Bezoek …

Zondag, 16 februari 2020

Half drie op en hup naar Puerto. Daar gaan we Bas en Magda zien en zullen samen terugreizen naar ons thuis. Van de opwinding kan ik niet slapen in de vroege shuttle, zoals anders altijd makkelijk.In Puerto, we pinnen, ontbijten en gaan om negen uur de supermarkt binnen. Via een zijdeur kan dat, en hoef je niet bij de hoofdingang te wachten op het volkslied.

We hebben afgesproken Bas en Magda te ontmoeten rond elf uur vóór Robinson, maar Judy ziet ze al veel eerder, en roep mij. En ja, daar zijn ze. Allebei een beetje ouder, net als Judy en ik. Bas 2 en Magda 6 jaar. Leuk, leuk. Als we nog snel wat drankjes inslaan en Bas schoenen gaat kopen, verschijnt ook Yofil. Reunie…
In twee tricycles gaan we gevieren, met bagage en boodschappen naar de terminal waar we een gereserveerde shuttle vinden, die om twaalf uur vertrekt. Aljohn rijdt!Pitstop bij de gele bloemenboom voor een foto en een lunchstop bij Yub’s. Dank zij een snelle rit zijn we om half vier al thuis. Bas en Magda gaan inkwartieren, wij pakken de boodschappen uit en Judy verdwijnt in de keuken. Voor de kook!

Samen eten we aan de grote tafel op het terras. Bijpraten en bijpraten.

Maandag, 17 februari 2020

Het is maandag, dus marktdag in Quezon. Bas leent een motor van Ian en gaat er mee naar Quezon. Ook Judy op haar motor. In colonne. Nonoy met de top-down voor water, bier en één en ander van de markt.Magda en ik behoeven na het reizen van gisteren nog geen avontuur en noden wat rust. Opnieuw bijpraten.Het is druk om ons heen. Elvis, Waling, Aldrin, Pinkie zijn aan het werk en iedereen moet merienda, lunchen en weer merienda. Als Judy terug is, merk ik haar nog nauwelijks op, want ze staat opnieuw in de keuken.Later, bij happy hour, zijn we pas echt weer samen en smeden plannen voor morgen: met een boot naar Mushroomisland.Vroeg naar bed dus…

Dinsdag, 18 februari 2020

We hebben een boot gereserveerd voor hopping. Negen uur. Met stoelen, koelbox, houtskool, lunchfood en meer gaan we op weg. Bijna tien uur. In een ruige deining, die de bangka doet klimmen en neersmakken. Paaltjes pikken zoals dat heet.Bij Mushroom gaan we voor anker en hijsen ons het strand op.

Onbewoond eiland. Goed om te zonnen, te schaduwen, zwemmen en snorkelen. Avontuurlijke dag. Het is lang geleden dat we hier waren. Bas twee jaar geleden. Magda voor ‘t eerst.Pas tegen drieën gaan we terug. Het eten op, de flessen leeg, en kleur op de huid.

Met de wind mee thuis gekomen gaan Bas en Magda nog es zwemmen in de branding voor de deur. Ik ga poolshoogte nemen bij de drie boys, die aan de kubo’s werken, en aanschouw de vorderingen. Judy gaat ergens bellen waar ze bereik heeft en reserveert twee zitplaatsen in de shuttle van morgenochtend acht uur. Ons bezoek gaat weer op reis.

We eten weer gezamenlijk en gezellig. Vroeg donker, vroeg lichten aan als altijd.

Afbeelding 1 (nog uploaden)

Woensdag, 19 februari 2020

Als Nonoy met z’n top-down verschijnt, staan we al klaar voor vertrek en met een Hollandse broodmaaltijd achter de kiezen gaan we naar Sawmill. Na een klein uurtje wachten (heel normaal) komt de bus, met Renan als chauffeur, een goeie. We nemen afscheid van elkaar. Hug, kus, bye, bye. Tot van ‘t zomer, als ik in NL ben! Snel nog een statiefoto op de Highway bij Sawmill.

