Drukke dagen……

Donderdag, 11 maart 2021.

Ha, wat een begin van de rust vandaag nu alle gasten weer vertrokken zijn. Alleen pastor, Erik en Pinkie komen over de vloer, ook al werken de eerste twee aan het dak van de kubo. Maar vandaag komt dat voor driekwart af. De noordkant is klaar en de zuidkant, waar wij vanaf het terras zicht op hebben is half klaar.

In de tuin staat nog mijn beeld met matrozenmuts van de Koninklijke Marine, ooit. Net zoals het brilletje. Ook van de Marine, met de bijnaam: dienstfiets. Broken, but alive!

En nu samen in de tuin. Een verrassing waar gekke Frans absoluut zeker weten, meer van weet.

Yofil komt op de motor vanuit Puerto. Er wordt in Palawan gestemd, en ieder doet dat in de Barangay waar hij/zij staat ingeschreven. Yofil kan derhalve niet stemmen in Puerto, wel in Sowangan. En zo wordt er gestemd met YES of NO voor een Palawan verdeeld in drie provincies. Overal bordjes met de uitnodoging: Yes for progress!

Maar uiteindelijk geen vooruitgang blijkbaar, want NO wint het met ruim 30.000 stemmen meer dan de YES. En zo blijft alles bij het oude, hoewel de politiek zich nog roert met andere voorstellen en ideeën om toch haar zin te krijgen.

Tijdens ons happy hour krijgen we te maken met een bijzonder fraaie zonsondergang. De laatste stralen beschijnen de kubo en in de ramen weerkaatst het laatste stukje van de zon. Helemaal goed voor een foto, waarbij goed te zien is hoe het dak is gevorderd met nieuwe nipa (rechts), de nog open plek, en (links) de oude nipa.

Vrijdag, 12 maart 2021.

Op de vloer van de huiskamer vind ik een motvlinder. Bijna in de klauwen van de kittens, die er wild omheen fraaien, graaiend en bijtend. Ik kan het beestje net op tijd vangen en neem het mee naar de slaapkamer voor een foto. De pootjes stevig op het cement, de vleugels -schijnbaar ongecontroleerd- trillend met vleugelslag, maar het vliegt niet weg. Na de foto breng ik het diertje naar buiten. Ver weg.

Een uurtje later herhaalt zich het beeld: opnieuw eenzelfde vlinder in de woonkamer. Nu ben ik er te laat bij en één van de poesjes gaat er mee aan de haal. Helaas. Ik vermoed dat we ergens in een hoekje een nestje hebben, waar deze jonge vlinders, die nog moeten leren vliegen, uit gekomen zijn.

Zaterdag, 13 maart 2021.

Achter op de motor bij Jeebee ga ik naar de Barangay-hal voor mijn toekomstige National ID-card. Op het plein voor de hal zie ik vier, vijf tafels waar je je kunt laten inschrijven. Elk met een rij wachtenden. Ik ga op een bankje zitten wachte tot ook Judy komt. We worden naar een tafeltje verwezen en nemen vlak voor de tafel plaats. Als senior heb ik voorrang op een rij mensen en Judy volgt in m’n kielzog.

Ik laat mijn pas voor permanent verblijf zien. Dan komen de vragen.

Your telephonenumber please. Judy antwoordt. Ik: don’t call me at nighttimes. Lach…

You have a bankaccount? Yes, in the Netherlands, but empty. Haha.

How long do you live here, sir? Seven years. Niks om te lachen, maar toch haha.

Bij het maken van de onvermijdelijke foto voor de ID: No prison-number?

Al bij al verliep alles vlot en leuk. Binnenkort step 2: afgeven van de ID-card.

Zondag, 14 maart 2021.

Yofil zegt me een achteloos bye bye en vertrekt naar Puerto. Verrassend gekomen, verrassend gegaan. Sneaky boy. Zo leer ik hem kennen.

Aangezien hij maar weinig werk heeft in Puerto, en dus weinig inkomen, wil hij -volgens Judy- switchen naar een job als ‘massagetherapeut’. In april, mei, etc. hier een reputatie en ervaring opbouwen en daarna naar Dubay. Via een agentschap. Ben benieuwd.

Jeebee een soort van hetzelfde: studie voor verpleegster in Quezon en dan mogelijk naar Canada.

Claire, lerares Engels bij een privé-school in Isabel, heeft amper inkomsten en kan een baantje in Ladayon krijgen bij de school waar ze eerder voor werkte. Dus die komt in juni deze kant op. Samen met Thea, die middelbaar onderwijs gaat volgen in Quezon, bij Jeebee. Lemuel, die enkel oproepwerk heeft in Isabel kan mogelijk een baantje als voorman-lasser krijgen, ergens achter AboAbo. En zo is de hele wereld, en familie, in beweging.

Maandag, 15 maart 2021.

Heineken verwent ons weer met een stukje pensioen. Niet dat we er makkelijk bij kunnen, maar dat komt morgen.

Pastor en Erik werken weer. Deze week moet het dak helemaal klaar. Volgende week alsnog een groot visnet erover om alles op z’n plaats te houden en er voor te zorgen dat vogels er niet in kunnen gaan wroeten.

Dinsdag, 16 maart 2021.

Judy naar Puerto om geld te pinnen. De boys aan het werk en ik, ik puzzel maar wat in een denksportboekje van Frans.

