Beestenboel…..

Zondag, 20 september 2020.

Mijn boot uit Nigeria, met vijftig opvarenden, gaat de restoratie in. Menig negertje is van z’n zitplaats gevallen en menig persoontje heeft het hoofd verloren. Ik poets met een klein kwastje alle plekken schoon waar ik bij kan. Het is een minitieus gepruts. Uit een voorraadje losse bollen (door de jaren heen verzameld) kies ik steeds een passende en lijm het op een beschikbare romp. Ook pagaaien krijgen een plek.

Eerdaags krijgt deze boot een fraaie plek, waar iedere bezoeker die we krijgen er van kan genieten.

Maandag, 21 september 2020.

We hebben nieuwe maan, met een flinterdunne smile aan de hemel. Door het vele water in de mangrove is men [ dus ondanks het ontbreken van een volle maan ] toch op jacht gegaan naar krab, en natuurlijk komt ene Rooney bij ons aan de deur met twee kilo krab. Grote. Nee, hele grote. De allergrootste aten we gisteren en daar hadden Judy en ik meer dan genoeg aan. Vandaag lunchen we nogmaals met krab. Ook deze zitten stikvol, met zacht wit vlees en oranje eitjes. Vóórdat de zaak op gaat gauw nog even laten zien wat we tegemoet gaan……..

Eet smakelijk!

Pas als we het resultaat van de foto bekijken zien we hoe toepasselijk m’n kleding is bij zulk een maaltje, haha.

Als ik de restanten later naar de afvalkuil achter in de tuin breng, wordt ik ter plekke opgeschrikt door een forse leguaan, die in het hoge gras blijkbaar lag te zonnen, en vlak voor m’n voeten omhoog komt en wegrent. Later zien ook Judy en Pinkie het prachtige beest. Wuivend met een sterk gespierde, lange staart. ‘Onze leguaan!’

Dinsdag, 22 september.

Hadden we gisteren vol zicht op de leguaan. Vandaag, tijdens de lunch, ziet Judy een slang bij de degenkrab tegen de muur van de kubo. Het is een zogeheten kokos-slang, die – de naam zegt het al – meest in kokospalmen huist. Niet giftig en ongevaarlijk. Donkerbruin op de rug, groenig op de buik. Het slingert zich vanachter de krab langs de sawali moeiteloos naar omhoog en glijdt geruisloos verder naar het dak van de greenhouse, waar het tussen het groen uit het zicht verdwijnt.

Ik probeer het nog met een grijper te pakken te krijgen, maar dat mislukt, en maar goed ook. Als het beestje op de grond terecht komt en de katten zien dat, dan is ie de pisang. Vrijheid is blijheid. Dat geldt ook voor ‘ahas’, slangen.

Woensdag, 23 september 2020.

Teddy heeft, als elke hond twee oren, maar bij heem hangt er eentje omlaag als een flapoor en de andere staat in alarmstand recht omhoog. Altoos rechts en links. Ook als de wind draait, haha. En Beer (bijnaam) jaagt speels en dartel achter de kippen aan, die hard weglopen, soms opvliegen, soms plat op de grond gaan liggen. Maar het komische is, als Beer er genoeg van heeft en bijvoorbeeld in z’n eentje naar en over het strand loopt, dan rennen de stipkippen uitdagend achter hem aan.

Biboy, broer van Pinkie komt twee zakken met rijst op een groot zeil uitstrooien en loopt met blote voeten door de rijst om het in de hete zon te laten drogen. Als het droog is gaat het terug in de zakken en naar de rice-mill, waar het machinaal gepeld gaat worden. ‘s Middags regent het en we hebben weer es geluk gehad.

Met behulp van Pinkie, Biboy en Judy plaats ik ons bed vanuit de woonkamer terug in de slaapkamer. Dat is thuiskomen. De vloer is mooi geverfd, de muren ogen pico bello en de kledingkast heeft z’n hang en leg-goed.

Donderdag, 24 september 2020.

Vandaag hebben we extra hulp. Toto en NeeNee (voluit: Loreena) komen het strand schoon vegen. Er ligt na de donkere dagen veel hout en zeewier en samen met de kruiwagen harken ze alles weg. Werkelijk geweldig wat die kinderen in één dagopruimen. We hebben uiteindelijk een strand, zo leeg en verlaten dat je je niet kunt voorstellen dat er ook maar iets gelegen heeft.

Alles voor de genodigde gasten die morgen komen. En voor onszelf, want ik ben superblij.

Vrijdag, 25 september 2020.

Vandaag gaan onze vier biggen naar slager Di Asis. Om half vijf in de ochtend gaat Judy naar Pinkie, waar ze huizen, maar er wordt haar duidelijk gemaakt dat er een karbouw voor nodig is om ze te vervoeren, en dat dat niet over de brug kan, dus door de rivier moet en dat ze moeten wachten tot het laag water is, met andere woorden omstreeks lunchtijd.

Judy kan moeilijk wachten, want ze zou naar Quezon voor de laatste inkopen, maar wil ook bij het vertrek en dus ook het wegen van de biggen zijn. Dat wordt toch eerst afscheid van de 3½ maand oude biggen, die samen een gewicht hebben van 622 kilo. Mooie kontjes, zeg maar hammen, incluis.

In het weekend kan Judy ribbetjes en ham terugkopen. Vers op de markt van Quezon, haha.

Het is half drie als er een topdown verschijnt met Arthur en Menchie. Hij Zwitsers van nabij Zürich, zij Filippijns. Buren van Frans en Melly, vorig jaar getrouwd, waarbij Judy en ik mochten getuigen. Ze kregen van ons een voucher voor twee nachten Shamansbeach en reserveerden – eindelijk en ondanks de covid en de lockdown – voor vier nachten. Dit weekend.

Judy is nog in Quezon, dus ik ontvang ze en we drinken wat op ons terras en praten bij. Rond vieren is Judy terug en we pakken cadeautjes uit: een doos met chocolade, een zwitsers zakmes en een ingelijste foto van Judy en mij, gemaakt tijdens hun huwelijk. Leuk aandenken.

Tot m’n verrassing drinkt Arthur (in het verleden verknocht aan gin-tonic, die ik dus al in de koeling klaar had staan) een biertje met ons en als ik hem vraag of hij een tweede wil, of misschien wat later geeft hij response met humor: Later might be too late!. Dus gewoon het tempo van Shamansbeach, samen met door Judy gemaakte slanke garnalenloempia’s. We smullen.

Daarna smullen we verder van een grote schaal met in knoflook gestoomde garnalen en krijgen een gekookte kaneel-appel als toetje. En dan, vanuit de duisternis krijgen we harde wind en regen vanuit zee, zodat we naar binnen vluchten, om daar nog te genieten van een borrel. Het is negen uur geweest als we in bed vallen. Zij – heel tevreden – met en in de kubo. Judy en ik voor de tweede nacht in onze slaapkamer.

Ik ga dromen van leguaan, slangen, krab, varkens, Beer en Banjulla, die bevallen is van een kitten. Beestenboel…..