Baka sunod na taon….

Maandag, 26 oktober 2020.

Nu we binnenshuis alles gelijkvloers hebben is het wel even wennen. Hadden we tot de vorige week telkens een opstapje naar de keuken, naar de badkamer en naar de slaapkamer, wel, die zijn nu weg en steeds nog stap ik omhoog waar niks is en trap omlaag. Het omgekeerde gebeurt als ik naar buiten ga, waar het voorheen gelijkvloers was, nu stap ik drie inches omlaag. Toch gaat het…. Nog net geen verzwikte enkels.

Het weer blijft regenachtig en ruig. Na typhoon Pipito kwam dit weekend een typhoon met de naam Quenta. De zee blijft z’n deining behouden, de branding blijft schuim spuiten, die door de harde wind wordt weggeblazen en het zeewater rukt bij hoog water van slechts 1,2 op tot aan de tuin. Mijn gedachten gaan naar een decembermaand in het verleden, toen 1,9 langs het muurtje van het terras klotste en ik de ‘opening’ ervan met een plank dicht moest maken om de zee buiten te houden. Niets van dat alles vandaag. Zelfs de tuin blijft gevrijwaard van zeewater.

Judy zou op de motor naar Quezon maar blijft veiligheidshalve thuis. Misschien morgen.

Dinsdag, 27 oktober 2020.

Nee, dus. Het effect van ‘ver-weg-typhoons’ is immer groter dan je verwacht. Donkere wolken jagen over en de ene regenbui na de ander ranselt de wereld. Judy blijft thuis, en sterker nog: ze blijft binnen. Evenals Pinkie.

We rommelen wat in huis, in de wetenschap dat komende zaterdag Erik de muren van de kamer komt schilderen en maken die vrij van dozen en spillen die in de weg staan.

Op de buitenwand van de Greenhouse ziet Judy een grote vlinder en maakt er snel een foto van, voordat ie wegvliegt. Maar een paar uur later zit ie er nog steeds en ik vraag me af of ie zonnewarmte nodig heeft om verder te kunnen.

Woensdag, 28 oktober 2020.

Zonneschijn alom. Is Quenta onderweg naar Vietnam, zoals voorspeld, en heeft ze de Filippijnen verlaten? Hoe ook, we hebben mooi weer en kunnen in de tuin zitten.

Natuurlijk gaat Judy naar Quezon en regelt daar alsnog enig papierwerk betreffende onze beachlot. Een nieuw bewijs van aankoop waar de handtekeningen op moeten komen van de kinderen van de (overleden) moeder, nanay Pina. Te verwerken vóór december, omdat dan de onroerend goed belasting dient te worden betaald.

Op de paal waar de waka-waka dagelijks door de zon wordt opgeladen, zie ik een vreemd beestje, ineen gedoken met twee hoorntjes lijkt het. Ik haal Judy er bij en zij kijkt er ook naar met een blik van ‘wat is dat nou?’. Ik maak er een foto van en tik dan zachtjes tegen het beestje, dat opspringt en zich uit de voeten, nee, poten maakt. Acht lange en metaalkleurige poten. Onmiskenbaar een spin. Maar wel een rare. Nooit eerder gezien.

Tijdens Happy Hour worden we voor de zoveelste maal verrast door tientallen Kabogs, vliegende honden, boven zee, die superlaag overkomen en waarvan velen al bij ons in de buurt een draai maken om landinwaarts een slaapplek te vinden. Het zijn er niet zoveel als een paar jaar terug, maar het blijft een spektakel om ze te zien.

Donderdag, 29 oktober 2020.

Op radio en tv wordt aangekondigd dat een volgende typhoon onderweg is naar de Filippijnen. Deze krijgt de naam Rolly en zal mogelijk na het weekend een ‘landfall’ maken in het noord-oosten. Er wordt meteen de waarschuwing afgegeven dat het om een supertyphoon gaat. Bijzonderheden volgen later, als altijd.

Mijn pensioen van Aegon blijft achterwege, net als in september. Ik stuur een alarm-belltje naar hun e-mailadres, maar krijg prompt antwoord van een robot dat die niet meer in gebruik is. In de middag, als ze in Leeuwarden weer op kantoor zijn, zoek ik contact en na vele pogingen lukt het me een medewerker op de chatlijn te krijgen. Die veronderstelt meteen dat het niet betalen van een pensioen naar het buitenland meestal te maken heeft met het niet ontvangen van een levensbewijs. Ik vertel dat ik in april al een bewijs heb opgestuurd. Uit eigen beweging, zoals eerdere jaren. En dat hun verzoek (met formulier) van begin april in Quezon op 21 september arriveerde. Een half jaar nadien. Post werkt hier niet meer. Althans niet zoals in Nederland. Ik stuur vanmiddag nogmaals een scan van m’n bewijs van leven. Nu naar een privé-adres, en krijg de toezegging dat ik het geld tussen 5-10 dagen mag verwachten. Dankjewel !!!

We krijgen ook vandaag aanloop aan de deur van Pinoy die vis te koop aanbieden. En voor de duizendste maal krijg ik – in het engels – de vraag of ik Tagalog spreek. En als voorheen zeg ik ze dat ik dat later ga doen. Morgen misschien, baka bukas. Maar dit antwoord gaat me vervelen en ik wil dat veranderen in: ‘volgend jaar misschien’.

