Een wereldwonder

Zondag, 24 mei 2020.

Zwemmen in heerlijk warm water. Ook de drie honden bekomen één voor één een wasbeurt. Zelfs twee poezen maken een dompel-duik, maar weten niet hoe snel ze weer naar huis moeten komen.

Dan het avontuur in de keuken met de scrambled negen stipkippen-eieren. Verrassend geel komt her roerei op m’n bord en ‘t is werkelijk een heerlijke hap. Yofil trekt er z’n neus voor op en heeft liever een kluts van een groot eendenei. En opoe, ook verwend, wil alleen ei van een gewone, normale, heuse kip. Wat een familie. Ze hadden mìjn moeder een tijdje moeten hebben: eten wat de pot schaft!

De boys komen exact op tijd en na hun koffie slopen ze wat er nog van de ouwe hut overeind staat. Wow, nu gaat het opeens razend rap. Al voor elven zijn ze klaar. Ik geniet van de aanblik en kan niet wachten een foto te knippen als de zooi oud hout en sawali echt weg is, ook al zal die laatste rommel morgen pas worden weggehaald door Ian en z’n broer.

In de ‘groentetuin’ van Judy is de aubergine gaan bloeien en iedereen moet dat bekijken. Haar mobieltje als eerste. Daarna mag ik, haha.

‘s Middags worden er plannen gemaakt in verband met het komende vertrek van Yofil. Morgen papieren betreffende gezondheid en reisvergunningen regelen bij respectievelijk de barangay en de Municipal in Quezon.

Maandag, 25 mei 2020.

Wat een rust hebben we vandaag. Geen werkers, geen lunchgasten of mensen voor een merienda. Yofil is naar Quezon en komt morgen pas terug. Een ongekende zondag. Zwemmen, wandelen in de tuin en genieten van de warmte van de tropenzon en de milde zeewind.

Judy belt met de despatcher van Leonard’s shuttles, John Baron in Puerto. Overleggen over de reismogelijkheden. Het is speculeren, merk ik wel. Eén ding is duidelijk, het ‘nieuwe normaal’ zal nog wel even aanhouden en John voorspelt dat daarna het ‘nieuwe abnormaal’ er zal zijn. Met hem blijft het lachen, als altijd. In ieder geval is het momenteel alleen toegestaan om tickets te verkopen met de dubbele prijs, want er mogen maar 6 passagiers tegelijk vervoerd worden. En natuurlijk reserveren, met de nodige papieren.

Judy is vol overgave in de weer om spinazie te laten groeien. En wel zodanig dat de kippen de blaadjes niet weg kunnen pikken. Zo bewerkt ze grote colaflessen, vult ze met goede aarde en compost en bouwt op die manier haar hangende tuinen, waar ze in Babylon niet aan kunnen tippen.

Dus één van de zeven wereldwonderen, en nog wel anti-kip, in eigen tuin!

Vooraf aan ons happy hour pluk ik nog een eitje uit het stipkippennest. Het is een dagelijkse pluk, want er wordt dagelijks gelegd. Zoals het hoort.

Dinsdag, 26 mei 2020.

Eindelijk weer eens een vlinder in huis. Bij het raam, trachtend door he glas heen te breken, maar dat loopt op niks uit. Een foto met tegenlicht doet het helderblauw in de verder zwarte vleugels verdwijnen. Wel lukt het tot m’n verrassing het driftig met de vleugels wapperende beestje enigszins scherp te krijgen.

De actie verloopt voordat de poezen het door hebben, dus geen gemauw of springen naar ‘t raam.

Einde ochtend verschijnt Yofil. Hij heeft al de benodigde papareassen om donderdag naar Puerto te reizen. Saillant detail: hij mag niet op de motor, want hij heeft geen rijbewijs. Judy zal waarschijnlijk zondag de motor naar Puerto rijden, daar medicijnen kopen, glas voor de keukenkastjes en wat boodschappen, om met de shuttle weer terug te keren. Plannen, plannen.