Categorie: Dagboek

We proberen bijna dagelijks een Dagboek Blog te plaatsen met onze laatste avonturen op ons mooie plekje …

Heuglijk nieuws…..

Zondag, 20 juni 2021.

Al vroeg hoor ik in de tuin kokosnoten vallen en meen dat Ian en zijn vriend zijn begonnen met de ‘kopra-week’. De klappen komen echter vanuit het naburige land van Nickenor. Bij navraag zal Ian in juli pas hier beginnen te oogsten.

De zon schijnt weer es onbarmhartig en iedereen hier zucht: “init”, heet! Ook de twee bezoekers van een nieuw opgezette winkel voor digi-werk. Ze komen op verzoek van Judy en Jeebee naar de piso-wifi kijken. Het apparaat werkt niet meer. Na twee maanden al kapot. Na lang wikken en wegen nemen ze de muntmachine mee naar Quezon voor reparatie met nieuwe onderdelen. Half juli klaar, is de verwachting.

Met Melly en Frans hebben we veel telefooncontact. Hij belt me vanwege vaderdag, en ik feliciteer hem ook. Als we rond half zes ons biertje drinken is de zon weg en stapelen wolken zich aan de horizon. Moessontijd. We ontvluchten de harde wind en de daarop volgende regens. Goddank hebben we stroom. En daarmee licht.

Even later toch ook buiten nog wat licht en ik refereer aan het levensmotto van mijn moeder: ook de donkerste wolk heeft nog wel een lichtend randje. Ik hecht aan de steun en support die ze hiermee strooide. Dankjewel daarvoor, mams.

Maandag, 21 juni 2021.

Ik dacht te gaan zwemmen, maar na de koffie al komt het vervolg van gisteravond. Een groenkleurige zee met witte paardekoppen. Dankzij de harde westenwind, dus pal uit zee. Als de wiedeweerga sluit de tuindeuren maar weer. Loop nog snel even met Teddy, die poept noch plast en ren weer naar binnen. Slagregens op m’n hielen.

Binnen maak ik het begin van de lijst van inkopen. Voor Judy, die over vier dagen naar Puerto zal gaan. Met een deel van de inmiddels ontvangen aow in haar portemonnee. Calciumtabletten, voedsupplementen, witte bonen, doperwten, leverpastei, brood, boter. Ook zal ze via de Palawan Pawnshop geld overmaken naar Mr. Loy in Manilla, die mijn permanente verblijfsvergunning na 5 jaar heeft verlengd. Daar gaat ruim 600 euro mee heen. Nog net geen vliegticket naar Amsterdam.

Vanavond belde Robert vanuit Den Haag. Het is weer fijn bijpraten en met plezier verneem ik dat hij en Sonja eerdaags toch een weekje naar Zwitserland gaan. Eerst de twijfel – bij de ‘kleur’ van het land – maar dan toch maar gaan nu NL weer op groen staat. Heel blij voor hem.

Ondertussen krijgen wij de melding dat er bij de barangay-hal hier morgen vaccins worden gegeven. Gratis. Iedereen welkom. Ik vraag me bij elke bekendmaking af welk vaccin gebruikt gaat worden. Nou, we zullen het wel horen. En zeker weten ga ik het middel bediscussieren.

Dinsdag, 22 juni 2021.

Zodra Pinkie hier is krijgen we de boodschap dat het prikken niet door gaat. De dokter en zijn hulp zijn er wel, maar de vaccins niet. Dus gaat het feest vooralsnog niet door. Later op de dag hoor ik dat het in juli zal plaatsvinden. Gewoon afwachten.

We gaan dan maar meteen aan het ontbijt. Voor de club is er rijst, visjes en gebakken aubergine. Voor mij, zoals elke ochtend, muesli. Vanochtend aangevuld met ook een gebakken aubergine, die “er in glijdt als een haring”, maar zonder uitjes, haha.

In Nederland is de opbrengst van de eerste haring, las ik onlangs, gegund aan de GGD. Een mooie geste.

Maar dit laatste nieuws valt werkelijk in het niet bij de gebeurtenis van vanmiddag. Om half drie, ik lig nog heerlijk te sluimeren in m’n siesta, komt er uit de “broeikasdoos” een zacht geluid. Pootjes die krabbelen tegen het karton van de doos. Judy neemt de kussens weg, die bovenop de doos liggen, opent de kleppen, kijkt…. en is verrast als ze een piepklein kuikentje ziet. Pasgeboren, vodderig nog in z’n vochtige dons, maar al kwiek in z’n bewegingen.

Na m’n siesta kom ik naar de kamer en wordt door Judy – als naar een stil geheim – meegeloodst naar het avontuur, dat ik maar het “broeikaseffect” noem. We staan voor de nog gesloten doos, waarin ik de eieren weet, met de brandende bureaulamp én de zaklamp, voor als de stroom uitvalt. Vol verwachting klopt mijn hart….. En dan ben ik blij ontroerd als ik het resultaat bekijk. Wat een leuk kuikentje. Hartverwarmend. Snel een fotootje en dan gauw de doos dicht en de kussens er weer op. Warm houden, die hap.

Later bellen we naar Concepcion, met Melly en Frans, waar vorige maand het uitkomen van zo’n veertig parelhoender-eieren begon met als resultaat in totaal ruim twintig kuikentjes. Alles onder de hoede van Mamkip en Papkip.

Dat gaat bij ons natuurlijk anders. Ons eerste kuikentje zullen we een week in de doos bij de warmlamp houden en dan overbrengen naar de greenhouse buiten, waar Papkip z’n kleintje onder z’n vleugels en onder z’n hoede houdt. Ondertussen hopen we uiteraard meer kuikens te verwelkomen, wat eigenlijk zou moeten, want de broedweken zijn zo ongeveer voorbij. Judy heeft het er al over om de andere eieren ‘aan te tikken’, iets wat Mamkip gedaan zou hebben om het uitkomen ervan te vergemakkelijken.

Ik haast me nu om dit heuglijke nieuws op de website van Shamans Beach te zetten.

Scroll Up