Boodle fight met gevolgen…

Zaterdag, 1 augustus 2020.

Judy gaat naar Simunong, met in haar mobieltje de pasfoto van mij. Ze weet waar de secretaresse van de barangay woont en krijgt het voor elkaar dat ze de foto afgedrukt krijgt. Drie van 2cm², drie van 1cm². Maandag zal ze in Quezon een nieuwe ID-card regelen. En zo krijgt ‘we zullen wel zien’ z’n concrete vorm.

Toch nog een keer kijken naar de pitaya, want bloemen aan een cactus hebben vaak een kortstondig leven. Soms slechts één etmaal, of – nog gekker – één nachtje. Ik kan het dus niet nalaten. Het lijkt inmiddels op vuurwerk. Wàt een bloem, en eerdaags natuurlijk: wàt een vrucht, haha.

Een tyfoon in het noordoosten is verantwoordelijk voor de ruigere deining in de baai en de branding is terug van weggeweest, met tot de hemel opspattend wit water en schuim. Hoog water brengt ook de zee weer eens tot aan de tuin. Ik juich het toe, want wat er aanspoelt ligt nu netjes in een lange streep langs de tuin en laat het brede strand zelf schoon achter zich als het water ebt.

Halverwege de middag loopt er veel volk voorbij, richting noordstrand, waar met harpoen en lokaas veel inktvis wordt gevangen.

Met zus Marijke, en Dielf, veel mailcontact, want ik heb in NL visitekaartjes voor Shamans Beach laten drukken en naar hun laten toesturen. Die kaartjes zijn inmiddels in Assen aangekomen en zij hebben het pakketje aangetekend naar ons verzonden. Nu is het wachten op aflevering in Quezon en dan onze B&B promoten. Vooral in Puerto, waar langzamerhand weer gereisd wordt. Dankjewel Marijke, Dielf.

Zondag, 2 augustus 2020.

Zonnig weer, met als gevolg dat (Beer blaft, dus er is iemand bij huis en ik ga kijken) ik kom buiten en ben verrast: drie jongedames staan voor m’n neus. Elfie, Pinkie en Anonymus. Ze hebben de afspraak met Judy, dat als de zon schijnt, ze de was van de lijn halen, vouwen en opbergen.

Het is een dag met verrassingen, zo blijkt, want als iedereen weer weg is en wij op het zondagse terras zitten, komt er opeens een karbouwkalf om de hoek, in de voortuin. Gevolgd door mammie karbouw, allebei grazend van het gras. Judy springt overeind met een ‘sh.t.verd…’ en jaagt ze naar het strand en terug naar de grond van de buurman. Het mag natuurlijk niet, maar ik moet lachen. Vooral dat kalf. Zo leuk!

We lunchen vandaag met hutspot en een stevige ‘highlander’ worst. Als toetje hebben we marang, een grote vrucht met een stevige, dikke en ruwe schil, waarbinnen een overvloed aan kleine, zeer eetbare zaden die aan lychees doen denken. Heerlijk spul, waar ik niet af kan blijven. Een super toetje. Zeker met de wetenschap, dat er nog een tweetal in de buitenkeuken liggen te rijpen. Op internet lees ik dat de marangboom uit de moerbei-familie komt, endemisch is voor buurman Borneo en dat ie – ondanks z’n uitstekende smaak – weinig bekendheid heeft. Geen probleem voor mij. Ik smul er naar hartenlust van.

Maandag, 3 augustus 2020.

Zaterdag heb ik via moneytrans geld overgemaakt naar de pawnshop en vanochtend zie ik op internet de bevestiging dat het is af te halen. Mooi. De vorige maand gaf die transactie de nodige problemen. Nu loop het soepel en vlekkeloos. Morgen gaat Judy Quezon om het op te halen, samen met wat simpele boodschappen. En donderdag naar Puerto voor de rest.

Pastor komt vandaag werken aan de keukenkasten. Erik komt niet. Hij moet rijst drogen en laten malen bij de ricemill. De familie zit blijkbaar zonder rijst om te eten. Vanavond niet meer.

Op de vloer vinden we in de vroege ochtend een vlinder. Ongetwijfeld een motje, haha. Op het cement valt ie amper op met z’n schutkleur. Het is niet de eerste keer dat we dit soort tegenkomen. De onderkant van de vleugels zijn zilverig wit en lijken met suiker bepoederd. Bij het fotograferen blijft ie plat liggen/zitten. Later is ie verdwenen. Onderweg naar morgen?

Dinsdag, 4 augustus 2020.

Prompt om acht uur rijdt Judy naar Quezon om daar het pensioen te halen. Plus purified water, bier, rum, wijn en andere pure noodzakelijkheden, haha.

