80, 38 en WELCOME

Vrijdag, 5 maart 2021.

Vroeg opstaan en dan met de shuttle naar Puerto. Judy blijft daar om weer es papier-werk te doen. Notaris hier, belastingen daar én naar de bank voor een betaling. Ik ga met een mannetjes-stipkip in een doos door met de RoRo-bus naar Concepcion. We gaan logeren bij Frans en Melly. Lang geleden dat we ze zagen, en nu is hun zoon Raymond er ook. Die hebben we acht, negen jaar voor het laatst gezien in Amsterdam. Rond vieren komt Judy ook en we ‘moeten’ van Raymond een biertje. Komt goed, haha.

We praten bij met verhalen over Amsterdam, corona en de toestand op Palawan, waar we veel mondkapjes zien én natuurlijk de nodige gezichtsbeschermers. Maar niet bij Shamans Beach, noch in Concepcion. Alleen reizigers.

We krijgen onze slaapplaats gewezen: in het huis van Edwin, slaapkamer nummer 2. Tussen Edwins huis en die van Frans en Melly vordert een huis voor Raymond, met -net als in Edwin z’n huis- met eigen keuken, badkamer, slaapkamer en woonkamer. Heel knus huis.

Zaterdag, 6 maart 2021.

De verjaardag van Tita wordt gememoriseerd bij de ochtendkoffie, al vroeg. De stipkippen buiten getuigen luidkeels van hun in leven zijn. Drie vrouwtjes en nu een manntje erbij. Vanavond vangen we één vrouwtje, die we meenemen naar Shamans Beach om toe te voegen aan onze drie manntjes.

We hebben prachtig, zonnig weer met bijkans geen wind, en daarmee wordt het een tiental graden warmer dan dat we thuis gewend zijn. Siesta in een kamer met aircon is opeens een luxe. De reuze tokko, met z’n prachtig gekleurde vel aan het plafond roept ons een welkom toe en het spijt me dat ik hem na de siesta niet meer zie. Weg!

‘s Middags bezoeken we Lynn en Danny en daarna zoek ik Arthur en Menchie op in hun huis achter Lynn’s Haven. Arthur is bezig met werktekeningen van hun toekomstige huis in Tagusao. Hun toekomst op papier.

Terug bij Frans en Melly praten we over aanstaande woensdag. De dag waarop Frans zijn 80ste verjaardag gaat vieren en ze opperen de wens om dat bij ons te komen doen. Prompt bespreken ze een shuttle met chauffeur en de deal is gemaakt. Leuk, leuk.

Zondag, 7 maart 2021.

Half zes op en om kwart voor zeven, na een lekker kop koffie, staan we aan de kant van de weg te wachten op vervoer naar Puerto. Dat wordt een Isidro-bus met open ramen. En zo reizen we -met onze kip in een doos- een uurtje in de ontwakende ochtendzon.

In Puerto duiken we in een tricycle, rijden naar de SM, Aim Global en Robinson. De bagage en de kip bij Leonards achterlatend. Met vier dozen boodschappen komen we tegen twaalven bij de shuttle die ons weer naar huis brengt. Ruim voor vijf uur zijn we thuis, geven de stipkip z’n vrijheid bij de mannetjes, met een handvol voer en we gaan de boodschappen uitpakken. Jeebee helpt mee en we zitten een half uur later aan een kouwe klets. Wat een dag. Bij de latere film val ik al in slaap en we gaan naar bed.

Maandag, 8 maart 2021.

Al vroeg bezoek van Anzel en z’n vriend: de mannen van de PLDT, de ‘snelle’ internet met z’n nieuwe antenne. Vanochtend wordt de bijbehorende router geinstalleerd in de boom bij de voordeur. Als ze klaar zijn gaan we de voorspelde ‘snelle werking’ checken, maar ik merk geen verschil. Alleen in de portemonnee, daar scheelt het me zo’n 60 euro per maand, en dat is veel. Lang leven de PLDT, die ik doop met de woorden Past Live Department.

Judy gaat met de motor naar Quezon om inkopen te doen voor de dag van woensdag. Simpele boodschappen van de markt aldaar. Plus technisch materiaal voor pastor, die morgen komt werken.

Dinsdag, 9 maart 2021.

Pastor en Erik komen en beginnen met het dak van de kubo, de B&B. De oude nipa gaat er bit by bit af en nieuwe platen worden aangebracht. Erik snijdt bamboe in smalle repen voor het raamwerk waarop pastor de platen van vastrijgen. Dit klusje zal twee weken pakken, vermoeden we zo. We hebben geen gasten gepland, dus het kan lijden.

Judy en Pinkie zijn de hele dag in de keuken te vinden. Voorbereidingen voor de dag van morgen, Frans zijn verjaardag.

Woensdag, 10 maart 2021.

Om acht uur in de keuken: Judy, Pinkie en Jeebee. Drie uur eerder vertrok een shuttle vanaf Concepcion met 10 man aan boord. Inclusief de jarige Frans. Om half elf zijn ze bij Shamans Beach. Klaar voor een verse koffie. Daarna zwerven ze uit. Naar de hutten voor badgasten, over het strand, richting Noordrivier.

Om twaalf uur gaat het gezelschap aan tafel voor de boodle-fight. Lekkere hapjes liggen uitgestald op bananen-bladeren. Kinilaw, rollade van gordon bleu, gamba-garnalen, saté van de barbeque, maha, noedels, spaggethi, en natuurlijk een grote berg rijst. Er wordt gegraaid en gegrepen en gegeten. Bestek niet nodig. Alles met de handen. Ook de rijst en zelfs de spagetti.

Alleen bij de taart komen er schoteltjes met vorkjes. Het heeft enige moeite gekost om zoiets lekkers hier te hebben. Maar er is een taartenbakker in Tagusao en Jeebee kon om elf uur vanochtend twee taarten halen. Eentje voor Frans en eentje voor dochter Jayzel in Amerika, die vandaag 38 jaar jong is geworden. Dus: twee taarten op één dag. Het kan niet op. Allebei met vuurwerk!

Na de maaltijd is het tijd voor een rokertje. Raymond, die uiteraard ook is meegekomen, bietst een sigaretje bij Melly, z’n paffende mama. Ik steek liever de brand in een gezonde engelse pijp, veilig van achter een anti-covid mondkapje. Zo kan je niks gebeuren. Tenminste dat denk je. Maar ja, als Frans in de buurt is, dan weet je het nooit en jawel, hij weet werkelijk zijn hand op de pijp te leggen. Het is lol voor beide broers.

Wat later, nog voor het vertrek van half vier, weet Frans nog een fraai kunstwerk op het strand te trekken met onze hark. Een tekst: Welcome, Henk & Judit, met daaronder tweemaal de drie kruisjes uit het wapen van Amsterdam. Het trekt alle bekijks. Vanaf het balkon van ons huis weet ik het resultaat op de foto te krijgen. Nou ja, de helft dan, maar een hele Frans. Actief als altijd.

Nog niet zijn ze vertrokken, of foto’s worden over en weer gemaild, zodat het verhaal compleet is en mijn dagboek naar de website kan. Leuk voor nu, leuk voor later.