Auf wiedersehn!

Dinsdag, 14 september 2021.

De stipkippen krijgen hun ochtendkorrels, en als altijd laat ik de deur van het hok wijd open, zodat als ze klaar zijn met hun ontbijt, ze de vrijheid kunnen opzoeken. Ook nu, maar zodra ze buiten komen is het paniek en maken ze een giga vlucht naar achter de vijver. Ik weet niet wat er aan de hand is, tot Jannieck, de hond, aanslaat en zijn ogen op een naburige kokosboom gericht houdt. En jawel, daar zie ik een jonge leguaan in alle traagheid naar boven klimmen. De tong flitst uit en in z’n bek. Als ie mij gewaar wordt zoekt ie de achterkant van de stam op. Uit beeld. Net als de eekhoorntjes doen. Ik ben blij dat we nog een levende leguaan hebben, ook al vrees ik voor een eierlegging en de bijbehorende broedkip. Gelukkig leven ze groepsgewijs; ietsje veiliger.

Wel ben ik verrast als ik na dit avontuur een ander kip in de tuin zie lopen. Een echte Poolse haan, die zich makkelijk laat fotograferen, maar zich daarna toch uit de voeten maakt. Het blijft niet bij een haan alleen, ook een wijfje laat zich bekijken, maar alleen op afstand. Al snel gaan hen en rooster terug naar waar ze thuis horen: de verre achterburen.

Woensdag, 15 september 2021.

Via via krijgen we contact met gasten, die na een kort verblijf in Narra graag ook hier willen overnachten. We schonen B&B en een bovenkamer op en wachten af. In de middag komt een auto aanrijden, parkeren en er rollen drie man uit de car. Zoals beloofd: een senior, zijn verzorgster/nurse en een chauffeur. De laatste twee een koppel (Erica/Pinoy en Christoffel/Zweeds), de eerste heet Erich, Zwitser en wonend in Puerto.

Al snel zijn ze ingecheckt en veroveren de B&B. Voornamelijk het balkon, waar ze – het zijn een soort campinggasten – hun avondprak koken. Ook wij krijgen een hapje pasta toegeschoven. Ze hebben het stik naar hun zin en boeken dus voor een tweede nacht.

Donderdag, 16 september 2021.

De zonneschijn van vanochtend is van korte duur. Traag komen laaghangende wolken vanuit de bergen onze wereld verduisteren. Rond lunchtijd hebben we nog motregen, maar al snel gaat die over in een tropische regenslag, compleet met onweersbuien.

Het wordt een middag van schuilen en slapen. Gezamenlijk dineren we bij ons op het terras en smaken daarbij niet alleen de food, maar ook het geluk dat de wind vanuit de bergen komt en niet vanuit zee, zodat we droog zitten.

Aan de regen is ook een kikker ontsnapt. Normaliter plonzen kikkers meteen het water in, maar we krijgen te maken met een boomkikker die liever droog zit. Bij ons in huis nota bene. We hebben de mazzel, dat wij het diertje eerder opmerken dan de poezen, opnieuw speel ik de rescue en weet het buiten in een boom te plaatsen. Ongedeerd.

Tot onze verrassing vragen de gasten of wij een diner kunnen verzorgen, dan hebben zij wat meer vakantie. Oh, prima. We hebben aardappelen, wortelen, uien en mooie lange worsten, Angus uit Schotland. Anderhalf uur later zitten we op ons terras aan de hutspot. Westers voedsel. De Zwitser, de Zweed maar vooral de Hollander geniet.

Vrijdag, 17 september 2021.

Onze gasten hadden het plan om vanochtend te vertrekken, maar dankzij de regens is de Spillway onbegaanbaar. De brug staat diep onder snelstromend water en dat zal wel enige tijd zo blijven. Erica: “We are stranded”. Gevolg is dat er nogmaals een nachtje wordt bijgeboekt, waarbij ze het geluk hebben van mooi weer, maar de pech van weinig wind.

Zonnen? Jazeker. Het strand ligt er (door Lera en Toto opgeschoond) uitnodigend bij. Dat de pech hem in de zwakke wind zit, laat de foto wel zien. Ondanks alle voorbereidingen om een para-gliding te organiseren, komt de vlieger niet hoger dan een tweetal meters van de grond. Jammer, jammer, ik had graag meer spektakel gezien. De gasten ook. Vooral Christoffel, die in zee staat af te wachten, maar nee, niks.

Later dan verwacht aan tafel: Kip op z’n Hawaiaans. Met ananas dus. Groot succes.

Met Erich en Judy beëindig ik de avond. Borrel na borrel. Gezellig kletsend.

Zaterdag, 18 september 2021.

Vanochtend een wereld vol zonneschijn. De vlieger wordt in het gras voor de kubo klaargelegd, maar opnieuw blijft de wind te zwak voor enige actie.

Erica komt in de ochtend met de vraag of ze misschien bloot mogen zonnebaden op het strand. Ja, prima. Of de mensen er geen aanstoot aan geven. Ook prima. Even later gaan het koppel in zee, smeren zich daarna met kokos-olie in en liggen languit in de zon te verknetteren. Chris houdt het het langst vol, en ik leg het vast voor onze website. Wel vanaf een grote afstand natuurlijk. Privacy is privacy. Ik merk op tegen Erica: “You might be stranded, but you found your paradise”.

Het menu van vanavond: kip, gestoomd in de oven, met een blikje bier in de buik. De gasten krijgen twee kippen aangeleverd, samen met rijst en rösti. Judy krijgt compliment na compliment, zeker als we gezamenlijk op ons terras later nog genieten van een toetje: macaroni-vruchten-salade. Ik serveer een glas wijn “on the house”. Morgen zullen ze vertrekken. De Spillway is weer begaanbaar.

Zondag, 19 september 2021.

Ik zwem al vroeg. De zon, nog achter een veld van cirrusbewolking, wordt beetje bij beetje krachtiger. Na een half uur hou ik het voor gezien en ga douchen.

Judy bereidt het ontbijt: scrambled eggs, bestrooid met poeder van Parmezaanse kaas. Voor de gasten en voor onszelf. Lekker. Dit is mijn zondagochtendtraditie. Morgen weer muesli.

Om twee uur in de middag is het zover. De gasten hebben hun auto gepakt en komen afscheid nemen. Niet, dan nadat een foto is gemaakt en we vereeuwigd zijn in onze wederzijdse cellphones en I-pad. In front van de B&B, natuurlijk, En ik vertel nog snel in turbo de geschiedenis van het naambordje Mayflower. Altijd lachen. Dan wordt de motor gestart…. en bye, bye. Door het open raampje roep ik nog net een “Auf wiedersehn!” Daarna zet de ambon in, die al snel gevolgd wordt door de ulan. Mot en bui. Zondag.