Later een telefoontje van Yofil. Hij heeft contact met een groepje van zeven man, die het zuiden van Palawan willen verkennen op resorts en dergelijke. Of ze hier donderdag mogen overnachten. Zonder kosten. Alleen eten en drinken wordt betaald. Ik zeg hem toe dat de bloggers, promotors welkom zijn. Hijzelf zal morgen al hier zijn.

Judy en ik plannen een en ander ter voorbereiding. We gunnen ze een diner met ‘boodle fight’, een uitgebreid gedekte tafel met allerlei verschillende hapjes uitgestald op bananenbladeren. Echt pinoy en altijd gewaardeerd. En makkelijk voor te bereiden. Judy zal pas einde middag terug zijn van een dagje Puerto Princesa.

Pinkie en Elfie nemen overdag de honneurs waar. Toto is hier in de ochtend om de tuin op te ruimen zodat het er spic en span uitziet.

Woensdag, 5 augustus 2020.

De dag start met regenbuien. En dus donker, eindeloze schemering. De bloemen in de potten krijgen hemelwater zoals het hoort. Natuurlijk, en regelrecht van boven. In de dirty kitchen staan er nog meer. Die gaan naar deze ‘bloementuin’ verhuizen als Erik (morgen) klaar is met het aanbrengen van gaas en netten ter wering van kippen. Geen babykamer, maar ‘greenhouse’.

Eind van de middag arriveert Yofil, met de motor vanuit Puerto. Een hartelijk weerzien, zeker met nanay Judy.

Pinkie en Elfie onder regie van Judy prepareren de kubo en de twee kamers voor de 7 gasten die morgen gaan komen. Drukke dag.

Donderdag, 6 augustus 2020.

Om kwart over zeven sta ik op en heb het gevoel dat ik reusachtig heb kunnen uitslapen. Judy is om vier uur al vertrokken, richting Puerto, en zal rond vier uur weerom zijn als alles goed gaat.

En dat gaat goed. De zeven gasten zijn er halverwege de middag. Nou ja, zeven? Het zijn er zes en als ze de buurt een beetje verkend hebben en in kaart gebracht middels een drone die filmt, strijken ze neer in de kubo, waar ze samen willen overnachten. Dus geen kamers. Het is slepen met matrassen en een luchtbed, en dan zijn ze happy, gaan aan de meegenomen borrel en komen tegen achten eten.

Judy en de hulpjes hebben een ‘boodle fight’ voorbereid: rijst, rollades van varkensvlees en kip, vis, garnalen, krab, zeewier, sausjes. Twaalf handen graaien en binnen het uur is de met (boven vuur gesteriliseerde) bananenbladeren gedekte tafel leeg.

We horen ze daarna muziek maken in de tuin. Om elf uur is het gedaan. Moe en iedereen gaat slapen.

Vrijdag, 7 augustus 2020.

Rond tienen vertrekken de gasten. En natuurlijk is er eentje bij die op de foto wil met Elfie en Pinkie onze hulpjes. En altijd is er iemand die een V-teken maakt. Dat gebeurt al 75 jaar. Vanaf de tweede wereldoorlog. Overgebleven gewoonte.

Ook wordt er druk gefotografeerd met de hele club erop, samen met Judy en mij. Voor promotie doeleinden?

Ik vraag me in alle openheid wat het ‘werk van deze bloggers’ uiteindelijk al bij al zal opleveren.

Voor ons is het nu een zaak van opruimen en opschonen. Samen, eensgezind.

Zaterdag, 8 augustus 2020.

Kwamen we gistermiddag toe aan onze welverdiende rust, vanochtend komen pastor en Erik. Koffie, ontbijt en dan wordt er weer aan de keukenkasten gewerkt. Het houten geraamte is klaar en vandaag wordt de hardyflex op maat gezaagd en er aan vast getimmerd. Haha, een geraamte komt tot leven. Verf staat klaar om eerdaags aan te brengen. Het wordt wat!

Na de beelden van de boodle fight, waarbij het water me in de mond loopt, is het niet vreemd dat een aantal dichtregels in me opkomen. Pure nostalgie.

Denkend aan Holland zie ik hele schalen, afgeladen met kroket.

Ik weet niet waar zulks hier te halen, voel me wat aan de kant gezet.

Zoute haringen met uitjes, hazenrug met verse spruitjes.

Borden asperges, overvol, appelgebak en krentenbol.

Wat mag ik dan alsnog verwachten na die verlangende gedachten?

‘k zet alles nog es op een rijtje en kook mezelf maar een kippeneitje!