Alles in beweging.

Maandag, 28 juni 2021.

Na het weekend: Judy gaat weer naar Quezon. Samen met Jeebee. Papieren regelen bij municipal en barangay aangaande de komst van dochter Claire, schoonzoon Lemuel en kleindochter Thea. Die verhuizen van Leyte naar hier en betrekken een deel van opoe d’r huis. Eerst nog in huisquarantaine, daarna acclimatiseren. Na de zomer gaat Claire in Ladayon als lerares Engels aan het werk, Lemuel hoopt als lasser in Brooke’s Point aan de bak te komen en Thea gaat in Quezon naar de middelbare school, terwijl Jeebee in Quezon naar de agrarische school gaat. Een hoop bewegingen, die veel paperassen vereisen. Yofil staat in Manilla in de wacht na een medische keuring met griep in z’n lijf. Hij is inmiddels wel weer oké, maar het hele emigratieproces kan tot september duren.

Ik vind vanochtend een mooie maar dooie vlinder op de vensterbank. En op de vloer ligt een of ander bijna dood beest, waarvan de poten nog wat bewegen. Ongetwijfeld een prooi van één van de poezen. Het lijkt op van alles, een sintepit, een kakkerlak, een schorpioen, maar is het niet. Naamloos beest.

Dinsdag, 29 juni 2021.

Ha, blauwe hemel en spiegelzee. Dat betekent zwemmen. Judy en Jeebee komen ook en het is een mooi begin van de dag. Op het strand vind ik een fraai stukje plant, dat denk ik deel van een bloem is geweest. Ik neem het mee en tijdens ons happy hour zie ik dat het precies op een bierflesje past. Ter afsluiting en ‘beestjes’ buiten te houden.

Maar voor het zover is, lees ik met groot genoegen “Een cowboy in Parijs”, nog een verjaardagscadeautje van Marijke en Dielf. Gisteren door Judy meegenomen van het postkantoor in Quezon. Lucky Luke!!! Hier!!!

Woensdag, 30 juni 2021.

Het wordt vandaag weer een ‘beestendag’. Ik zwem alleen in zee en krijg bezoek, eerst van een bokya, een zeekwal, met prachtige kleuren. Ik zorg voor de vanwege corona broodnodige social distance, maar blijf geboeid kijken naar de bewegingen en de kleuren, bruin, caramel, gelig en zwak blauw. Prachtig.

Maar nog leuker is een klein, speels visje dat me opzoekt en vlak bij m’n rechterhand blijft zwemmen. Als ik het pakken wil issie weg, maar komt weer terug. Vooral pal boven de haren van mijn arm. Ik manoevreer zo, dat de zon op hem schijnt en ik de groene kleur op z’n rug goed kan zien. Met wat grijzige stippen en een zilveren buik. Tien centimeter lang. Ik moet denken aan een groene haring. Deze is mini, haha. Als ik uit zee ga, laat ik m’n vriendje met spijt achter. Bye, bye, amigo.

Als laatste krijg ik vanmiddag weer een prooi door de poezen aangeboden. Een hagedis die op zich niets bijzonders lijkt te zijn, tot ik beter kijk. Dan zie ik dattie langs z’n lijf ‘weggevouwen’ vleugels heeft. Het is dus een vliegende hagedis. Uitgespreid op m’n hand is dat pas echt duidelijk te zien. Onde z’n kin vind ik een knalgroene zak, als van een pelikaan, waar voedsel in bewaard kan blijven. Mooi beestje, dus een foto.

Laatste dag van het 2de kwartaal 2021.