Banagan!

Zaterdag, 26 september 2020.

De overheid komt langs in de vorm van drie jonge meiden met een hoop formulieren en getooid met badges aan een katoenen strip: Census of Population and Housing. Judy handelt de zaak af. Wel wordt ik gevraagd wat voor opleidingen ik heb, hoe groot het huis is en wat m’n geloof is. Alles privacy, maar dat bestaat hier niet, dus…. invullen maar. Ik ben boedist.

Onderwijl timmeren pastor en Erik er lustig op los. Keukenkast, betere deur bij de buitendouche, tarpaulins bij de beach-hutten en anders.

Arthur en Menchie genieten van hun huisje en van de zonneschijn op hun balkon, waar de dag begint met een vroege thee. Wij drinken, binnen, onze koffie.

Later genieten we van de lunches. Eerst pastor, Erik en Pinkie. Daarna wij, samen met onze gasten. Een twee-shifts lunch.

Om vijf uur is het wederom happy hour. Er wordt thee gedronken én bier, blond (San Miguel) en bruin (Red Horse). Ik vraag pastor om nog eens die mop te vertellen van die man met de tijger:

Een man maakt een wandeling door de bergen en geniet van de natuur en het zonnetje. Op een gegeven moment meent hij iets achter zich te horen en hij draait zich om om te kijken. Dan ziet hij verderop een tijger aan komen lopen. Hij zet het op een rennen, maar oh, voor hem is een steile diepte en hij kan niet verder. Dan herinnert hij zich zeer christelijk te zijn en hij gaat op de knieën om te bidden. “Oh God, save me from this tiger behind me!”. En als hij achter hem niets meer hoort lopen, voelt hij zich gered en kijkt weer achterom. Daar ziet ie de tijger. Ook op de knieën, ook biddend: “Oh Lord, thank you for the fine food that I am going to eat in an minute!”.

De stemming zit erin en na het avondeten is het lachen met wijn en rum tot laat in de avond.

Zondag, 27 september 2020.

Geen Pinkie vandaag, dus een dag met veel privé, en natuurlijk onze gasten. Het wordt als gisteren, met veel lezen, lachen, eten, drinken. Kortom, herhaling van het voorafgaande.

Maandag, 28 september 2020.

Menchie gaat bij Judy achterop de motor naar Quezon. Ze wil kleine garnalen kopen om in zout en zuur te leggen, een typisch Filippijnse lekkernij, maar ze komt bedrogen uit. Wel is er de markt, maar geen garnalen.

Tijdens de lunch met kinilaw, grote garnalen en krab proosten we met elk een glas cola op het één-jarig huwelijk van onze gasten. Vandaag! Proost jongens, en nog vele jaren in geluk.

‘s Middags gaan de dames opnieuw met de motor weg. De moeder van Daner heeft een lap grond te koop, aan het strand bij Tagusao en Menchie en Arthur zijn zeer geïnteresseerd, dus gaat Menchie kijken en babbelen met de eigenaresse. De ladies komen enthousiast terug en zullen waarschijnlijk een deal sluiten. Mocht het allemaal doorgaan, dan krijgen we buren en Arthur fantaseert al over een vuurtoren om seinen met elkaar uit te wisselen.

Dinsdag, 29 september 2020.

Na de lunch vertrekken Arthur en Menchie. Aan alles komt een einde, is het gezegde. Ook aan deze logeerpartij. Maar vooraf aan het vertrek maakt Pinkie een staatsiefoto van ons vieren.

V.l.n.r.: Arthur, Judy, Henk, Menchie.

Albert komt ze halen met de topdown en brengt ze naar Sawmill. Judy volgt op de motor om ze uitgeleide te doen. Echter, de shuttle die om 13 uur in Sawmill zou zijn, komt pas na tweeën. Wachten en nog eens wachten, zoals zo vaak.

Om zes uur belt Menchie ze dat ze in Puerto zijn aangekomen bij het hotel waar vannacht geslapen wordt. Bye, tot gauw.

Woensdag, 30 september 2020.

Er komt een vrouw op een motor met de vraag of we een kreeft willen kopen. Ik vraag: dood of levend. Ze verklaart dat het levend is en dan wil ik het wel. Ze gaat weg om het op te halen, en jawel, even later komt ze terug met een kreeft in een net. Met moeite wriemelt ze het dier uit de mazen en legt het op het gras. Ik zie geen scharen en kom tot de conclusie dat het geen kreeft is, maar een langoestine. Kosten: 300 pesos, een kleine 6 euro. Op de markt in Quezon betaal je een slordige 1200 pesos voor een kleintje. Dit is een joekel, en we bewaren het in de ijsbox van de dirty kitchen. Morgen gaan we de langoestine (Banagan) klaarmaken en opeten.

En met dit avontuurtje eindigt de dag, de maand en het kwartaal. Nog 85 dagen, haha.