Afbeelding 2 (nog uploaden)

En dan is het leeg en stil. Judy, met de motor, gaat door naar Quezon en ik, achterop de motor van een Pinoy, kom vlot weer thuis.

De boys werken vandaag voor het laatst. Morgen hebben ze een contract elders en zullen pas volgende week dinsdag weer hier zijn. Pinkie prutst in de keuken aan de lunches en schotelt de heren een heerlijke maaltijd voor.Als Judy terugkomt van Quezon, eten we in alle rust en stilte met z’n tweetjes. Ook na ‘t happy hour. 

Donderdag, 20 februari.Tot onze verrassing komen Elvis en Waling vandaag tóch werken. Er was iets mis met de afspraken en ze willen alsnog graag werken. Jongens, ga je gang…Dat doen wij ook. Ik ruim het laatste hout van het terras en geniet van de open doorloop. Magda mailt dat ze gisteren in Bohol genoten van het landschap daar: de ‘chocolate hills’, daarna een slaapplaats vonden en morgen verder gaan. 

Wij richten de voortuin in met grote campingtafel en stoelen. Later schrijf ik ons in bij booking.com, maar een in te voeren code ontbreekt. Na anderhalf uur gerommel ben ik het zat en schuif de klus weg naar morgen of overmorgen.
Vrijdag, 21 februari.Na de fraaie zomerdagen aan het begin van de week hebben we vandaag motregen en daarna èchte, dus hevige regenval. Uma ambon, tapos ulan. Eerst mot, dan reeegen.

In de ochtend giert het brandalarm aan. We schrikken ons een ongeluk van de herrie. Op een stoel staande schroef ik de rookmelder van het plafond en weet het lawaai alleen te stoppen door de batterijen er uit te halen. Zal het meenemen naar Puerto om het om te ruilen voor eentje die niet zelf bedenkt dat er brand is. Hoewel ik het wijd aan teveel vocht in de lucht.

Zaterdag, 22 februari 2020

Weekend. Maar Pinkie komt werken en doet de was. Met de logeerpartij achter de rug is er veel en we hebben te weinig lijnen om het te drogen. Gelukkig is er veel zon, en in twee keer hangen komt het toch goed.

Met het cadeautje van Magda, een boekje van Ilja Gort, trek ik me halverwege de middag terug in de kubo met het half affe dak. In de zon en in de warmte. Grote stilte daar. Je hoort enkel vogelgeluiden en de branding, die weer tot rust is gekomen.Voor de duizendste maal dank ik de hemel voor deze plek…
Vanavond herrie met Pirates of the Caribbean op tv.

Zondag, 23 februari 2020

Met ruim 50 foto’s van vlinders in m’n IPad wil ik een vlinderboekje punniken. Ik stuur de foto’s door naar de notebook en ga ermee aan de slag. De vlinders schuif ik op data in een wordbestand en met zo’n 35 pagina’s is het even genoeg. Vanmiddag de rest.

Judy en ik gaan lunchen in de voortuin van de kubo. Elke een halve zeekrab en twee jumbo garnalen. Met mayo en wasabi. Biertje erbij en we zijn weer in het paradijs. Lekker windje, lekker zonnetje, lekker hapje en lekker biertje. En niet te vergeten die blauwe hemel, blauwe zee en drie rijen rustige branding.
Nog wat lezen in de kubo, een vroege siësta. En dan in alle rust dit dagboek versturen. Wat wil je nog meer.Aldrin is degene die het dak van de kubo in elkaar heeft gefabriekt en hij maakte er een waar kunststukje met een ‘knoetje’ van. Toch even laten zien. Eerdaags hebben we drie.

Afbeelding 3 (nog uploaden)

Blijf lezen, ik blijf schrijven…..
Alle goeds, Henk.