Dus deze week oefen ik wat Judy me voorkauwt: ‘Baka sunod na taon’. Na oefenen en steeds herhalen vloeit het vanavond uit m’n mond. Pinkie schiet elke keer in de lach als ik het nonchalantweg zeg.

Ik zoek contact met Hostelworld en weet eindelijk, na veel moeite, in te loggen en de gegevens van onze B&B in mijn account in te brengen. Nu maar hopen op gasten. Wie weet, er mag in en naar de Filippijnen weer ( beperkt, maar toch ) gereisd worden.

Sinds we talloze regens hebben, die ook in de bergen vallen, zwellen de rivieren met regelmaat op en sleuren de nodige boomstronken mee, die uiteindelijk in de baai belanden en als driftwood op het strand blijven liggen. Oh wat een heerlijk jutten is dit, terwijl het resultaat bij ons in de tuin dient om orchideeen aan te laten groeien. Haha, komt goed.

Laat in de middag komt Yofil thuis. Op de motor. Vanaf Puerto. Ook Armand is terug in Simunong, evenals zijn vrouw. Samen een dochtertje rijker. Hun eerste kindje.

Vrijdag, 30 oktober 2020.

Yofil nam gisteren m’n iPhone mee terug, mét een bijbehorend telefoonnummer. Met Bas heeft ie al contact via whatsapp gemaakt en ik krijg een foto van bas z’n meisje toegestuur. Soraya, op haar verjaardag, met slingers om haar heen achter een schaal met aangegeten gebak en een lachend smoeltje vol slagroom. Oh zo leuk. Ik antwoord meteen en wil later alsnog proberen, maar het zit niet mee.

In de middag valt internet uit. Geen wifi, dus. Ik heb nog net de Rabobank kunnen inzien, waar zéér tot m’n verrassing het pensioen van Aegon voor deze maand is bijgeschreven. Wat hou ik weer van deze wereld.

Op de radio wordt opnieuw Rolly besproken. Vanwege de hoge snelheid van deze supertyphoon – ca 145 km per uur – is de verwachting nu dattie zondag al Luzon zal bereiken. Wordt vervolgd…..

Tijdens Happy Hour valt het licht uit. Niet voor de eerste keer deze week. Even later floept het weer aan. Als we later tv kijken wordt het beeld met regelmaat verstoord, staat stil, of beweegt schoksgewijs. Atmosferische storing. Gebeurt vaker.

Zaterdag, 31 oktober 2020.

Wifi blijft uit. Judy: morgen is het een nieuwe maand, dan krijgen we wel weer internet. Ik hoop het waarachtig.

Erik komt de muren verven. Kleur: Ivory, een zachtgeel, mat. Alle muren in de living, net als in de keuken. Hier en daar een eerste laag, dan een tweede en mogelijk een derde. En, volgende week?, de vloer, die donkerrood krijgt. Mamaya na, later….

Halverwege de ochtend komt Judy met een zak vol cacao-vruchten. Ik zie dit voor het eerst en ben er stik-nieuwsgierig naar. “Kun je eten”, is de boodschap. Dus ik snij een vrucht open en eet van de inhoud. Vreemde stukjes zacht vruchtvlees met een dominante pit erin. Niks geen chocoladesmaak, haha. Nee, die zit in de pit. Die zouden we moeten drogen, roosteren en malen. Nou, ik leg in ieder geval de pitten in de zon, om te drogen. Wie weet wat het later voortbrengt.

Zondag, 1 november 2020.

Al om acht uur in de ochtend horen we een alarmpiepje in de cellphone van Judy, wat aangeeft dat we weer internet hebben. Een raar systeem. Ik heb het erover dat als je in Nederland internet koopt, dan heb je dat maand na maand, aaneensluitend. Maar ja, we zitten nu eenmaal op de Filippijnen en daar gaan veel dingen echt anders.

Zo zou Judy morgen naar Quezon om ons maandgeld op te nemen en de eerste boodschappen te doen, maarrrr….. Vandaag is het Allerheiligen en morgen Allerzielen, zodat de winkels weer es gesloten zijn. Uitstellen naar dinsdag dus.

De typhoon Rolly is afgelost en wordt opgevolgd door een heftige supertyphoon Siony (zeg maar gewoon: Johnny), die dezelfde kracht heeft als de legendarische Yolanda. Alleen nu is iedereen op tijd gewaarschuwd en zoekt z’n veiligheid.

Als we Teddy van de lijn halen en loslaten rent ze al een paar dagen naar de hoek waar we de beach-kubo’s hebben…. en ja hoor, met regelmaat zien we daar een mager meisje met de staart omhoog, uitnodigend huppelend naar een nog net puppy, Teddy genaamd. Of is Teddy deze dagen volwassen aan het worden? Het lijkt er wel op, want vandaag zie ik hem bij het plassen niet meer door de knieen gaan, maar heft ie een achterpoot omhoog. Een echt mannetje. Volwassen? Dan mag ie de 3de stemmen!

Judy stoeit in de weinige zon in nu haar babykamer met de cactussen. In de greenhouse bloeien kleurige bladeren, in de babykamer groeien de cactussen, sommige in kleur, andere in alle mogelijke schakeringen van groen.

Vanavond tijdens Happy Hour spektakelt het aan de hemel. Er flitst weerlicht aan de horizon, boven ons straalt een heldere volle maan, er valt regen en het dondert. Het einde der tijden? Of is dat ‘baka sunod na taon’, volgend jaar misschien. Apres moi le deluge!