Beestenboel.

Zondag, 6 december 2020.

De ochtend is een echte zondag. Aan het begin van de middag trekken wolken zich samen, grouwt het boven ons en gaat het knallen. Stereotiep voor deze tijd van het jaar.

Vriend Menno stuurde me deze week nog es wat ‘Mudagegevens’. Ik bekijk het en vergelijk het met de stamboom. Poeh, alles klopt en klinkt.

Op het terras kom ik een insectensoort tegen die ik nog niet eerder zag. Gestreepte dekschilden met fraaie bruinige kleuren over onderliggende gaasvleugels. Het beestje blijft rustig zitten als ik er een foto van maak met de camera ca 10 cm boven het beestje. Ik moet denken aan de beruchte coloradokever omdat ik weet dat die gestreept is. Ik zoek het -voor ik dit schrijf uit op internet- en krijg m’n gelijk. Waarachtig. Lezers, geniet met me mee!

Maandag, 7 december 2020.

Judy weer met de motor naar Quezon. Vooral om papierwerk met Lea te regelen, dat betrekking heeft op onze beachlot en de ‘title’, die nog immer op naam staat van de overleden eigenaresse Mam Pina. Een foutje van de vorige notaris/lawyer. Judy heeft er nu veel tijd aan besteed en we komen in de eindfase. De kinderen van Mam Pina moeten nu alsnog tekenen voor overdracht van de tenaamstelling. Niet simpel als er 8 kinderen in het spel zijn, die zeer verspreid wonen. Maar eindelijk vlot het.

De 14de moet alles gedaan zijn om aansluitend 16/17 december het overdrachtsgeld aan de belastingdienst te betalen. Maar dat gaat dan lukken. Hèhè, eindelijk na 6 jaar.

Als ze thuis komt heeft ze lekkere kippenlevertjes van de slager meegenomen, plus een presentje: een fraaie plant voor in de Greenhouse. Ook van de slager. De plant krijgt echter een plekje naast m’n bureau, en Judy – trots – vereeuwigt.

Dinsdag, 8 december 2020.

Drie kinderen van Pina, onze achterburen zo ongeveer, moeten ook tekenen voor de overdracht. Dit is geen makkie, want die worden verwacht nij de secretaresse van de notaris in Quezon. Morgen nog 2 anderen te regelen in Quezon en dan zijn we compleet.

Opnieuw verstuur ik een aantal e-mails naar familie en naar vrienden. En jarigen krijgen een seintje met een proficiat. Wat heerlijk om weer internet te hebben. Contact met de – veelal verre – wereld blijkt toch van belang als je in the middle of nowhere woont.

Woensdag, 9 december 2020.

Het is al weer 15 jaar geleden dat mijn moeder stierf. In 2005, 91 jaar oud. Op de dag dat mijn nichtje Margreeth haar geboortedag viert. Ook vandaag. Gefeliciteerd, meissie!

Voordat Judy naar Quezon gaat, weet ze in onze slaapkamer nog snel een tokko te vangen. Ik neem het van haar over en deponeer het nog jonge beestje op een boomstam in de tuin bij de voordeur. Eerst weet ie geen grip te krijgen en tuimelt omlaag. Ik ‘pluk’ hem met de grip van de grond en zet hem op een andere plek, waar hij zich weet vast te houden. Dan een run op het mobieltje van Judy om er een foto van te maken. Gewoonlijk lukt dat alleen als ze dood en manipuleerbaar zijn. Maar dit beestje lijkt nog in shock en houdt zich nog een tijdje ‘schuil’. Dus een foto. Hebben oudere tokko’s vaak een donkere uitstraling, deze heeft nog mooie kleuren. Twee uur later issie verdwenen. Misschien hoor ik hem, met z’n dikke kop, nog es: ‘tokko, tokko!’.

Wat later zit ik op ons terras wat te lezen als ik onze poes met een bloedgang naar de boom rennen waarin ik de tokko achterliet. Poes rent naar achter de boom, maakt een halve draai en spurt naar boven, waar hij iets te pakken weet te krijgen. Alles in een splitsecond en ik vrees dattie de tokko meeneemt naar omlaag. Maar nee, als ik bij hem kom kom zie ik in zijn bek een hagedis. Bij een poging het van hem af te pakken schudt ie z’n kop en draait me de rug toe. Maar even daarna laat ie de lizard voor wat het is en het beestje blijft dood liggen. Ik neem het op en leg het op een tafel voor een foto. En dan, tijdens het richten van de lens komt ie pootje voor pootje naar voren, springt van de tafel en verdwijnt in het gras. Ogenschijnlijk ongedeerd, al is het puntje van z’n staart losgelaten en blijft als bewijs van de story op de tafel achter.

Stroomuitval bederft de rest van de ochtend. Heb nog best een en ander digitaal te verwerken, maar het mag blijkbaar weer niet zo zijn. Mamaya na, later dan maar.