waka-waka en twee mini kaarsjes van de taarten. Verder is er – zoals bij elk feest – mihoen en spaghetti voor de hele wereld, plus gefrituurde kippenpootjes. Smullen!

Vrijdag, 15 oktober 2021.

Halverwege de ochtend floepen de lampen aan. We schrikken er zowaar van, maar van alle kanten komt applaus. Het gaat nog een paar maal aan en uit, maar dan blijft het toch mooi branden. Niks een volle week.

We hebben stroom en daarmee internet, wat vooral vandaag van belang is, want het is pay-day. Heineken maakt weer pensioengeld over en ik volg het via de laptop. Mooi, mooi, morgen ophalen in Quezon. We kunnen weer vooruit.

Zaterdag, 16 oktober 2021.

Judy naar Quezon. Op de motor en over de Spillway. Het waterpeil is gelukkig gezakt en de noodbrug, achter het groen, hangt er stilletjes bij. In Quezon doet ze bij een solar-shop een aanbetaling voor de aanschaf van vier zonnepanelen, twee accu’s, een omzetter, de nodige bedrading en de installatie van dat alles. We hebben de knoop doorgehakt en willen nu af van de ‘brown outs’ en andere stroomperikelen.

Verder gaat Judy op zoek naar twee metalen vogelkooien, bedoeld voor de papegaaien. Die vreten zich namelijk met hun scherpe, kromme snavels door de pvc-wanden van hun hok heen. Aan de achterzijde zien we een groot gat, waar ze makkelijk doorheen zouden kunnen, ware het niet dat dat tegen onze huismuur zit. Op andere aangevreten plekken hebben we ijzerdraad door het scherm aangebracht om ze binnen te houden.

Tegen elf uur verschijnt Armand, met excuses over zijn ‘bad news’. Geen probleem, we hebben weer elektriciteit. En hij en z’n uitgebreide familie ook, want hij huurt alle drie strandhutten inclusief een muziekinstallatie om de 1ste verjaardag van Blaire, zijn zoontje, met z’n familie te vieren. Daar komt tevens veel ander volk op af, terwijl ook wij zijn uitgenodigd. Zodra Judy weer ten tonele verschijnt voegen we ons bij het gezelschap met vele bekenden en nuttigen we er onze lunch. Echt leuk.

Een klein beetje onweer heeft geen invloed op het feest. Er wordt uit volle borst gezongen. Veelstemmig, want het is er druk. Tot half zes. Dan nokt een ieder af. Alleen lege flessen herinneren aan de verjaardag van Blaire. Proost.

Zondag, 17 oktober 2021.

Zonnige dag en dat lijkt zo te blijven. Na m’n korte administratie ga ik de strand-kubo’s langs om achtergebleven troepjes van het feest weg te halen. Het valt mee. We hadden nette feestvierders. Dat kan ik niet zeggen van de honden die deelgenoot waren. Een afvalzak is aan stukken gescheurd en de rommel ligt klaar voor opruimen. Laat niet de eigenaar van ‘t bos voor ‘t aangenaam verpozen, als dank de schillen en de dozen.

Na de papegaaien overgezet te hebben in hun nieuwe kooien praat ik met Judy over allerlei vogels, waaronder pelikanen en flamingo’s, die ik op mijn reizen in de Caribbean af en toe zag. Pelikanen, speciaal in hun spectaculaire duikvluchten naar vis, zag ik op vele plaatsen. Tobago, Barbados en de Dominicaanse Republiek. Vooral het laatste eiland, bij Bahia de Sal. Pelikanen, het zijn hoogvliegers die zich genadeloos op vissen storten. Veel eleganter zijn flamingo’s en ik scherts, dat ik daarvan een kleine verzameling van voor mijn verjaardag ga vragen. Om hier bij ons in het wild te laten leven. Om daarmee attractief te zijn voor gasten. Om exclusieve huisdieren te hebben. Om… nou ja, voor mijn lol dus, heel simpel.