Een heuse Nautilus.

Maandag, 15 februari 2021.

Bij het openen van de jalouzieën zie ik op een strip het silhouet van een piepkleine tokko, nog geen 2 cm groot. Als ik de strippen keer heb ik het beestje vol in zicht, maar moet jammer genoeg merken dattie dood is. Bij aanraken valt eerst de staart op de grond, en dan de rest. Jammer, jammer….

Verder blijkt het opnieuw een dierendag te worden. Dat wil zeggen, een schelpendag. Bij het opschonen van het strand vind ik veertien plastic flessen en eentje van glas. Ik kom met een volle emmer thuis, maarrr… heel bijzonder, ook met een Nautilus, een schelp die ze hier een Dalang noemen. Pastor gaat me erover vertellen. Dat ze in groepen in zee voorkomen. Dat het drijvende schelpen zijn, omdat er lucht in zit en dat de er in levende Nautilus de schelp los laat als ie in gevaar is, om na het verlaten naar de diepte te zwemmen, waar ie al gauw een prooi is van grotere vissen. Maar dat vissers ze toch weten te vangen en dat het heerlijk vlees is, met een hang naar oesters. Hoe dan ook, ik ben er trots op dat ik zo’n schelp eens op ons strand kan vinden, ook al is er een stukje afgebroken.

Dinsdag, 16 februari 2021.

Noch gisteren, noch vandaag krijgen we bamboe aangeleverd. Pastor en Erik komen dan ook niet werken, want er is gebrek aan materiaal.

Met argusogen kijk ik elke ochtend naar de plek waar de schildpadeieren onder het zand liggen. Oorspronkelijk gelegd rond nieuwjaarsdag, en 40 tot 60 dagen daarbij geteld, moeten ze tussen nu en eind februari uitkomen. Het blijft spannend. Zeker nu de zon volop schijnt en strand en tuin opwarmen. Van mij mogen de hatchlings komen, mede omdat de branding na vele, vele dagen ruig te zijn geweest tot rust is gekomen, dus goed voor de jonkies om daar doorheen te zwemmen naar open zee.

Woensdag, 17 februari 2021.

Vanwege het hebben van een zo rustige branding lonkt de zee voor een zwempartijtje, maar de zon ontbreekt, de hemel is bewolkt en we hebben een frisse wind vanuit de bergen. Toch maar liever niet. Misschien morgen. Baka bukas.

In de loop van de dag daalt de barometer en krijgen we harde noordenwind, waarbij meestal de regen uitblijft. Die komt gewoonlijk uit het zuidwesten van over zee, dan wel uit de bergen, dus zuidoost.

Donderdag, 18 februari 2021.

Bij de schoonmaak van het strand zie ik bamboe liggen bij de zuiderburen. Ongetwijfeld voor ons bedoeld, maar verkeerd bezorgd. Meteen pastor waarschuwen! Hij kan aan de slag en inderdaad komt ie na de lunch. Inmiddels komt de Pinoy met z’n bamboe opnieuw over het strand aan en ik stop hem af en wijs waar we de bamboe willen hebben. Naast de kubo en geen honderd meter verderop, haha. Pastor is bijzonder tevreden over de kwaliteit van het gebrachte, stevig en jong, dus goed te bewerken. En lang. Ik meet het langste stuk en kom op vijftien meter. Dat is goed voor een antenne, haha. Als mister Bamboo tot slot de laatste twee palen bezorgd gaat ie op de foto. Samen met zijn karabouw.

‘s Ochtends, na het bamboe-avontuur gaan Judy en ik naar de barangay-hal, waar Jeebee in quarantaine is. Drie weken geleden uit HongKong vertrokken, in Manilla in quarantaine. Gisteravond hier aangekomen en opnieuw ‘opgeborgen’. We hebben contact op afstand en begroeten elkaar. Emotioneel. Veertien dagen moet ze er blijven. Maaltijden worden door Judy gebracht, net als de merienda’s. In de eerste week van maart mag ze bij ons intrekken, dat wil zeggen in haar eigen kamer bij opoe. Wij, maar vooral zij ziet er naar uit.

Vrijdag, 19 februari 2021.

Ik weet niet wat het is vandaag: papierwerk! Eerst komt er iemand van de kerk, de katholieke kerk, met een formulier om in te vullen. Waartoe het dient weet niemand, maar de kerk inventariseert gegevens, waarvan ik vind dat dat privé is, maar Judy, gewend aan dit soort operaties, geeft alles vrij en dicteert maar.

Nog niet klaar of er komt een groepje van 7 man/vrouw met een busje de tuin inrijden. Die hebben een zestal A-4’tjes en willen ook graag gegevens. Deze zijn van het provinciale touristenbureau in Puerto. Da’s andere koek en ik zie ze graag bezig. Ook met het maken van foto’s van de B&B en niet te vergeten van de plek waar de schildpadeieren liggen. Voordat ze anderhalf uur later vertrekken moeten we met z’n allen op de foto. Allemaal met een mondkapje, dat wel. Als ‘SMILE’ roep schiet iedereen in de lach. Humor mag en maakt vrolijk.

Einde middag verschijnt Yofil. Het gaat op een familie-reunie lijken. Hij bezoekt Jeebee en verzorgt morgen een fotoshoot bij een trouwerij in Quezon. We zien hem amper, want het wordt laat en hij overnacht er.

Het is de cycloon Auring, die roet in het eten, pardon in de zee gooit. Er staat een stevige deining en de horizon heeft weer es een golfpatroon in plaats van een mooie strakke lijn. De branding doet mee en bezorgt velden van zeewier op het strand.

Zaterdag, 20 februari 2021.

De B&B ligt er wat verlaten bij. Gisteren geen werkers en alles is blijven liggen zoals het donderdag is achtergelaten. Maandag verder.

Ik bemoei me met de financiele administratie. Maak overzichten van afbetalingen van de drie visacards, waarmee we zeven jaar geleden onze beachlot kochten en het huis bouwden. Ik bereken hoe we het dit jaar rond kunnen breien. Moet lukken, en dat geeft – nu al – veel voldoening!

Tijdens Happy Hour bellen we met ‘kleine Thea’, kleindochter die vandaag 14 jaar is geworden en onderhand een kop groter is dan haar moeder Claire. We zingen haar toe en we proosten.

Zondag, 21 februari 2021.

Ook vandaag nog een onrustige zee in de baai en van zwempartijtjes komt niks terecht. Het blijft vandaag bij lezen, relaxen en een puzzle.

Rond vijven probeer ik zowel Robert als Bas te bellen. Maar de eerste zit waarschijnlijk op de fiets en de tweede laat weten bezig te zijn met een fotosessie. Okay, okay. Wel hebben we contact met Melly en Frans in Concepcion. Elkaar bezoeken zit er niet in. De lockdowns worden steeds strenger. Ouderen van boven de 60 schijnen geweerd te worden uit de malls. Kortom: niet mals!