Afscheid.

Woensdag, 24 maart 2021.

Zes uur op, en kijken naar het strand. Waar is de ark te vinden, is de kwestie. Nou, dat is niet moeilijk te zien. Pal voor ons huis. Op het strand. En breeduit. Ik zet er een Hollands vlaggetje bij en bij die aanblik voelt het als geconfisceerd.

Iets later komt er een groepje kinderen langs, die onze driekleur ook wel leuk vinden en gaan er mee aan de haal. Ik kan ze nog net ‘vangen’ en het vlaggetje herplaatsen.

Achter het huis is er iets anders dat de aandacht vraagt. Een hatchling van een landschildpad. Nou ja, hatchling, het is al zo groot als m’n hand, maar wel leuk. Groeien jochie, doorgroeien, grootworden en je vermenigvuldigen. Bij de vijver. Prima.

Donderdag, 25 maart 2021.

Wat gisteren niet lukte, maar nu wel: contact met Liza, mijn dochter die 50 jaar is geworden. Gelukkig kreeg ze op haar verjaardag, gisteren dus, wel een bos bloemen met een flesje wijn bezorgd. Ook vanwege haar verhuizing, nu ze weer alleen is. Verrassend voor mij, omdat drie gemailde bloemenwinkels geen sjoege gaven. Eéntje dus wel. Met de juiste tekst op een kaartje erbij: papa wil whatsappen, hetgeen dus vandaag lukt. Mét videobeelden. Jarig, maar ook ziek. Dus de leuze is: van harte gefeliciteerd en veel beterschap.

Aan de bamboe die voor ons huis is aangespoeld, blijken zware blokken van cement bevestigd te zijn. Blokken met gaatjes erin en ik krijg uitgelegd, dat dat gebruikt wordt om er zaadkleine lobsters in te laten leven en opgroeien. Zodra die kreeftjes groot genoeg zijn om gevangen te worden gaan ze naar een kreeft-kwekerij. Met andere woorden, een lobsterboerderij waarvan het eindprodukt naar de duurdere restaurants gaan, want op de markt vind je zoiets niet, ook niet in Quezon.

Vrijdag, 26 maart 2021.

Ha, pastor en z’n kleinzoon vinden nog eens een portie cementblokken, en leggen ze bij elkaar in de tuin. Natuurlijk vraag ik me af wat ik er mee moet. En dat geldt ook voor de bamboe op het strand. Ik had gedacht dat er wel mensen zouden zijn die die palen zou willen hebben, maar nee. Ik denk dat we het zelf moeten opruimen. Voor de fik.

Aan het eind van deze werkdag ligt het grote, zwarte visnet met z’n kleine mazen op de kubo en is keurig netjes vastgelegd met nylondraad. Ik zeg aan pastor, dat ik er weliswaar niet aan heb meegewerkt, maar dat ik wel reuze trots ben op het resultaat. Hij glundert bij het compliment. Gasten kunnen komen! Graag zelfs!! Als bonus zaagt ie nog wat groene takken van de boom. Dankjewel!

Zaterdag, 27 maart 2021.

Judy gaat, na contact te hebben gehad met Rammel in Italie, naar Tagusao om een video te maken van zijn grond, door Daner, de man van Esna, beheerd. Mogelijk komt Rammel, samen met Kathleen en beide kids, in december naar hier. Zou leuk zijn.

Zondag, 28 maart 2021.

Twee vogels, ter grootte van een duif, komen aanvliegen en zoeken een plekje in de loofboom bij de kubo. Wat later hoor ik hun ‘roep’, als je dat zo mag noemen. Maar al te vaak hoor ik het ‘s ochtends vroeg, als ik nog in bed lig, op grote afstand. Vanuit de nipabomen in de mangroves. Het klinkt als het getik van een specht, maar dan op een holle metalen buis, een bijzonder en zeer herkenbaar geluid. En vanochtend van vlakbij uit de B&B-boom! Voor de eerste maal heb ik de vogel gezien. Elke dag leer ik bij!

Maandag, 29 maart 2021.

Pastor en Erik beëindigen vandaag hun werk aan de kubo. Voordat ze weggaan ruimen ze alsnog de bamboe van het strand en leggen het op een bewaarplaats als materiaal voor een eventueel aan te maken afscheidingshek. Later. Vanonder het bamboe komen nogmaals cementen ballen tevoorschijn. In totaal hebben we nu ruim 120 van die ballen-blokken en we weten niet wat we er mee moeten. Wegleggen, zoals de bamboe.Vanwege het ontbreken van de nodige kahoi, hout, blijven ze vanaf vandaag weg. Totdat we weer spullen hebben om mee te werken.

Yofil, nog steeds hier, maakt een foto van Teddy en stuurt het me toe. Teddy, onze ouwe, trouwe waakhond, ouwe neus, ouwe reus. Lief beest, en hoewel hij altijd slaapt is ie altijd wakker. Yes!!

Dinsdag, 30 maart 2021.

Rix, de echtgenoot van Pinkie komt vij maal met een tricycle om de cementblokken weg te halen. Onverwacht. Wat hij er mee gaat doen is natuurlijk de grote vraag, maar eerder werkte hij bij een kreeftenkwekerij, dus de oplossing ligt op tafel. En hier…. Opgeruimd staat netjes.

In de kubo voor badgasten hebben we een nieuwe attractie: mensen kunnen er internet en wifi kopen. Middels een ‘Piso-Wifi’ waar voor elke 5 minuten een peso in moet, net ‘n jukebox, hebben ze waar voor hun geld. Software. Kunnen ze gamen. Gistermiddag hadden we twee boys daar te gamen, vanochtend een mammie met baby (in een draagzak, die al snel aan het dak van de kubo hangt) plus drie jochies. Avontuur.

Het eerste kwartaal van 2021 nadert z’n einde. Een tijd waarin we schildpadeieren vonden, herbegroeven, maar helaas kapot tevoorschijn haalden in plaats van jonge schildpadjes op het strand te zien. Via, via krijg ik een bericht toegestuurd hoe dezelfde ‘green turtles’ in het noorden van Australië worden beschermd. Een foto hier ter afsluiting, vertrouwend dat we in de toekomst toch weer es jonkies zullen hebben.

Woensdag, 31 maart 2021.

Judy gaat op de motor naar Quezon om de aow bij de pawnshop te innen. Meteen de nodige boodschappen en graag rap retour, want we krijgen gasten. Weliswaar niet in de B&B, maar in de zuidkamer op zolder. Twee gasten, afkomstig uit Narra. Ze blijven twee nachten, dus 2 april vertrekken ze. Paasdag hier.

Ik zorg vanochtend voor een schoon strand. Best een klus, want de aangespoelde en daarna bewerkte bamboepalen bracht veel troep, als stukjes touw, nylondraden en jantok, een dunne soort pitriet. Na een uur verzamelen met de grijper ben ik er klaar mee en laat een fraai strand, ook bijna zonder zeewier achter. Breed vanwege laag water en mooi schoon zand. Zonder plastic. Daar geef ik garantie op!

En zo hebben we vandaag de laatste dag het eerste kwartaal van 2021.

Afscheid dus…. Bye, bye en tot later…..