Voor de duizendste maal redt ik een tokko het leven door de poezen er af te houden en met een grijper het jonge beestje van de vloer te halen en het op de stam van een kokosboom te zetten. Ik ben gek op tokko’s. Niet alleen het geluid dat ze voortbrengen, maar ook de kleuren op de rug én natuurlijk de staart. Die bestaat bij deze uit witte ringen, en gelukkig heeft ie die bij het gevecht met poeslief kunnen behouden. Maar al te vaak laten tokko’s, net als hagedissen, die staart los en blijft het kronkelend achter om de aandacht van de aanvaller af te leiden en er zelf veilig vandoor te kunnen gaan.

Woensdag, 17 maart 2021.

Na gisteren de tokko, heb ik nu een libelle te paken. Meer en meer ga ik lijken op een Rescue voor dieren. Vandaag is het dus een ‘dragon-fly’, draak-vlieg. Het beestje vliegt in de woonkamer tegen het raam, maar glas laat het – zoals iedereen weet – niet door. Poezen horen het ritselende gefladder van de vleugels en gaan op tilt. Opnieuw is het mijn grijper (dat ding kostte ooit bij de Jap in Robinson’s slecht 88 peso’s, maar is in de praktijk goud waard) die vrijheid bewerkstelligt. Ik plaats het diertje op een blad buiten, waar het – tot mijn verwondering – in shock blijft zitten. Gauw een foto.

Donderdag, 18 maart 2021.

Pastor en Erik gaan tevreden naar huis. Het dak van de kubo is helemaal klaar en de hut staat er degelijk bij. Morgen zijn ze vrij. Maandag komen ze terug om een nieuw dak boven de dirty kitchen te plaatsen. Dat lekt aan alle kanten.

Tijdens Happy Hour komt Armand aan om ons uit te nodigen voor een party. Zijn vrouw en hij vieren een lustrumpje: hun dochter is 5 maanden oud en is inmiddels (hospitaal Puerto) genezen van bloed ophoesten. Dus feest in Rizal. Hoewel we graag zouden zijn gegaan, stellen we het uit voor een volgende gelegenheid.

Vrijdag, 19 maart 2021.

Judy en Jeebee gaan naar Ladayon. Jeebee kocht daar vorig jaar een stukje grond en wil dat nu graag bekijken. Papieren met bewijs van aankoop en een ID gaan mee. Ze komen terug met een grote zak vol bananen en een grote, zware jackfruit van de broodboom, haha. Ik ben dol op jackfruit. Het binnenste bestaat uit vele pitten, elk in een soort zakje van vruchtvlees. Met een hoop gepier komt het er uit en gaat op een schaal. Het vlees is goed voor een lunch, de pitten (gekookt) zijn een snack bij de middag-merienda. Natuurlijk wil ik voelen hoe zwaar de halve vrucht is, schat op zeker 10 kilo, en krijg dat later bevestigd. Onderdelen een voor een op de weegschaal: 11.75 kilo. Bij de foto grappen we met de vrucht en ik stik van de lach.

Yofil komt weer naar hier, maar rijdt al snel door naar Rizal, waar Armand en zijn vrouw hun party geven. Daar moet Yofil zeker bij zijn. Hartsvrienden.

Zeven uur in de -vroege- avond whatsapp ik met Robert. Luid e n duidelijk komt hij, samen met Sonja, binnen. Ook de video-beelden zijn helder en zo heb ik m’n eigen feest. We praten bij, kijken bij. Hier donker, maar binnen is licht. Daar overal licht, het is 12 uur in de middag. Zo fijn om die jongen te horen over van alles en nog wat. Als we het gesprek afbreken komen er bij mij alsnog vragen op over ditjes, datjes, en meer. Later! Want dit doen we vaker….

Zaterdag, 20 maart 2021.

Blauwe hemel, blauwe zee, heerlijke wereld. Zon rondom, zoals ook een boerderij achter Uithuizen is genoemd. Grote geschilderde letters op de voorgevel. Als kleine jongen zag ik dat, en nu valt het me in.

Zondag, 21 maart 2021.

Wat een moeilijke dag. Harde storm vanuit het noorden, waarbij de stroom uitvalt, einde ochtend. Verstoken van electriciteit en dus ook wifi schuilen we binnen. Buiten is het niet te wezen. Zeker niet als de regen komt. Harde, meedogenloos harde regen. In de slaapkamer lekt het boven de boekenkast, wat we met moeite en een grote lap plastic reguleren om de inhoud van de kast droog te houden. Dat lukt. We zullen Pastor en Erik vragen om morgen -voor alles- hiernaar te kijken een actie te maken.

De brown-out blijft de hele dag aanhouden. Dat wordt vroeg slapen. In de hoop dat het vannacht weer zal worden opgeheven.

Maandag, 22 maart 2021.

We worden vroeg wakker. Half zes. Lang genoeg geslapen. Maar geen stroom. Dat blijkt pas om half zes, einde middag, weer terug te zijn. De koelkast is ondertussen voor de helft ontdooid. Koud bier is lauw. Overal staat water. Dus grote schoonmaak in de vroege avond. Als we tv willen kijken hebben we onvoldoende load, en hebben alleen kanaal 1, de Filippijnse nieuwszender. Daar slaap ik goed bij.

Maar hoe ook, de slaapkamer blijft droog. Pastor heeft z’n zaakjes snel voor elkaar en zijn in de dirty kitchen al bezig met de nipa-wissel. Nog 2 dagen en dan is dat ook klaar.