10 jaar getrouwd, dus een feestelijk etentje!

Maandag, 11 januari 2021.

HARTELIJK GEFELICITEERD, luidt de boodschap na het opstaan. Judy en ik zijn 10 jaar getrouwd en we gaan het vieren. Om negen uur brengen Yofil en vriend Armand ons op de motor naar Quezon, waar we een lunch gereserveerd hebben in de tuin bij Villa Esparanza. Later meer, haha….. We gaan!

Na een voorspoedige tocht, waarbij Armand op indicatie van Judy bijzonder voorzichtig rijdt om rugpijnen bij me te vermijden, zijn we mooi vroeg in Quezon. Allereerst naar het postkantoor, dat waarachtig open is én de postman is aanwezig. Haha, er is post. Een pakje van zus en zwager in Assen, aangetekend verzonden op 31 juli, ligt klaar om mee te nemen. Eindelijk hebben we de nieuwe visitekaartjes voor Shamans Beach! Daarna spoeden we ons naar de DENR om te melden dat we weer schildpadeieren in de tuin hebben. Ze beloven morgen met een ploegje mensen te komen voor administartie en inspectie van het terrein. Oké en allright.

En dan gaan we uiteen. Judy naar de Municipal om het bewijs van Business Permit op te halen. Ik loop naar ons lunch adres, met leesbril en boek, Horatio Hornblower. Het zonnetje schijnt, ondanks de zware bewolking. Ik nestel me aan de rand van hun tuin met vol zicht op haven, stad en Tabon Hills met grotten.

Drie kwartier later komt Judy en we pakken een biertje. Besteld en inderdaad koud. We eten garnalen met varkensvlees en tjaptjoy. Na de lunch (we nemen de helft mee naar huis, want ook hier wordt ‘voor het leger gekookt’) verschijnen Armand en Yofil om ons op te halen en we gaan huiswaarts. Drie uur thuis. Rijp voor de siesta.

Na een droomloze middagdut volgt al snel ons Happy Hour. Ditmaal geen blond bier van San Miguel maar bier van de Palawan Brewery in Puerto Princesa. Het wordt smaakjes proeven. De eerste twee slikken we door, het derde flesje – met Honey Kölnisch – valt pas echt in de smaak, maar…. we hebben dorst en genieten uiteindelijk van onze vaste slok: Pale Pilsen, met ander woorden een voor ons te pas en te onpas vertrouwd blond biertje. Mét een mix van dry mango en cashewnoten! Dankje Yofil.

De dag ten einde… Na het diner nog es wat herinneringen opgehaald. Dan slapen.

Dinsdag, 12 januari 2021.

Al voor half negen komen vier leden van de DENR om de ‘eier-bevolking te checken. Judy laat haar ontbijt staan en wijst ze waar de zeeschildpad eieren heeft gelegd en waar wij ze daarna veilig hebben ondergebracht. Het clubje brengt nog es extra gaas aan ter bescherming en hangt er bordjes bij: “Stay away. Sea Turtles. Violators are taken for fines and imprisonment!!!” Niet mis te verstaan. Boetes en gevangenisstraf voor mensen die het nest verstoren. Na een bakkie koffie vertrekken ze. We beloven ze te bellen zodra er ook maar één schildpadje z’n kopje boven het zand steekt. Maart?

Later in de ochtend komt er alweer een groepje aan de deur. Nu zijn het er vijf. Eén vrouw neemt het voortouw en geeft een vragenformulier af om in te vullen. Vragen over onze resort. Veel vragen. Driemaal A4. Ze komen het in de eerste week van februari ophalen, belooft ze. Ik beloof dat we ons best zullen doen, maar – na de papieren vluchtig gezien te hebben is m’n inschatting – dat er veel onbeantwoord zal blijven. “Dan gaan we samen ons best doen”, is de resolute reactie. We zullen wel zien.

Verder gebeurt er hier maar weinig. Maar, oho, verderop, bij Pinkie in het hok ligt onze moeder varken en ze doet vandaag een worp: 11 kleine biggetjes. Allemaal Knarretjes, Knorretjes en Knirretjes. Voor ons! En wat een moeder.

Woensdag, 13 januari 2021.

Alleen thuis. Judy is vroeg naar Puerto. Met iPad en labtop om te bezien wat we er alsnog mee kunnen. Yofil gaat na een verblijf hier van bijna 4 weken, om 10 uur op de motor, ook naar Ppc. Ik heb het rijk alleen en geniet er van. Geen wifi, maar dat is geen probleem, want er is evenmin stroom, haha.

