Laat ook even een reactie achter

Met een bijna dagelijks Dagboek zodat u alle ontwikkelingen op de voet kunt volgen.

WiFi terug!

Vrijdag, 20 november 2020.

Onze gasten blijven nog een nachtje. Ze hebben het naar hun zin en zullen pas morgen vertrekken. Pastor en Erik werken aan het eiland in de keuken. We mogen met hen in onze handen knijpen van geluk, want die twee presteren alles wat maar nodig is. Of het nu gaat om het timmeren van een onderstel voor een ronde glasplaat als tafeltje, het leggen van een 3 inch dikke vloer, het lijmen van tegels op een aanrecht met wastafels, of het op maat fabriceren van een marmeren plaat. Fantastisch. Om vijf uur drinken ze thee en krijgen ze uitbetaald. Wij, onze gasten incluis, pakken een kouwe klets.

Zaterdag, 21 november 2020.

Om acht uur in de ochtend komt NoNoy met de topdown en neemt onze vrienden mee. Bye, bye en tot de volgende keer. Judy volgt op de motor, om ze in Sawmill uit te zwaaien.

Ik blijf thuis en volg Erik, die vandaag ‘overtime’ komt maken, om de voegen van de tegels van het aanrecht met lichte mortel te vullen. Vakwerk, zo mooi glad.

Vanmiddag – als elke andere dag – onweer met slagregens. Is dat de reden van het niet hebben van wifi? Ik waag het te betwijfelen. De hele week al geen internet. Lastig.

Zondag, 22 november 2020.

Stereotiep: een ochtend met zon en een middag met onweer en regen. Lezen en lezen. De Volkskrant krijg ik niet, krant noch puzzels. Ik blijf verstoken van internet, krijg geen e-mails, kan geen bankrekening bekijken, kan m’n dagboek niet plaatsen op de website.

Morgen of dinsdag gaat Judy naar Quezon. Ik neem me voor om mee te gaan, met iPad en labtop om bij Merck’s internetcafe uit te vogelen of het aan ‘onze machines’ ligt, of aan onze modem/router, of aan atmosferische troubles.

Maandag, 23 november 2020.

Ik probeer m’n dagboeken te publiceren in de website van shamansbeach. De teksten krijg ik er nog wel, maar de foto’s mislukken. Wat een wereld. Zelfs een lock-down op internet?

Dinsdag, 24 november 2020.

Het is 85 jaar geleden dat m’n vader en moeder zich met elkaar verloofden. 1935 dus. Het brengt me vandaag een beetje terug naar de Muda-familie. Foto’s en herinneringen.

Woensdag, 25 november 2020.

Ik maak vandaag een drietal foto’s van het werk van ‘onze boys’, om in m’n dagboek te verwerken. Vandaag plaats ik een plaatje van een door pastor gemaakt onderstel voor de glasplaat, die eerder dienst deed op een nu totaal verroest metalen poot. Niet één, maar twee tafeltjes fabriceerde hij de vorige week in elkaar. Knap werk.

Donderdag, 26 november 2020.

En vandaag dan een afbeelding van het kook-eiland van Judy. Sinds vorige week voorzien van een donkere marmeren plaat. Aan de randen mooi afgerond. Een plaatje! En makkelijk schoon te houden. Grote aanwinst

Vrijdag, 27 november 2020.

Na vele telefoontjes kregen we gisteren contact met Lemuel, technicus voor onze wifi-installatie. Hij vertoeft in Rizal en zegt toe vandaag bij ons te komen om de situatie door te lichten. En ja, rond elf uur verschijnt ie, samen met een collega. Ze bekijken, meten, verbinden en halen alles uit de kast om aan de weet te komen wat er de oorzaak van is dat we maar geen wifi hebben.

Uiteindelijk komen ze tot de conclusie dat het probleem bij Icgat in Manilla ligt. Maandag zullen we gaan bellen/messengen en aansturen op herstel. Pffff.

Zaterdag, 28 november 2020.

Nog geen wifi. Dus een foto van de – nu betegelde – keuken, waar het het aanrecht en natuurlijk de wasbakken betreft. Wat een heerlijkheid. Geen wasbakken meer waarin verfbladders hingen, die de wegstroom van het water tegenhielden en er een smeerboel van maakten. Erik brengt vanochtend voegen aan met fijne, creme-kleurige mortel. Bijzonder netjes.

Zondag, 29 november 2020.

Complete rustdag. Geen wifi, geen puzzels, dus wat wandelen en luieren. Twee – met citroengras gevulde – kippen gaan in de oven en komen er na anderhalf uur supergaar weer uit. We smullen er tijdens de lunch van, en zelfs zodanig, dat we het avondeten er maar bijlappen. Een borrel en een film houdt ons tot negen uur wakker. Dan vallen we om.

Maandag, 30 november 2020.

Nog steeds verstoken van internet en wifi, krijgt Judy messenger-contact met ene Mam Rose in Manilla, technica voor Igsat, het bedrijf dat onze verbinding regelt. Stap voor stap krijgt ze gezegd wat ze op de laptop moet doen, als die met een kabel verbonden is met de router. En ja, na een drie kwartier prutten hebben we weer wifi.

Wow. Ik kan mailtjes binnenhalen, de Volkskrant lezen, achterstallige puzzels oplossen, maar allereerst een aantal foto’s naar mezelf mailen en m’n dagboek verzorgen. Die gaat mondjesmaat naar de website. Yessss, alles werkt weer. Hetgeen ook betekent, dat ik morgen niet naar het internetcafé in Quezon hoef te gaan. Wow….

Scroll Up