Eb met -0,5 mtr, vloed 1,99 mtr!!!

Zondag 13 december 2020.

Na alle wifi perikelen, ontvangen van allerlei boodschappen, werken aan m’n dagboek met het stukje stamboom, dat ik persé op de website wilde hebben, is het vandaag even bijkomen.

Per slot schijnt het zonnetje en lokt de tuin, waar meer en meer bloemen bloeien sinds Judy zich toelegt op haar Greenhouse.

In de vroege middag echter betrekt de lucht weer, onweer volgt, wolken stapelen zich, flitsen van weerlicht boven de horizon en even later ranselen slagregens het nipadak, met hier en daar een lek. Van een siesta komt maar weinig. De enige die goed kan slapen is Teddy, die overigens wel – rekening houdend met een opkomende tsunami – startklaar gaat liggen in de schoolslag.

Maandag, 14 december 2020.

Zouden we gisteren de kerstboom hebben opgezet, door het noodweer is dat er bij gebleven. Maar vandaag wordt er een start gemaakt. Judy had vrijdag al een ‘boom met takken’ geconfisceerd in Simunong en die wordt vandaag met de itak bewerkt tot een handelbare kerstboom. Een oud olieblik wordt met blikopener ontdaan van z’n deksel, een kleedje eromheen en de boom erin gezet. Ik hou hem rechtop en Judy komt vijf maal met een verfemmer vol grond om het blik mee te vullen. Het duurt even, maar het resultaat maakt tevreden. Later komt er zilverpapier rond de stam en de takken en wil Judy er chocola, koekjes en ander snoepgoed in hangen. Wow. Ik kan niet wachten!!!

Tijdens ons Happy Hour zien we een kleine bangka met een zwart zeiltje de baai binnenkomen om in de buurt van de uitloop van de Noordrivier aan land te gaan. Eeen visserman, die we inmiddels wel kennen. Zijn kinderen lopen ons huis voorbij om hun pappie te verwelkomen en zijn vis te mogen dragen. Bij het passeren zwaaien ze naar me, zoals altijd. Maar het leukst is het kereltje van hooguit zeven jaar die achter het clubje loopt. Hij zwaait en roept iets van lolo (opa) Henk. Als ik terugzwaai steekt ie z’n duim op. Judy en ik lachen naar hem. Leuk.

Niet alleen het kereltje is gek op lolo. Ook een kolibrie strijkt neer op onze tafel en ik kan het beestje nota bene gewoon oppakken en op m’n hand zetten. In shock. Met z’n kleine, maar oh zo scherpe klauwtjes houdt ie zich vast aan m’n vingers. Vertederend. Als ik het wil laten vliegen en m’n hand laat bibberen, behoudt ie z’n evenwicht en blijft zitten. Tòtdat ik met m’n hand zwaai, dan vliegt ie weg en verdwijnt tussen het groene gebladerte van de boom naast het terras. Bye, bye, friend.

Dinsdag, 15 december 2020.

Een motor stopt in alle vroegte op het strand en de vrouw die achterop zit houdt een plastic zak omhoog. Ik gebaar dat ze naar ons toe moet komen en ze klimt van de motor. In de zak heeft ze twee kreeften en een krab. Levend. De poten graaien om en naar elkaar.

Makano? Wat kost dat? We betalen 150 peso’s voor alles. Dat is, zeg maar 1 euro per kreeft en een halve voor de krab. Een lichte lunch voor een lichte prijs. Goed begin van de dag, haha. En nu eerst de ochtendkoffie.

Vanmiddag opnieuw noodweer: onweer met slagregens. Arme stipkippen. Die weten niet meer waar te lopen. Druipend zoeken ze een plek onder het dak van het terras, balancerend op het muurtje. Altijd samen. Zes stuks!

Woensdag, 16 december 2020.

Judy vanochtend weer naar de notaris in Quezon, waar ze alle benodigde papieren meekrijgt om morgen aan de tax-department te kunnen overhandigen.

Tijdens de gezamenlijke lunch hebben we over een door pastor te latem maken bangka, zodat we onze vis zelf kunnen vangen. Maar we weten dat dat er voorlopig – financieel gezien – niet in zit. Dus grap ik dat we een banco nodig hebben om een bangka te krijgen. Zoiets wordt door iedereen hier meteen begrepen.

Vandaag wordt onze kerstboom van 2020 voorzien van ‘metalfoil’, glimmende folie, en kerstversiering uit de bewaardozen op zolder. Het is een klus waar de halve dag ruim mee gemoeid is, maar dan straalt ie – hoe dunnetjes ook – je tegemoet. Judy en Pinkie, proficiat met het resultaat. It’s gonna be a blue, blue Christmas.

Tijdens happy hour is het spitsuur. Van drie kanten tegelijk komt een motor aangereden. Ian komt om een zak voer voor onze baboy op te halen, de lobstervrouw komt reuzecrabben verkopen én een motor met roepende chauffeur: ‘balòòòt, balòòòt!’

Dat laatste gaat om eendeneieren met enigszins uitgegroeid broedsel, dik eigeel met zachte botjes van een aankomend kuikentje, warm verkocht, te eten met zout en azijn. Een lekkernij voor echte Pinoy. Van mij hoeft dat niet. Ik huiver. Wat de boer niet kent…..

Donderdag, 17 december 2020.

Afgelopen nacht hadden we weer zeewater tegen het muurtje van ons terras. Een middernachtelijk hoog water van 1,99 meter met een branding op het strand naast de tuin zorgt voor uitlopers die tegen het muurtje klotsen. Om één uur vanochtend wordt ik wakker van het kolken en klappen van de golven en ga een kijkje nemen. Water stroom langs het terras, dat evenwel droog blijft.

Bij de ochtendkoffie kijk ik uit over een uiterst breed strand, met de zee op afstand. Het is eb, die op de kalende genoteerd staat met -0,51 mtr. Dat betekent dus een verschil van getij van 2,5 meter, een zeldzaamheid.

Judy is al enkele uren geleden vetrokken en als ik m’n koffie achter de knopen heb, is zij al in Puerto. Middels messenger hebben we contact. Zo hoor ik dat al haar papierwerk nog niet voldoende is. Inleveringstermijn wordt verlengd naar 5 januari 2021. Bureaucratisch landje! Vanavond is ze weer hier.

Nog 8 dagen….