Donderdag, 14 januari 2021.

Bericht van Pinkie, die hier gelukkig weer volop in de race is: twee biggetjes zijn dood. Die lieve mams gaat er gewoon bovenop liggen en dat overleven ze nimmer. Er wordt gewerkt aan het ‘laten staan’ van mams in plaats van liggen, maar dat zie ik eerlijk gezegd niet zo zitten. Als ik dit schrijf moet ik lachen: staan, liggen, zitten.

Vrijdag, 15 januari 2021.

Vroeg in de middag komen onze gasten/vrienden weer hier. Verblijven twee nachten in de B&B. Het is weer lachen tijdens Happy Hour. ‘s Avonds, na een maaltijd met eigengemaakte pizza’s, bekijken we een film. Nostalgie uit de begin zestiger jaren: Kanonnen van Navarone. Met Gregory Peck, David Niven en Anthony Quinn. Mooi!!!

Zaterdag, 16 januari 2021.

Hoog water tot aan de tuin en niet verder. Dat betekent makkelijk rommel zoeken. Aan de rand van het strand. Ik kom thuis met zeker twee kilo zooi. Niet te geloven. Voor de derde of vierde dag al. Pinoy zijn werkelijk smeerlappen. Feestje verderop? De stroming brengt het wel hier. Ook vanaf de bangka’s komt het hier terecht. Maar als ik op plastic gejaagd heb, ziet ons strand er pico bello uit. Dat is bij Noord en West wel anders.

We lunchen gevieren met linzensoep en stukjes melkvis. Lievelingskostje.

Zondag, 17 januari 2021.

Om negen uur verschijnt Albert met zijn topdown en rijdt de gasten naar Sawmill, vanwaar ze met de shuttle naar Puerto reizen. Bye bye, friends, het was weer leuk.

Maandag, 18 januari 2021.

Op het strand is het deze dagen goed prijs met het vinden van plastic en ander afval. Eigenlijk is het geen zoeken of vinden, het lijkt wel of het me wordt aangeboden. Klein, groot, alles ligt zo ongeveer klaar om weggehaald te worden. Krabbetjes zijn ook rare beesten. De ene gaat voor me op de vlucht, de ander rent met open scharen naar m’n voeten.

Maar elke keer laat ik onze honderd meter schoon achter, en ik prijs me er gelukkig mee, ook al kijken de Pinoy die over het strand lopen me enigszins meewarig aan. Het zou mogelijk moeten zijn via de lagere school een ‘opvoedingstraject’ aan te bieden. En zo, via de kinderen ook de ouders een lesje te leren om niks op straat of strand te gooien, maar mee te nemen naar huis en daar te verwerken, verbranden of wat ook.

Dinsdag, 19 januari 2021.

Gelukkig hebben we weer regelmatiger stroom én internet. Dat betekent meteen ook weer mailen en anders.

Vandaag heb ik de televisie aan om de presidentswissel zo goed mogelijk te kunnen volgen. Dat betekent: het vertrek van Trump toe te juichen en de komst van Biden eveneens.

Het hoge water van de vloed komt per vandaag niet meer in de tuin. Gelukkig geen troep van zeewier meer op het gras. De veiligheidsplank in het muurtje van het terras kan weer opgeborgen, haha.

Woensdag, 20 januari 2021.

Opoe Tarcing heeft sinds gisteren last van een ‘lamme arm’ en gaat vanochtend met nicht Edna en tante Helen in een ambulance naar Luke’s Society in Quezon om een dokter te raadplegen. Judy volgt op de motor om er ook bij aanwezig te zijn, maar ze komt al vroeg in de middag terug met de boodschap dat opoe naar Brooke’s Point is gereden voor een CT-scan om te bepalen wat voor ‘stroke’ ze heeft (gehad). Armand brengt Judy met de motor naar het hospitaal in Brooke’s Point en de hele club blijft daar overnachten.

En zo slapen Pinkie met zus en kids in opoe haar huis ter bewaking. Ian slaapt daar in de kamer van JeeBee. Allemaal goed volk.

Ik slaap alleen, maar weet Teddy in de woonkamer. Teddy, die overigens maar heel weinig waakhond is. Het lijkt of hij niet alleen last heeft van zijn ene achterpoot, maar ook van de andere poten. Bovendien eet hij niets. Morgen beter, net als opoe?

De beelden uit Washington houden me wakker tot na 10 uur, en dan is het genoeg geweest. Morgen bij het tv-nieuws van de BBC ongetwijfeld een mooi en vooral overzichtelijk verslag van het geheel. Teddy, slaap lekker, boy.