Auteur: Henk

Lutje Poask

Maandag, 5 april 2021.

Vroeg in de middag zie ik tot m’n verrassing Yofil weer aan komen rijden op de motor. Woensdag issie jarig en wil het thuis vieren. Bovendien betaalt zijn baantje in Puerto niet meer en wil hij wat anders. In afwachting van een telefoontje van de IBC, Investigation Bureau of Criminality of zoiets, die hem een blanco moet geven om in het buitenland te mogen werken. We zullen wel zien waar het allemaal op uit draait.

Dinsdag, 6 april 2021.

Aangestoken door de vondst van gisteren en het bekijken van Har’s exlibris, zoek ik op internet de site van de Nederlandse Vereniging Exlibriswereld en speur daar wat rond. Lees dat twee leden in Rotterdam een boek willen maken over exlibris die van doen hebben met de stad Rotterdam. Aangezien ik beschik over een exlibris van het Maritiem Museum ‘Prins Hendrik’, uit vervlogen tijden, stuur ik ze uiteraard een scan ervan toe en krijg een bedankend terugbericht met aan het eind: vriendelijke groet, gevolgd door Mabait na pagbati, de vertaling in het Tagalog. Heel verrassend. Blijkbaar heeft iemand daar contact (gehad) met de Filippijnen. Je vind ze wereldwijd, werkelijk.

Alle reden om het exlibris te showen. Dat heb ik al te lang niet gedaan. Dus, hierbij…. Nu nog achterhalen wie het gemaakt heeft. Het museum heb ik al eens gebeld, maar die weten het ook niet.

Woensdag, 7 april 2021.

Yofil is 25 jaar geworden en we feliciteren hem bij binnenkomen. Jeebee volgt en dan komt Pinkie. We ontbijten gevijven en gaan weer elk onze weg. Ik schrijf m’n dagboek. Judy is zoals altijd in de keuken te vinden.

Aan het dak hangen de laatste dagen met regelmaat lange spinraglijntjes met een raar dingetje er onderaan. Een dingetje dat is samengesteld met kleine stukjes nipa. Als ik de loep er op zet is het alsof ik naar een ‘alien’ kijk. Een vreemd gevalletje met aan één kant een soort puntje, dat een beetje beweegt. Als ik lang wacht komt er een soort wormpje half naar buiten. Het weet zich aan de tafel te hechten en, waarachtig, het ding beweegt naar voren. Over een uurtje ga ik nog es kijken en is het weg. Pinkie meent te weten dat het rupsen zijn van een kleine motvlinder. Anyway, vreemde gevallen zijn het.

Donderdag, 8 april 2021.

Naast het verhuren van de ‘badhokjes’ komt er nog een reservering bij voor de B&B. Zul je altijd zien. Als je toestemming geeft aan een groep van 23 badgasten om herrie te schoppen middels een karaoke, komen er prompt gasten af op onze melding op facebook: peaceful place for rent. Het zij zo, en ze geven aan daar geen probleem mee te hebben. Ik persoonlijk ga bidden voor avondlijke stroomuitval. Brown out van 17 – 22 uur lijkt me heel aantrekkelijk.

De kokospalm bij de doorgang naar het strand groeit sneller dan al het andere jonge goed. Het valt me opnieuw op, dat de bladeren min of meer aaneen grootgroeien, tot er een punt komt waarbij ze elkaar loslaten. Goed te zien aan het linkerblad. Ik laat mijn gedachten daarover de vrije loop, filosofeer wat en metafoor naar een hecht gezin: eerst allemaal samen en eenmaal groeiende groot, dan gaat de wereld open en dus ieder voor zich.

Nu we morgenavond ook beide bovenkamers verhuurd hebben gaat Judy vanmiddag naar Quezon om twee matrassen te kopen. We sleepten altijd met matrassen van links naar rechts en weerom, maar nu we alles bezet hebben kopen we ons compleet. Albert zal ze morgenochtend vroeg ophalen.

Vrijdag, 9 april 2021.

Lera en Badyou schonen het strand op. Zowel bij de B&B als waar de strandkubo’s staan. Ze harken de zeewier bij bosjes en brengen het met de kruiwagen naar de vuur-plaats achter in de tuin. Ik stort me weer op m’n PR-werk en schoon het strand van alles wat er niet hoort.

Pinkie en Judy geven de B&B een voorjaars-poetsbeurt. Jeebee en Yofil vegen de tuin aan. En zo is iedereen bezig. Zelfs ik, na het strand maak ik ons bed op en regel verlichting in het toilet waarnaast het feest vanavond gaat plaatsvinden.

Er komt een sms-je binnen: een koppel wil graag een nachtje logeren. “Helaas, morgen zijn we fully booked, morgen willen we jullie graag verwelkomen”. Maar antwoord blijft uit, dus dat wordt niks.

Om half tien vanochtend komen de B&B-gasten aanrijden. Bij het inschrijven blijkt dat het dezelfde zijn, die ons berichtje ‘fully-booked’ ontvingen, maar ook dezelfde die al gereserveerd hadden. Pinoy-communicatie. Ze schrijven in, gaan de kubo binnen en zijn zielsgelukkig. ‘Very nice place’.

Na een korte brown out schrijf ik m’n dagboek af en plaats het op de website. Klaar. We krijgen het verder druk vandaag, dus tot later, enneh…. Goed weekend met z’n geloken pasen: Lutje Poask!

Scroll Up