375 jaar!!! Proost!!!

Donderdag, 10 december 2020.

Judy opnieuw naar Quezon. Notaris. De drie kinderen van Pina gaan, zoals gemeld, met een topdown naar Quezon. Dat wil zeggen, twee. De derde, mongolisch, is obstinaat en wil niet met de twee anderen in één kar. Tja. Hoe ook, het lukt om de benodigde papieren door iedereen ondertekend te krijgen. Vanaf nu worden de gegvens gedigitaliseerd en kan Judy het resultaat komende woensdagmiddag ophalen. Met als gevolg dat ze daarmee donderdag naar Puerto reist om aan de belastingdienst af te geven en de overdracht te betalen. Eindelijk uit de wereld?

Net als gisteren hebben we weer es een lange ochtend zonder stroom, met alle gevolgen van dien. De wasmachine doet niks, de oven kan niks, internet en wifi staken en als we water willen pompen lukt dat ook niet. Gelukkig floepen de lampen even na drieën aan en we kunnen aan het werk. Yesss…

Na terugkomst stort Judy zich op een mooi klusje in de keuken. Met uit Quezon mee gebrachte garnalen wil ze oerhollandse garnalenkroketten maken. En het lukt haar waarachtig haar doel te bereiken. Een bord vol – dikke – kroketten is het resultaat, en ik beprakkiseer de Franse benaming: ‘croquettes aux crevettes’, voor op de menukaart. Vanavond eten we ervan. We nemen allebei twee kroketten, maar allebei hebben we aan eentje meer dan genoeg. Morgen weer een. Pinkie ook. Moet, haha.

Vrijdag, 11 december 2020.

Het is werkelijk waar: Judy blijft de hele dag thuis. Geen boodschappen, geen papieren, geen niks, gewoon thuis. En vanaf half twaalf hebben we hebben stroom. Meteen hang ik een lepelrekje in de keuken, met behulp van de electrische boor. En meteen gaat Judy de watertoren te lijf: leeg laten lopen totdat er na een stevige straal mooi helder water een bruine drab uit loopt. Dan de aanvoerpomp aan en wachten tot er weer schoon water uit spuit, waarna de dop weer op de uitlaat kan. Dapper wijffie. Gelukkig houden we de rest van de dag volop stroom, en kunnen genieten van een wat rustige dag met veel zon, en aan het einde van de middag natuurlijk nog wat onweer.

Zaterdag, 12 december 2020.

Opgelet lezers…. In mijn doos met stamboomgegevens is het vandaag feest. Mijn voorvader van elf generaties terug schreef zich op 12 december 1645 (375 jaar terug!) in in het Burgerboek van de Stad Appingedam en is daarmee m’n eerste ‘legale opa’. Nou ja, opa. Voor mij, m’n beide zussen en volle neven en nichten is hij Stamgrootvader. Voor diens kinderen Stamovergrootvader, en voor hún kinderen Stambetovergrootvader (we tellen dan 13 generaties her). ‘Opa’ had de naam Claes Ottens van Dijckhuisen en schreef zich in “voor hom en sijn kinderen”.

Om het stamboom-verhaal zo ongeveer af te maken: deze Claes Ottens werd later redger voor het kerspel Tjamsweer en gebruikte bij documenten (o.a. in 1668) een lakzegel met zijn (en daarmee ook óns) familiewapen: 3 springende honden tussen 2 griffioenen, (zie foto, print in lak, van mijn ring)

Zijn kleinzoon vertrok naar de Mudaheerd bij Loppersum, en trouwde een daar wonende weduwe. Hun kinderen (ca 1750-1800) namen later officieel de naam Muda aan. En zo is gekomen. Familiegeschiedenis in een notedopje.

Bye bye voor nu. Vanaf Shamans Beach. Niks Appingedam of Loppersum, hoewel….

Vanavond proosten op 375 jaar, dat wel haha. Wie doet er mee?